Neuken in de vrachtwagen grote bos schaamhaar

neuken in de vrachtwagen grote bos schaamhaar

Ongeduldig trok ik aan de knoopsluiting van zijn overhemd. De drukknopen gingen makkelijk los en onder het shirt had hij een strak hemd, ook legergroen, aan. Het hemd was echter te klein voor zijn enorme gespierde borst. Zijn borstharen bedekten een groot gedeelte van de gebruinde huid. Op zijn linkerborst prijkte een tatoeage van het wapen, dat ook op zijn baret zat.

Al zoenend deed hij mijn jas uit. Ik droeg verder een spijkerbroek, een '', en een wollen truitje. Nou, dat truitje had hij ook snel over mijn hoofd getrokken. Helaas voor die man was ik toen nog niet zo bedeeld als tegenwoordig. Ik heb nu een volle cup DD, maar toen was ik nog maar net in de pubertijd en met een B-cup was het wel gebeurd.

Seks had ik toen nog nooit gehad. De luitenant ontdeed me van mijn sportbeha, die ik toen droeg. Je weet wel, zo'n onooglijk ding met van die kruisbanden op de rug. Hij betastte mijn kleine borsten, en kuste me in mijn nek. Ik wist, dat deze stoere militair me ging ontmaagden. Ik wilde zijn penis zien. Ik was nog nooit zo nieuwsgierig geweest naar een mannelijk geslachtsdeel, als toen.

Snel maakte ik de riem van de broek los, alsmede de knopen. Daarna zakte de broek spontaan naar zijn enkels, waar hij werd tegengehouden door de bruine, glimmende legerkisten. Ik verwachtte ook een legergroen onderbroek, maar hij droeg een zwarte slip. Er tekende zich een bobbel af in het kruis. Voordat ik de kans kreeg, om het lid uit zijn slip te halen, knoopte hij mijn Levi's open en trok hem naar beneden, en met mijn cowboylaarzen tegelijk uit.

Ik schaamde me een beetje voor mijn onderbroekje, dat was nog een wit broekje met gekleurde driehoekjes, echt nog een meisjesonderbroek. De luitenant werd net als ik ongeduldig en snel trok hij mijn broekje over mijn knieën. Daarna trok ik zijn slip naar beneden.

Ik had nog maar sinds een jaar schaamharen, en toen was het niet meer dan wat dunne vlashaartjes. Nesthaar noemde ik het. Maar de luitenant trok zich er niets van aan. Hij duwde zijn duim tegen mijn kruis en liet zijn vingers door het dunne bosje haar glijden.

Zijn penis werd zienderogen groter. Inwendig moest ik lachen, ik vond het een grappig gezicht. Als vanzelfsprekend pakte ik het lid vast en begon er zachtjes aan te trekken.

Ik had stiekem mijn broer een keer begluurd toen hij zat te masturberen, en zo wist ik een beetje hoe dat ging. De luit vond het overigens wel lekker, want hij sloot zijn ogen en gromde een beetje. We werden toen even bruut gestoord, want er werd op de deur van de vrachtwagen geklopt, nee gebonkt.

De luitenant riep met zijn oorspronkelijke, norse stem: In de tussentijd bleef ik aan zijn penis trekken. Hij spreidde mijn benen verder en stak twee vingers in mijn kutje. Zijn vingers waren ruw en ze schuurden langs mijn maagdelijke schaamlippen.

De luitenant kwam dichter naar me toe en duwde zijn grote penis tegen mijn dijbeen. Ik voelde zijn schaamhaar tegen mijn benen, het kriebelde behoorlijk, want hij had een flinke bos. Plots plaatste hij zijn handen op mijn billen en schoof mij naar de rand van het bureaublad. Ik vroeg hem voorzichtig te zijn, omdat ik nog maagd was. Hierdoor begon hij te glunderen, joh, je had zijn gezicht moeten zien. Hij zei, dat ik het eerste meisje was, dat hij mocht ontmaagden. Hij deed het heel voorzichtig.

Geduldig trok hij zich een beetje terug, als hij een grimas van pijn op mijn gezicht zag. Na verloop van tijd, met horten en stoten, zat hij met zijn gehele penis in mijn kutje. Ik voelde me geheel gevuld, maar het voelde niet verkeerd. Met kleine, korte stootjes begon hij me toen te neuken. In het begin ging het moeizaam , maar geleidelijk begon ik steeds natter te worden, waardoor hij steeds langere halen kon maken.

Helaas heeft hij me geen orgasme kunnen bezorgen, want hij kwam na een paar lange stoten al snel klaar. Hij spoot zijn zaad niet in mijn kutje, maar over mijn buik. Het voelde warm en plakkerig aan.

Een beetje teleurgesteld vanwege de snelheid, maar toch tevreden, omdat ik een vrouw was geworden, kleedde ik me weer aan. Ook de luitenant fatsoeneerde zijn uniform en zette zijn baret weer op, waardoor hij direct zijn norse uitkijk weer kreeg. Met een korte, hevige kus nam ik afscheid van hem. De volgende dag reed ik weer die kant op, maar helaas was de oefening afgelopen, of hadden ze zich moeten verplaatsen, maar ik heb hem helaas nooit meer gezien.

Tja dames, daar worden jullie even stil van , hè. Een tragisch einde van een mooi verhaal. Maar treur niet, met Simon heb ik het prima naar mijn zin en geloof me, hij bezorgt me bijna dagelijks een orgasme, en soms wel meerdere, dus geen medelijden. Ik vond het een mooi verhaal. Bea was de eerste die over haar ontmaagding had verteld, meestal toch een domper en bij niemand een hoogtepunt in het seksuele verleden. De beurt was nu voor Anna, mijn schoonzuster en tevens moeder van Petra.

Haar gezicht was rood, waarschijnlijk van de opwinding van alle verhalen tot nu toe. Nu moest zij een geheim vertellen over haar seksleven, ten overstaande van haar zuster, schoonzuster en haar dochters, een hele moeilijke opdracht. We waren allemaal erg benieuwd. Anna was gekleed in een gebloemde rok, met een bijpassend jasje en een effen bloesje.

Haar benen waren gehuld in een donkerbruine panty en ze droeg platte schoenen. Haar haren waren bruin geverfd en krullend. Anna 'Tja, mijn grootste geheim op seksgebied zou ik eigenlijk niet willen prijsgeven, maar omdat het toch onder ons blijft, wil ik het hier wel vertellen.

Maar, het blijft onder ons. Het is alweer enige tijd geleden, Petra en Simone waren respectievelijk 7 en 2 jaar. Ik wilde graag eens even een weekje ertussenuit. Beide meiden waren erg druk en vergde veel van mijn energie. Ik had Stoffer zo ver gekregen, om een weekje vrij te nemen, zodat hij op de meiden kon passen. Ik had een weekje Portugal geboekt, samen met Julia, hè Juul, weet je nog, daar aan de Algarve?

Ja, Julia, daar heb ik iets meegemaakt, dat weet jij ook niet. Ik was 27 jaar en zag er, als ik het zelf mag zeggen, goed uit. Ik had twee kinderen gebaard en zag er strakker uit, dan menigeen die geen kinderen had gehad. We lagen die dag lekker op het strand, allebei topless, iets dat destijds in Portugal maar sporadisch werd toegestaan.

Het was heerlijk warm en we kleurden al lekker bruin. Ik keek over het strand uit en zag veel mensen, groot, klein, dik, dun, van alles wat. Maar mijn oog viel op een grote, bruine man met een geweldig gespierd lichaam. Hij was aan het volleyballen met een stel anderen, maar die vielen bij hem in het niet. Als hij weer een punt scoorde, zag ik zijn witte tanden tevoorschijn komen.

Julia lag te slapen, op haar buik, zodat ze niets zag. Toen het spelletje volleyballen was afgelopen, liep de gespierde neger richting het hotel, ons hotel. Ik zei tegen Juul, dat ik me niet fit voelde en dat ik even op de kamer wilde liggen. Ze hoorde me amper, maar met een zacht ge'mmmmm' begreep ik, dat ze me had verstaan. Ik deed mijn topje aan en liep richting hotel, met behoorlijke stappen, want ik wilde de man niet uit het oog verliezen.

Ik zag hem nog net naar binnen gaan en sprintte even, om hem te kunnen volgen. Binnen stond hij bij de balie, waar hij om zijn sleutel van de kamer had gevraagd. Hierna liep hij door de lounge in de richting van de liften. Terwijl hij stond te wachten tot er een deur openging, ging ik naast hem staan.

Even later stapten we beiden in de lift. Ik vroeg hem in het Engels, naar welke verdieping hij moest. Hij antwoordde door drie vingers op te steken. Op de derde etage hield de lift halt en de man stapte uit, en ik volgde hem. Zijn bruine lichaam werd onderbroken door een strakke, rode zwembroek.

Een echte zwembroek, geen bermuda, zoals je tegenwoordig alleen nog maar ziet, maar een echte zwembroek, waar je alle vormen van een mannenlichaam in kunt ontdekken. Ik zag zijn gespierde billen bewegen. Bij zijn kamer aangekomen, groette hij me nog even en ging naar binnen. Ik liep door, maar even verder draaide ik me om en liep terug.

Bij zijn kamer bleef ik staan, en na een korte aarzeling durfde ik aan te kloppen. Ik hoorde iemand wat roepen , maar kon het niet goed verstaan. Toen de deur openging, stond de man, nog steeds in zijn zwembroek, voor me.

Hij was groot, erg groot. Hij vroeg, met een zuiver Rotterdams accent, wat er aan de hand was. Ik was heel brutaal, dat weet jij ook Julia, en zonder schroom zei ik: Toen pas besefte ik, dat er een mogelijkheid was, dat er ook een partner op de kamer aanwezig kon zijn. Ik voelde me rood worden, tot achter mijn oren. Hij kuchte even, en hield toen de deur verder open en vroeg me binnen te komen. Ik liep de kamer binnen en hoorde de deur achter me dichtvallen.

Tot mijn genoegen was er verder niemand in de kamer, stel je voor dat er nog twee of zelfs meer van die mannen waren geweest. Ik draaide me om en keek de man recht in het gezicht. Hij bekeek me aandachtig. Even duurde het, voordat hij toenadering zocht. Hij liep op me af en begon me te betasten. Zijn handen, zo groot als kolenschoppen, gleden over mijn schouders, mijn rug, knepen even in mijn billen.

Ik zag een glimlach op zijn mond. Hij zweette, glimmende druppels stonden op zijn kale hoofd. Ik weet niet, hebben jullie die film gezien, "The green Mile", hij leek op die neger, die daar de hoofdrol in speelde.

Nadat mijn billen waren beknepen, was het de beurt aan mijn borsten. Zoals jullie kunnen zien, heb ik niet achteraan gestaan, toen ze werden uitgedeeld, en na twee kinderen waren ze nog groter geworden. Toch konden zijn handen ze volledig omvatten. Hij trok de halter van mij bikinitopje over mijn hoofd, en zo het geheel een beetje naar beneden.

Mijn borsten waren stevig en de tepels waren mede door zijn aanraking hard. Ik legde in de tussentijd mijn handen op zijn billen. Ze voelden hard aan, het was één en al spier.

Zonder ook maar iets te zeggen, tilde de zwarte kolos mij op en legde me op zijn bed, waarna hij naast me kwam liggen. Het haakje, waarmee mijn bikini nog vastzat, haalde hij los en het topje wierp hij op de vloer. Hij duwde zijn hoofd tussen mijn borsten. Ik zette mijn nagels in zijn rug en genoot van de kussen, die hij met zijn grote lippen op mijn huid plaatste. Hij legde zijn handen op mijn heupen en langzaam trok hij het broekje van mijn bikini naar beneden, zo stiekem, dat ik het eerst helemaal niet merkte.

Ik lag helemaal naakt bij een wildvreemde neger in een hotelkamer, in Portugal, terwijl mijn man thuis, in Nederland op de kinderen paste.

Even kreeg ik een schuldgevoel, maar dat was verdwenen, toen de man zijn lippen op mijn venusheuvel plaatste. Teder kuste hij mijn schaamstreek, af en stoppend om een verdwaald schaamhaartje uit zijn mond te halen. Pas toen begon hij te praten. Hierna liet hij zijn lange tong tussen mijn schaamlippen verdwijnen, wat een golf van genot door mijn lichaam stuurde. Met een lange sis probeerde ik een harde schreeuw te onderdrukken, omdat de schuifpui naar het balkon open stond.

Toch kon ik een korte kreun niet voorkomen. Ik klemde zijn hoofd tussen mijn benen, maar het stoorde hem niet, hij bleef met lange halen langs mijn schaamlippen en kittelaartje. Ik heb even liggen janken, puur van genot. Maar dat was niet alles, ik wilde meer. Als een wild beest sprong ik op en pakte zijn rode zwembroek vast. Gewillig liet hij me het broekje uittrekken. Wat ik toen zag, had ik nog nooit gezien en later heb ik ook nooit zoiets meer gezien.

De man, hij stelde zich later voor als Duncan, had een penis, helemaal in verhouding met zijn lichaam. Ik kon het niet geloven, het apparaat was zeker dertig centimeter lang, en dik, geweldig dik. Even twijfelde ik, of ik wel door wilde zetten, maar ik had A gezegd, dus zou ik ook B zeggen. Ik ging op mijn knieën voor hem zitten en pakte het kolossale lid vast.

De glimmende eikel was stond strak vooruit. Ik opende mijn mond en sloot mijn lippen om de eikel, waarna ik het lid steeds een beetje verder naar binnen zoog.

Ik kwam nog niet tot de helft. Met mijn speeksel maakte ik het voorste gedeelte iets vochtig en begon later aan zijn penis te likken. Ik liet mijn tong langs de schacht glijden, en nam zijn testikels één voor één in mijn mond. Zijn balzak was kaal, maar zijn gehele schaamstreek was bedekt met kort, krullend en gitzwart schaamhaar.

Ik pijpte hem, langdurig, en het leek, alsof zijn harde pik steeds groter werd, maar dat was schijn, groter kon gewoon niet. Duncan hielp me later overeind. Resoluut liep ik naar het balkon en leunde over de balustrade. Ik keek over het strand en zag, net naast een grote parasol, Julia liggen.

Ze sliep nog steeds en had me waarschijnlijk nog niet eens gemist. Duncan kwam achter me staan en ik voelde zijn penis tegen mijn billen. Gelukkig waren de balkons aan de zijkanten afgeschermd, zodat de naastliggende kamers geen zicht hadden naar ons. Ik voelde de grote handen om mijn borsten. Zijn lippen kusten mijn nek. Ik ging wijdbeens staan en even later voelde ik de dikke eikel tussen de schaamlippen door mijn vagina in glijden. Het leek alsof ik uitscheurde, maar dat voelde alleen maar zo.

Ik kon een korte, harde kreet niet onderdrukken en verschrikt keek ik naar beneden. Een paar mensen hadden me gehoord en keken even omhoog, maar schonken verder geen aandacht aan ons. De penis gleed dieper en dieper in mijn kutje, en toen hij niet verder wilde, begon Duncan me te neuken, eerst zacht en teder, maar vervolgens steeds harder en ruiger. Ik liet me ongegeneerd gaan en begon te kreunen van genot. Steeds meer mensen keken met een scheef oog naar boven, sommigen maar even, maar steeds meer mensen keken steeds langer naar ons balkon.

Wat zeg je Julia, heb jij dat toen gehoord, maar je wist zeker niet dat het je bloedeigen zuster was, die daar op drie hoog door die neger werd genomen.

Oh, je had geen vermoeden zelfs. Nou dames, die Duncan maakte het beest in me los. Op een gegeven moment neukte hij mij niet meer, maar ik hem. Hij stond gewoon stil op het balkon, terwijl ik mijn vochtige vagina over zijn paal liet glijden.

Bijna gillend kwam ik meerdere keren achtereen klaar. En Duncan, nou het is waar wat ze van negers zeggen, ze houden het langer vol dan de blanke mannen.

Hij leek onvermoeibaar en pas na twintig minuten spoot hij zijn lading sperma in mijn inmiddels brandende kut. En een hoeveelheid, meiden. Hij bleef schokken, wel anderhalve minuut. Het laatste restje heb ik er met mijn mond uit gezogen, en daar had ik mijn mond al bijna van vol. Ik heb hem hierna bedankt met een lange kus, heb mijn bikini weer aangetrokken en ben naar beneden gegaan, waar ik, na me even schoongespoeld te hebben in de zee, weer naast mijn lieve zusje neervlijde.

Ik heb het altijd, tot vandaag, voor iedereen geheim kunnen houden. Zijn jullie nu geschokt? Een beetje geschokt ben ik wel, want ik had het nooit van jou verwacht. Maar wees gerust, papa krijgt het van ons nooit te horen. Tja, toen was het mijn beurt, lieve lezers en lezeressen. Eerst wilde ik het verhaal van afgelopen oudejaarsavond gaan vertellen, maar dat heb ik jullie al eens laten lezen, dus besloot ik een verhaal te vertellen, dat ik in mijn vroegere jeugd heb beleefd.

Een introductie van mezelf heb ik in een eerder verhaal al gedaan, dus die sla ik over. Ria 'Ja dames, ik wil jullie iets vertellen over de periode, voordat ik Gert leerde kennen. Ik was werkzaam als dienstmeisje bij een rijke familie. Ik deed daar het huishouden, maar serveerde ook het diner, zorgde voor het bezoek.

Het was de familie Z Mijnheer leeft niet meer, en mevrouw woont in een aanleunwoning. Het was allemaal weelde in het huis. Alles was groot en overbodige luxe was er in overvloed. Maar goed, ik werkte er en ik had het er prima naar mijn zin. Het enige, dat mij tegenstond, was het tuttige kostuum dat ik behoorde te dragen. Het was echt een dienstmeisjeskostuum, zwart jurkje, wit schortje, wit kapje in mijn haar, zwarte panty's en goed gepoetste schoenen.

Mijnheer lette er streng op en als er iets niet klopte, kreeg ik een geweldige uitbrander. Ik deed het werk samen met Liesbeth, die ik overigens altijd Liesje noemde. Ook Liesje werd geacht genoemde kleding te dragen. Ik was 17, Liesje ook, dus is het al 25 jaar geleden, wat vliegt de tijd. Op een dag was de familie uit.

De hele dag waren ze met de wagen weg en Liesje en ik besloten, om het die dag maar eens wat rustiger aan te doen. Liesje zou de tafel afruimen en de afwas doen, terwijl ik het grote bed zou gaan verschonen. Ik was lekker bezig op de slaapkamer op de eerste verdieping. Het weer was zonnig, het was in het vroege voorjaar. Ik opende het raam en groette Sietze, de tuinman.

Hij zwaaide vrolijk terug. Ik haalde de dekens van het bed en hing deze over het kozijn, half naar buiten. Ja Simone, dekens, dekbedden waren er nog niet. Zo konden ze even lekker luchten. Mijn oog viel daarbij op het nachtkastje, aan de zijde van mevrouw. Eén van de laatjes stond iets open. Ik zag iets glimmen, maar kon niet thuisbrengen wat het kon zijn. Nieuwsgierig liep ik naar de lade en opende deze verder, iets wat ik nooit eerder had gedaan, de nachtkastjes waren privé.

Met grote ogen keek ik in het laatje. Er lag een glimmende, goudkleurige dildo. Het ding was ongeveer 20 centimeter lang en had een doorsnee van ongeveer 3 centimeter. Ik had niet eerder een dildo gezien, dus voorzichtig pakte ik het uit het laatje. De kop van het ding was prachtig rond, de achterkant was plat en had een geribbelde rand. Toen ik die rand ronddraaide, begon het apparaat te zoemen en te trillen. Ik schrok en liet hem bijna vallen. Na hem uitgezet te hebben, legde ik hem op het bed.

Mijn nieuwsgierigheid had mijn principes afgetroefd. Nu wilde ik weten, wat er in het tweede laatje lag. Met een ruk trok ik het laatje open en de inhoud verbaasde me nog meer. Er lag een zwart maskertje, een sexy corselet en zwarte, zijden kousen. Onder dat alles lag een kat, een zweepje met meerdere leertjes.

Mevrouw en mijnheer deden aan SM. Snel liep ik rond het bed en trok de lades van mijnheer open. De bovenste lag vol met erotische lectuur, met name SM-lectuur. De onderste was gevuld met twee paar handboeien, de bijbehorende sleutels en wat lederen slips. Ik kon een lach niet bedwingen. Snel stopte ik de spullen terug en liep naar beneden, om mijn ontdekking aan de preutse Lies te gaan vertellen.

Ik kwam bij de keuken, maar Liesje was niet daar. Het afwaswater zat in het teiltje, maar de vuile borden stonden op het aanrecht. Juist op het moment dat ik haar wilde roepen, zag ik buiten de wagen van de melkman staan.

Ze was natuurlijk met hem meegelopen om te kijken, wat hij in de aanbieding had. Ik begon vast met de afwas, zolang ik toch op haar moest wachten. Maar het duurde toch wel erg lang, zo lang, dat ik besloot een kijkje te gaan nemen. Ik liep in de richting van de melkwagen, maar er was niemand te zien. Toch hoorde ik iets, het leken wel stemmen. Ik liep over het gazon en daar was Liesje.

Ze stond in het prieeltje, dat midden op het gazon was gebouwd. Achter haar stond de melkman, en ik verzeker jullie, ze waren niet de laatste nieuwtjes op melkgebied aan het doornemen. Japie de melkman neukte Liesje van achteren, terwijl ze gewoon rechtop stonden. Ze hadden mij niet gezien, dus besloot ik om te lopen en ze vanuit de bossen te gaan begluren.

Opgewonden liep ik rond het huis en ging op mijn hurken achter een struik zitten, zodat ik alles goed kon zien. Japie hield het jurkje van Liesje omhoog, haar panty zat op kniehoogte, evenals haar slipje.

Hij neukte haar van achteren. Het tafereel wond mij op. Ongemerkt liet ik mijn hand in de richting van mijn kruis gaan en met een beetje onhandig gewurg, kreeg ik mijn hand in mijn slipje. Eerst kriebelde ik door het streepje schaamhaar, dat ik had, maar al snel beroerde mijn vingertoppen mijn klitje. Ik wreef erover heen, met hetzelfde tempo als Japie aanhield om zijn piemel in het kutje van mijn collegaatje te pompen. Het ging gestaag, maar lekker dat de aanraking van mijn genotknopje was.

Kunnen jullie begrijpen, dat ik mij geheel onbespied waande, net zoals Liesje en de melkman dat deden? Nou niet dus, Sietze, de tuinman, had mij de hele tijd in de gaten gehad. Hij zag mij om het huis sluipen en achter de bosjes plaatsnemen.

Hij kon niet zien waar ik naar keek, maar hij had een prima uitzicht op mijn kruis, en de daar aanwezige hand. Hij sloeg op zijn beurt weer de hand aan zichzelf en stond zich achter het schuurtje af te trekken.

En als hij in zijn geile bui niet tegen de zinken gieter had aangetrapt, had ik hem nooit in de gaten gekregen. Door het lawaai van de gieter schrok ik op uit mijn roes. Liesje en haar partner merkten niets, die gingen volledig op in hun liefdesspel. Maar ik zag Sietze. Hij wist niet waar hij het moest zoeken. Toen hij me vluchtig aan durfde te kijken, wenkte ik hem. Schuchter kwam hij in mijn richting en kwam op zijn hurken naast me zitten.

Zonder te praten wees ik in de richting van het prieeltje. Met grote ogen keek Sietze naar het neukende stelletje. Het duurde luttele seconden, eer het tot de tuinman doordrong, dat stilte geboden was om het paartje niet te storen.

Ik drukte mijn wijsvinger op zijn lippen en maakte een zacht, sissend geluid. Ik pakte hem lachend bij de hand en trok hem achter me aan de trap op. Boven trok ik de kleren van zijn lijf. Ik sommeerde hem te blijven staan, liep naar het nachtkastje van Mijnheer en haalde de handboeien tevoorschijn. Met een klikkend geluid sloot ik de boeien om de polsen van Sietze en duwde hem naar achteren, zodat hij op zijn rug op bed viel.

De uiteinden van de boeien maakte ik vast aan de bedspijlen. Sietze protesteerde helemaal niet. Om de boeien vast te kunnen maken, zat ik met gespreide benen op hem, dus je kunt nagaan, dat er al iets begon te groeien.

Toen de boeien vast zaten, haalde ik het zweepje uit de lade van Mevrouw. Met soepele bewegingen liet ik de leertjes over de buik van de tuinman glijden. Waarschijnlijk kriebelde dat en kon hij daar niet zo goed tegen. Hij begon te spartelen en begon te lachen, als een kind dat uitgekieteld wordt.

Sietze werd stil, maar voordat hij iets kon zeggen haalde ik uit met het zweepje. De leertjes striemden over zijn buik. Nogmaals liet ik het zweepje over zijn buik gaan, nu iets harder. Ik keek hem streng aan, waardoor hij niet nog eens durfde te schreeuwen. Zijn penis stond inmiddels recht omhoog, een teken dat hij nog steeds opgewonden was. Ik voelde me zijn meesteres, alhoewel ik nog nooit aan SM had gedaan. Met mijn zwarte jurkje en zwarte panty leek ik natuurlijk wel op een meesteres.

Ik besloot er een spelletje van te gaan maken. Ik ging op Sietze zitten en beval hem mijn panty en slipje uit te trekken. En dan met zijn mond, want ik was niet van plan zijn boeien los te maken. Gretig zette hij zijn tanden in de nylon van mijn panty, die onder dat geweld begon te scheuren. Toen het mij iets te lang begon te duren, heb ik hem even geholpen. Ik scheurde de restanten van de panty kapot. Het broekje was volledig gescheurd, maar mijn benen bleven bedekt met zwart nylon, dat allemaal ladders vertoonde.

Met mijn slipje had hij minder problemen. Al snel, en met een klein beetje hul, was deze tot onder mijn knieën gezakt. Ongeduldig kuste hij mijn venusheuvel, die ik gedeeltelijk had geschoren. Ook mijn schaamlippen liet hij niet ongemoeid en zijn tong gleed langs de binnenzijde van die lippen.

Achter mijn billen had ik zijn keiharde penis te pakken en trok eraan of mijn leven ervan afhing. Niet veel later bereed ik Sietze, alsof ik op het paard van Mevrouw door de bossen galoppeerde.

Sietze kreunde, schreeuwde van genot. Het grote bed kraakte onder het geweld, maar ik was op dat moment onverzadigbaar, zo leek het. Zelfs toen Sietze zich niet meer kon houden en zijn zaad in mijn vagina had gespoten, ging ik door. Zijn steeds slapper wordende penis glipte op den duur uit mijn kutje en sloeg bijna dubbel onder mijn onderlichaam. Zijn zaad stroomde langs mijn dijen en drupten uiteindelijk op de benen van Sietze, maar ook op het onderlaken van het bed.

Helaas had ik dat niet gezien. Toen het heerlijke gevoel uit mijn lichaam sijpelde keek ik door de openstaande slaapkamerdeur en zag Liesje, samen met Japie de melkman, naar ons kijken. Op dezelfde manier als Sietze en ik hen hadden begluurd, deden zij dat bij ons. Ik voelde me rood worden en in de lichtelijke paniek die ontstond, maakte ik Sietze snel los en beiden probeerden we onze half naakte lichamen te bedekken. Na een kop koffie en een lange lachbui vertrok Japie met zijn melkkar, en ging Sietze verder met zijn werkzaamheden in de tuin.

Liesje en ik praatten nog een tijdje, waarna ik naar boven ging, om een nieuwe panty aan te trekken. Boven sloot ik de nog openstaande deur van de grote slaapkamer.

De rest van de dag hebben Liesje en ik het werk gedaan gekregen. Op het laatste moment kwam ik er echter nog achter, dat het bed nog opgenaakt moest worden. Snel haalde ik de dekens uit het raam en maakte het bed op. Ik was juist klaar, toen mijnheer en mevrouw Z De volgende ochtend moest ik op het matje komen bij mevrouw. Ze vroeg, of ik haar uit kon leggen, hoe die witte, vochtige plekken in het onderlaken waren gekomen.

Kunnen jullie je voorstellen, dat ik om die vlekken mijn ontslag bij de familie heb gekregen? De overige dames vonden het knap, dat ik het toch verteld had. Nummer 7, dat was Simone. Het jarige zusje van de bruid. Ze zag er adembenemend uit die avond. Haar lange, lichtbruine haren hingen op haar schouders. Haar gezicht was licht opgemaakt en straalde ondeugd uit.

Haar speelse blouse kon niet verbergen, dat ze een paar mooie borsten had. Verder droeg ze een leuke spijkerrok, met daaronder hoge, crèmekleurige laarzen. Simone 'Ongelooflijk zeg, wat jullie allemaal hebben meegemaakt. Maar ja, jullie hebben allemaal veel meer ervaring dan ik. Maar, ik heb ook wel een verhaal hoor. Mam, je wordt niet boos hoor, dat hebben we afgesproken.

Eigenlijk durf ik dit helemaal niet te vertellen, maar goed, het blijft onder ons. Mam, Petra, jullie kennen Robert toch nog wel. Natuurlijk, voor de overigen, ik heb drie jaar lang verkering gehad met Robert, een lieve jongen, maar helaas maakte hij het vlak na mijn achttiende verjaardag uit.

Nou, die Robert kwam ik drie weken geleden weer tegen. Mijn verhaal is dus nog vrij recent. Peter, mijn huidig vriendje, wilde niet stappen. Hij ging liever met zijn vrienden naar een concert, waar ik dus helemaal geen zin in had. We besloten dus apart te gaan die zaterdagavond.

Hij naar het concert, ik lekker stappen met een paar vriendinnen. Kennen jullie allemaal dat leuke kroegje in de Hoofdstraat, nou daar ben ik dus heen geweest. En drie maal raden, wie daar ook was, juist Robert. Ik zag hem achter een gokkast staan, waar een vriend van hem op stond te spelen. Ik was volledig van de kaart, want hoe lief Peter ook voor me is, Robert was echt de ware voor me. Hij was niets veranderd en ik voelde direct weer die kriebels in mijn buik.

Eerst wilde ik weg, maar mijn vriendinnen zeiden, dat ik me niet weg moest laten jagen. Toen de dj een lekkere dansplaat draaide, wilde ik graag naar de dansvloer, maar dan moest ik bij Robert langs. Ik verzamelde al mijn moed en stoïcijns probeerde ik langs hem te lopen. Juist nadat ik hem voorbij was, voelde ik een hand op mijn schouder. Verstijfd bleef ik staan. Ik draaide me langzaam om en keek Robert recht in zijn lachende gezicht.

Quasi verrast keek ik hem aan. Zijn ogen straalden nog net als toen. Hij vroeg, hoe ik juist daar verzeild was. Zo praatte ik een tijdje met hem, en van dansen kwam dus even niets meer. Ja, mam, ik zie het aan je gezicht, je weet wat er gaat komen, hè. Nou, het duurde niet lang, eer ik buiten stond met mijn ex-vriendje. Hij kon zijn ogen niet van me afhouden.

Ik was natuurlijk ook best wel sexy gekleed, ik had dit spijkerrokje aan, met daaronder die grofmazige netpanty, die ik van jou heb gekregen, Petra. Daarboven droeg ik dat halve shirtje, waar mijn borsten zo goed in naar voren komen. Ik reed met hem mee naar zijn stamkroeg, waar hij altijd aan het poolen is met zijn vrienden. De kroeg was bijna verlaten. De laatste stond achter de bar, zoals al jaren. Ik werd verbaasd, maar hartelijk begroet door de jongens, die ik allen door en door kende van de tijd, dat ik verkering had met Robert.

Ik kreeg gelijk drankjes aangeboden en ik werd compleet in de watten gelegd door de jongens. Wat ik daardoor niet in de gaten had, was dat Jeffrey de deur van de zaal op slot had gedraaid en het bordje "gesloten" voor het raam had geplaatst.

Ik raakte door de drankjes aardig aangeschoten, maar merkte wel, dat een aantal handen mijn lichaam begonnen te betasten. Ik was, mede door de drank, maar ook door het weerzien met mijn ex-vriend, al redelijk geil geworden. Het kon me dus weinig schelen, dat tien handen over mijn lichaam gleden. Ik werd overal geknepen, gekriebeld en ook al gekust.

Ik voelde, hoe iemand een hand onder mijn rok liet verdwijnen en pogingen deed om langs mijn slipje mijn kutje te grijpen. Ik probeerde het nog tegen te houden door mijn benen over elkaar te slaan, maar dat mocht niet baten. Verzet had geen zin en ik had geen zin in verzet. Ik genoot van de aandacht, die ik van hen kreeg. Het was Jeffrey die me optilde en naar het poolbiljart verhuisde. De andere vier keken toe, hoe de barkeeper mijn laarzen uittrok, en me vervolgens achterover op het biljart duwde.

Mijn billen lagen op de rand. Met één ruk trok hij mijn slip en mijn panty uit, en legde deze op de naastgelegen barkruk. Vervolgens schoof hij mij rokje omhoog, zodat hij mijn kale kutje, ik had mijn schaamhaar net die avond helemaal afgeschoren, kon zien.

Hierdoor werd Jeffrey ongeduldig. Met trillende handen maakte hij zijn broek los en liet hem zakken. Het volgende moment was hij druk bezig mij te neuken. Ik moet zeggen, ik hou ook van een lekker voorspel, maar zoals hij me direct nam, beviel me best. Met ferme halen penetreerde hij me.

Ik voelde zijn ballen tegen de binnenkant van mijn billen kletsen. Ik kon aan de grimas op zijn gezicht zien, dat een zaadlozing naderde. Vlak voordat het zaad uit zijn penis spoot, trok Jeffrey terug en ving het sperma op in een bierglas, die hem werd aangereikt door Rinus.

Hierna ging hij naast het biljart staan en schoof mijn shirtje omhoog, zodat mijn borsten bloot kwamen. Ik liet het allemaal toe. Het was de beurt van Edward. Terwijl Jeffrey mijn borsten betastte, kwam Edward tussen mijn benen staan en al snel voelde ik zijn penis tussen mijn schaamlippen verdwijnen. Hij was wilder dan zijn voorgangen. Edward ging sneller heen en weer, maar minder diep. Het gevolg was, dat hij veel te snel klaar kwam.

Met pijn en moeite kon hij zich terugtrekken en een deel van het witte goedje kwam niet in het bierglas terecht, maar er naast. Het sperma liep over de muis van zijn hand.

Wat ze van plan waren met het opgevangen sperma, wist ik op dat moment nog niet. Rinus was de volgende, en hij kon er wat van dames, onwijs. Niet te wild, niet te zacht, hij wist precies wat ik lekker vind.

Hij was dan ook de eerste, die me een orgasme bezorgde. Hij hield het van de vijf het langste vol. Ongeveer zeven minuten, nadat hij zijn penis in me bracht, begon zijn zaadlozing op gang te komen. Hij kwam uit me, trok zich boven het bierglas af en spoot een flinke lading bij de rest van het sperma. Robert wilde als vierde. Het was lang geleden, dat ik hem in me had gevoeld, maar het verlangen was er, zowel bij hem als bij mij. In onze verkeringtijd kwam hij altijd snel klaar, te snel, maar daarna was hij weer snel paraat en de tweede en derde keer hield hij het veel langer vol.

Deze keer was hij ook na een paar keer flink stoten al klaar. Hij vulde het bierglas er verder mee, maar in tegenstelling tot de voorgaande jongens, kwam hij terug in me en neukte me langere tijd heerlijk. Ook hij bezorgde me een orgasme, zij het iets minder lang dan de eerste met Rinus. Geruime tijd later ging Robert weer voor het zingen de kerk uit en een tweede kwak werd bij de rest gespoten.

Alleen Jouke was nog niet aan de beurt geweest. Hij is echt zo'n Friese beer, lijkt wel een beetje op Ritsma, de schaatser.

Kort blond koppie, breed gespierd, gewoon lekker. Zijn penis viel me daarentegen enorm tegen. Typisch een voorbeeld van één brok dynamiet, maar met een te kort lontje. Hij deed overigens flink zijn best het naar mijn zin te maken, maar het stelde allemaal niets voor. Ik geloof, dat ik, om hem niet te kleineren, nog een orgasme heb gefaket. Met zijn zaadlozing erbij was het glas inmiddels flink gevuld. Nadat Jouke uitgelekt was, nam Jeffrey het bierglas in zijn hand en kwam ermee naar mij toe gelopen.

Als bewijs van goed gedrag wordt zij geacht deze fantastische cocktail, speciaal gemixed, te consumeren. Ik schrok, want dat had ik dus niet verwacht. Ik had wel eens sperma in mijn mond gehad, maar zo'n glas vol in enen, dat ook nog eens afgekoeld was, dat schrikte mij wel af.

Jeffrey zette de rand van het glas tegen mijn lippen en begon te schenken. Ik rook de muffe lucht van het gemengde zaad en voelde het eerste vocht tegen mijn lippen. Maar in een vlaag van verstandsverbijstering opende ik mijn mond en liet er een deel van de inhoud van het glas in glijden. Het goedje smaakte naar amandelen, niet vies, maar lekker was het zeker niet. Al snel sloot ik mijn lippen op elkaar, waardoor de rest van de 'borrel' over mijn gezicht werd uitgegoten.

Lange slierten sperma liepen over mijn wangen en kwamen in mijn haren terecht. De jongens genoten met volle teugen van het schouwspel. De rest van de avond heb ik alle jongens nog eens in me gehad, maar een facial hebben ze achterwege gelaten, de rest van het zaad is diep in mijn kutje gespoten. Gaat het nog mam, dit had je niet van je lieve dochter verwacht hè, maar zo zie je maar, stille wateren hebben diepe gronden.

Ik verwacht trouwens wel, dat Peter dit niet te weten komt. Dit was een totale verrassing voor haar geweest. Gelukkig werd ze gerustgesteld door haar zuster Julia. Tja, na deze oprechte, maar schokkende bekentenis van Simone werd het tijd om naar Karin te luisteren. Karin is de beste vriendin van Petra en mocht op de bruiloft als getuige op komen draven. Een spontane meid, dat was ze al die keren dat ik haar had gezien geweest.

Haar blonde haren waren kort geknipt. Haar grijsblauwe ogen straalden één en al vrolijkheid uit. Ze was die avond helemaal in het lichtbruin, haar broek iets donkerder dan de rest, maar wel perfect op elkaar afgestemd.

Karin ' Ja, helaas dames, ik kan jullie niet een erg spannend verhaal over mezelf vertellen. Richard en ik zijn al bij elkaar vanaf de lagere school. Ik ben, in tegenstelling tot jullie, erg monogaam en heb het al die tijd alleen bij Richard gehouden. Helaas hebben wij ook geen vreemde hobby, zoals bondage of iets in die geest, ook takelen wij elkaar niet met vleeshaken naar het plafond. Het spannendste standje dat we hebben gedaan is op z'n hondjes, maar daar worden jullie niet meer warm van.

Ook over mijn masturbatiebezigheden kan ik weinig vertellen, behalve dat de enige hulpstukken dat ik gebruik mijn vingers zijn. Op seksueel gebied ben ik dus vrij oninteressant. Ik kan wel iets spannends over anderen vertellen. Ik was twaalf jaar en wist helemaal niets over seks. Ik was nog 'plat', zoals men dat noemt, dus geen borstgroei, nog niet ongesteld geweest en ook nog geen haargroei op de intieme delen van het lichaam.

Ik ging na schooltijd vaak met vriendinnetjes mee naar huis, of zij kwamen bij mij. Op een dag ging ik met Marijke mee. Marijke was een meisje, dat een beetje vreemd was. Ze werd regelmatig geplaagd, maar daar trok ze zich helemaal niets van aan. Haar haren had ze altijd in twee vlechtjes, toe al ouderwets, tegenwoordig weer helemaal in.

We speelden een spelletje op de spelcomputer. Het was zo'n eenvoudig spelletje op een commodore Maar goed, plotseling stond Marijke op. Ze hoorde haar zus thuiskomen. Ze deed haar wijsvinger voor haar mond, ik moest stil zijn.

Ze wenkte me en door de kier van de deur zagen we haar zus, Greet. Greet was 16 jaar, en ze werd op de MAVO altijd uitgemaakt voor hoer. Om de haverklap had ze een ander vriendje, en het gerucht ging, dat ze het zelfs al eens met een leraar had gedaan, om haar cijfers op te schroeven. Wel, we zagen Greet in de hal. Waarschijnlijk was ze in de veronderstelling alleen thuis te zijn, want ze zong, iets wat ze absoluut niet in het bijzijn van anderen deed.

Greet ging de keuken in, waar ze duidelijk hoorbaar een fles fris opende en een glas inschonk. Marijke en ik slopen stiekem de trap af. Het was duidelijk dat mijn vriendinnetje haar grote zus wilde bespieden, iets dat ze op school ook altijd graag mocht doen. Ik vond het wel spannend en deed dus gewoon met haar mee. Halverwege de trap werden we opgeschrikt door het geluid van de bel.

Snel renden we de trap op, voordat Greet ons kon zien. Plat op onze buiken lagen we op de overloop, toen Greet beneden door de hal aan kwam lopen en de deur opende. We hoorden een frisse stem, maar konden niet duidelijk horen wat er werd gezegd. Greet deed een stap opzij en we zagen een oudere vrouw de hal inlopen. Ze had een grote tas in haar hand en een schoudertas bungelde aan haar schouder. Nadat ze de woonkamer waren ingegaan, stonden Marijke en ik weer op en slopen wederom de trap af.

Op onze tenen liepen we naar de kamerdeur, welke was voorzien van enkele kleine ruitjes. We zagen door de ruitjes heen, dat de mevrouw zeker een jaar of 45 moest zijn. Ze keek streng, had kort, gepermanent haar, dat al wat grijzig werd. We konden het volgende van het gesprek opvangen. Ik kan het me nog heel goed herinneren. Je moet minimaal een 9 halen op je volgende toets, anders moet ik een negatief advies afgeven.

We kwamen tot de ontdekking, dat het de lerares Duits was. Ze vroeg, of er geen andere manier was, om haar cijfer op te halen.

De discussie in de woonkamer liep even hoog op, maar toen hoorden we lerares zeggen: Marijke en ik snelden naar boven, en juist toen we uit het zicht van de twee dames beneden waren, kwamen zei de kamer uit en maakten aanstalten om de trap op te gaan. We konden nergens anders heen, dan naar de kamer van Greet, anders zouden ze ons absoluut zien, en dat was het laatste dat we wilden.

Op Greets kamer was één wand voorzien van een garderobekast, met van die saloondeuren ervoor, weet je wel, die klapdeurtjes die je vaak in westerns ziet. Snel schoten Marijke en ik in een kastdeel, en sloten de deuren.

Niet veel later ging de kamerdeur open en kwamen Greet en haar lerares binnen. Greet deed de deur achter haar op slot. De oudere dame zette haar tas op de vloer en begon direct haar bloes los te knopen.

Het was een van de die dagen na een echtscheiding, dat met aan een complete verstandsverbijstering lijdt, je  zelf wijs makend, je bent eenzaam en alleen. Dit terwijl er op nog geen tien meter afstand van je nog een paar honderd miljoen mensen aanwezig zijn.

Het is dan zo een moment dat je thuis om je heen kijkt, en denkt wat te missen, er beweegt niets in je huiskamer. Je gedachten gaan dan uit naar een aquarium, dan wel goudviskom, poesje of hond, fout.

En dat was blijven hangen, om op het moment van aanbod dan als de Geest van Aladdins Wonderlamp op te komen duiken. Vrijgezel als ik was en eigenaar van enkele goed lopende winkels, kwam ik veel met klanten in aanraking, en dan vertel je wel eens wat. Zo ook die zaterdagochtend dat mij het aanbod werd gedaan. Kan alleen zijn, hoef niet uit gelaten te worden, en weinig rotzooi”.

Het gevraagde kwam uiteraard van een kanariefokker. En ik, ik stonk erin, even later was ik de eigenaar van een oranje kanarie, een zingende pop, beter kon je niet hebben.

Was niks voor de fokkerij, behoefde ook geen mannetje, kon goed alleen zijn in zijn kooitje, perfect. Ik weifelde, maar ging dan toch over stag. Hij gaf mij na betaling het beestje in een piepklein kooitje, met een klein beetje zaad in een plastick zakje, en vertelde mij dat ik zilverzand moest kopen, en een drink bakje, thats all. Nu had ik in die tijd een stapmaat genaamd Joop.

Joop was en is een bijzonder mens, destijds nooit geen piek in zijn zak, maar altijd volop voorzien. Joop heeft een zeer vindingrijke humor die, grenzeloos droog en altijd onverwacht, op de meest gekke momenten naar buiten komt. Ik ging dus met mijn nieuwe aanwinst onder mijn arm, naar ons stamcafé, waar Joop al op mij zat te wachten.

Grijnsde hij vol ongeloof. Hij moest hem kwijt”, loog ik. Om tegelijkertijd twee nieuwe fluitjes te bestellen. Ik had inmiddels verteld dat het een popje was, mooi zingend maar niks voor de fok, klonk goed, alsof ik er verstand van had. Na nog de nodige fluitjes achter over geslagen te hebben, liet ik mijn bonnetje maar even staan, want we kwamen wel terug. We togen naar de dierenwinkel, die even verderop dan de kroeg was.

Ondanks de zaterdag was hadden wij geluk, slechts één klant aanwezig. De verkoper-eigenaar een oerlelijke vent, met een hoofd als een verschrompelde aardappel, grijnsde ons toe.

Zijn lelijke scheve groene tanden ontblotend zei hij, “ik koop niks”, doelend op popje onder mijn arm. Waarop het lelijke hoofd nog lelijker grijnsde. Ik voelde de bui al hangen en kwam snel tussen beide. Eerst kwamen de overjarige te voorschijn, echter nadat wij deze allen naar de schroothoop hadden verwezen, kwam hij dan toch met een schitterende kooi, nieuwste model, voor alles geschikt, parkieten, tropische vogels, en kanaries. De aldus door de terplekke bedachte naam door Joop. En zo bezwoer hij ons, het is beter als je er een mannetje bij zet voor gezelschap, alleen is maar alleen.

En daar had hij mij tuk mee. Ik vertelde dat het een zingende pop was, maakte niks uit volgens lelijk, dan had ik ook geen probleem van kleintjes te verwachten. We kochten de kooi, zilverzand, zaad, drinkflesje, zaadstrengetjes. Lekkernij volgens griezel, en af en toe een slablaadje, stukje appel of hard gekookt ei vinden ze ook lekker. We kochten het mannetje erbij, en vertrokken, wel echter met het advies van de Portier, eerst Popje een uurtje of twee alleen in de kooi te zetten, want dan was het, ”Haar kooi.

Joop, altijd honger, rende nog even de Mc Donalds in voor vier Big Macs, drie voor hem een voor mij, en dan gingen wij. Thuisgekomen namen we eerst een klets, zoals dat heette, om gelijk daarna de kooi te instaleren.

Wel moest je Joop met dergelijke dingen in de gaten houden, anders sloot hij het geheel aan op het elektrische net, en was het een grill. Maar het zag er goed uit, en dan ja daar was het moment.

We schonken nog wat in, en wachtten af. Nu ze was duidelijk in haar nopjes en begon gelijk te eten. Ik keek hem wat vreemd aan, “alles goed Joop?

We togen aan de Burgers, met bier, “lust er nog wel een paar, “aldus Joop. Dat was het sein voor mij om de kaakjestrommel op tafel te zetten, die hij al slurpend op zijn gemak leeg at.

Herman accepteerde de kooi als was hij in het Paradijs, hij sprong van tak naar tak, en dan was daar ook nog eens een Eva, het kon niet op. Lady was op de bodem van de kooi gaan zitten, alsof zij afwachtte. Joop en ik wij keken elkaar aan, “zal toch wel goed gaan?

Op het moment dat Joop twee nieuwe flesjes bier open trok, gebeurde het. Herman dook als een kamikaze naar beneden, boven op Lady, en deed zijn lang verlangen uitkomen, en hoe?

Even wat geworstel met klappende vleugeltjes, en het was gebeurd. Lady bleef nazinderend zitten onder in de kooi, beetje verdwaasd om zich heen kijkend zo van, “is dat het nu? Tot op het moment dat Joop zei, “zo die heeft het naar zijn zin gehad”, toen het gebeurde. Herman tuimelde van zijn stokje, in ene, boem daar lag hij op zijn rug in het zilverzand. Strekte nog even zijn pootjes uit, om dan weer in te trekken, en gaf de geest.

Joop en ik, de koppen naast elkaar pal voor de kooi, keken elkaar aan, en stamelden synchroon, “ krijgt nou de pleuris”. De passie en de erotiek die Herman waarschijnlijk te veel was geworden geheel negerend, pakte hij het doosje, deed de dode Herman er in en zei,” kom op”.

En daar gingen wij, ik voelde mij net een begrafenisondernemer, en liet Joop dan ook het dode beestje dragen. In de winkel aangekomen keek de verkoper ons ongelovig aan, “dood”? Hierop haalde de man het beestje uit het doosje, legde het op het ruggetje op zijn hand, en blies daar waar vermoedelijk het geslachtsorgaan moest zitten. Nou dat liep aardig uit de hand, maar na enkel twee uurtjes gingen we toch, we wilden Lady niet langer laten wachten.

Thuis gekomen volgden we het zelfde ritueel. Joop zorgde voor de koekjes en het bier, en ik liet Herman Twee, in de kooi glijden. Het ongelooflijke gebeurde, Lady hipte onmiddellijk naar beneden. Zelfde plekje als waar zij ontmaagd was, tilde haar staartje op en wachtte. Als een speer dook Herman Twee erop. Joop inmiddels met twee flesjes neergestreken voor de kooi, zei mij er een overhandigend, “zijn die hitsig, dat is toch niet normaal.

Dan vloog Herman naar de hoogste stok, en ja hoor, begon een fluit-aria, hoog en schril. Joop keek mij aan, en stamelde “nee hè. Joop begon te raaskallen, “die vent, die perenkop heeft alleen ouwe lullen in voorraad, niet te geloven zeg, kom op terug. Nog geen halfuur of hij was terug met Herman de Derde. Bier was het eerste wat hij vroeg omdat, zo vertelde hij, het was wederom een Gestrekte Fallus Generaties Complicaties Erectie Dysplasie was, volgens Joop.

We lieten Herman de Derde er in glijden, en zie, Lady bleef eerst op haar stekkie, om dan naar Herman de Derde toe te hippen, naast hem te gaan zitten, om haar snaveltje tegen het zijne aan te wrijven. Onze smoelen klapte open, Joop zei, “het is een Lucrezia Borgia, kan niet anders een nette hoer. Dat het echte probleem nog moest komen toen, kon ik toen nog niet vermoeden. Ze heeft vier nestjes gehad, met in totaal meer dan achttien nakomelingen, waarvoor ik allemaal huisvesting moest zoeken.

Joop heeft een kanarie trauma er aan over gehouden, hij zelf heeft nooit meer gefloten. Die winkel is nog een half jaar open geweest en toen verkocht aan Pakistani. Lady is alleen naar een bejaarde oma gegaan, en heeft daar tot aan haar dood gezongen. Ik heb een hond, of ik, eigenlijk mijn zoontje. Een hond die niks waard of eigenlijk niks bijzonders is, gewoon een vuilnisbakkenras. Zwart is hij, met alleen een witte pluim aan het eind van zijn staart, die overigens altijd zijn poepertje bedekt, omdat hij er bij loopt of hij dagelijks met de zweep op zijn donder krijgt, en dan witte voetjes, en die wil hij dan ook constant halen bij mij en de andere huisgenoten.

Ik had hem gekocht, hier waar ik woon op de Filippijnen, voor mijn zoontje, die op vakantie bij mij was.

Nu die ging na zes weken weer naar huis, moest naar school uiteraard. Maar je weet hoe dat gaat, Pa dit, Pa zus, Pa zo, ik wil een hondje. En nu, nu zit ik er mee opgeschept, letterlijk want hij doet niks. Echt helemaal niks, of dat nu in de Filippijnse hondencultuur zit opgesloten, al sla je mij dood, ik weet het niet, ik zal er ook nooit achter komen.

Het idee was echter, een waakhond, Ja, Pa, en ik zoek hem uit. En dat deed hij, een teefje. Fout, helemaal fout natuurlijk, een jonge knul van net elf jaar, en die dan een waakhond uit laten kiezen tussen al die puppies, nu niet teveel zelfkritiek, maar dan ben je gewoon achterlijk natuurlijk als je dat goed vindt. Maar hij kreeg zijn zin, en eerlijk gezegd als je dan dat blije koppie ziet,  ja dan maakt het ook allemaal niet zo uit.

Maar wat een hond, ik heb hen moeten leren blaffen, blij zijn, eten uit een bak, kwispelen, waar zij kon pissen, etc, etc. En of dat nu resulteerde in een goed resultaat, nee, jammer, maar nee. Maar de ellende begon toen mijn zoontje vetrok. Eerst wilde Dutchy, de naam van dat kreng, niet meer eten. Janken, pfff nachten lang, leek wel een weerwolf, even dacht ik, die schiet ik af, maar ja, doe dat nu eens. Ze blaft alleen als haar het uitkomt, piste ter plekke waar ze stond.

Ik wist het niet meer, en waaks, ze zat nog eerder onder het bed dan wij. Ten einderaad heb ik haar naar cursus gestuurd, programmeren en telecommunicatie. Ik moest toch wat.

Nu heeft ze haar eigen slaapzak, recht tegenover mijn huis, achter een flinke boom. Blaffen doet ze nog steeds niet, maar als er iets niet in de haak is, volgens haar honden denkvermogen dan, belt ze mij, met haar aangepaste mobieltje. Het is niet helemaal je dat, maar het is iets.

Heb wel eens haar geprobeerd aan het verstand te brengen, niet voor ieder wisje wasje bellen, maar ook dat is weer zo iets, het is het een of het ander, ze belt, of ze belt niet, het record staat op 32 keer in een nacht. Overigens is zij dan overdag in huis en slaapt onderaan de trap naar de slaapetage, niet weg te branden. Ze laat af en toe een ruffie, dat is dan weer goed voor het ongedierte, wat ze bij zich draagt.

Voor ons is het minder, niet te harden, wij moeten steevast naar buiten vluchten. Het gekke is echter, dat ze zich overdag heel stoer gedraagt, stoer? Als er bijvoorbeeld een leverancier in het huis komt, stelt zij zich agressief op.

Nekharen overeind, grommen het lijk wel een leeuw. Wel staat ze dan achter mij, dat wel. En als de man zijn hand uitsteekt om af te rekenen, zit ze gelijk onder de trap. Dan als hij weggaat, komt zij er grommend onder vandaan, en als de deur achter hem dicht valt laat zij zelfs een woef horen.

Maar je hecht aan een dergelijk beest, of het je kind is. Zou haar voor geen goud meer willen missen, ze hoort er bij hé, en wij zijn blij met haar, toch wel. Het is een genoegen als wij thuis komen en ze komt kwispelend op ons af, ja haar staart krult nu ook wat omhoog, ze kan blij zijn, ongelooflijk maar waar. Er zijn grappen die beter niet gemaakt hadden kunnen worden. Nee, omdat de gevolgen niet altijd grappig zijn. Soms zelf heel ernstig en verdrietig, soms tot hevige confrontatie leidt, of verwarring, echter onzichtbaar.

Maar op het moment van de uitvoering, wel leuk, soms zelfs heel leuk, en gerechtvaardigd. Zo heb ik ooit genoten van de gevolgen de grap met de graanschop.

Ik werkte destijds op een raffinaderij, nieuw te bouwen in de Rotterdamse Botlek. Nu was dat in het kader van de opbouw van Rotterdam, rauw en zwaar werk, en van alle gemakken verstoten. En waar de sanitaire voorzieningen, die wel aanwezig waren, te smerig waren om gebruik er van te maken. Het woord smerig is nog te netjes voor deze latrines, de hopen waren gigantisch, brillen ontbraken of waren kapot en papier was er nooit aanwezig.

De verschillende culturen welke hier werkten, wel die deden er nu niet direct toe bijdragen dat het geheel proper en netjes bleef. Nederlanders kunnen erge viespeuken zijn, is mijn ervaring. De allochtone arbeiders welke de step toiletten van huis uit gewend waren, zij droegen zeker niet in mindere mate ook hun steentje bij.

Zij deden aldus ook op de westerse toiletten hun behoeften op de wijze van het stepgebeuren. En dat gaf, zeker in de winter door het dragen van de vele kleding waarover ook nog eens een overall gedragen werd tegen de kou, problemen bij het mikken.

Dit alles even om het opkomen borrelen van de grap te verklaren. Nu waren er van die tijden dat men op materiaal moest wachten voor de bouw, en dan sloeg de verveling toe, moppen werden er verteld. Gereedschapkisten verstopt, zodat die groep die wel vooruit kon met het werk zich helemaal scheel liepen te zoeken, en de anderen hadden dan lol. Veelal werden deze groepjes lastig gevallen door een voor ons zeikerd van een voorman, een etter, een gluiperd van de bovenste plank die je van het karwij weg konden sturen, wat je dan de opgebouwde bonus kostte, dus geliefd waren deze voormannen zeker niet, de goede daar gelaten.

Als al aangegeven, waren er velen die geen gebruik maakten van het toilet. Als zij in uiterst hoge nood moesten, deden zij dat slinks achteraf ergens in het omringende land. Zo gebeurde het wel dat men iemand voorbij zag schuiven met een closetrol onder zijn arm, beetje gegeneerd om zich heen kijkend. Ook zo die bewuste dag, de bullebak van een voorman, de hielenlikker.

Wat onmiddellijk aanleiding gaf tot een gewraakte grap. Het was hij die gedurende het gewauwel had staan leunen op een graanschop, welke werd gebruikt voor het glad afwerken van greppels. Nu heeft zo een graanschop een zeer lange steel, en zij waren uitstekend om het zand van uit de greppels, hoog op de kant te gooien.

Greppels waar dan later weer de pijpleidingen in kwamen te liggen. En dat, zo zou blijken kwam van pas. Hij vroeg ons hem te volgen, nadrukkelijk de vingers voor de lippen, en ons tot stilte manend. Wij volgden de voorman ongezien door de in aanbouw zijnde units op veilige afstand. Zodra hij zich op het open terrein begaf, volgden wij hem gebukt lopend in een greppel. Het open terrein werd onderbroken door opslag van materiaal, zoals afsluiters, pijpen, flenzen en allerlei ander voorraad, al dan niet met een dekzeil afgedekt, wat ons goed uitkwam om onzichtbaar te blijven voor het slachtoffer.

Deze zich in het geheel niet bewust van onze nabijheid, maakte rechts van ons, daar waar de greppel een bocht maakte, na nog even rond gekeken te hebben, aanstalten om zijn overall los te knopen. Wij werden met een handgebaar gesommeerd om stil te zijn ons gedekt te houden, en daar te blijven zitten. Hij met de graanschop ging verder, hij sloop als een python door de greppel, tot hij recht achter de niets vermoedende voorman was aan gekomen.

Deze had inmiddels zijn overall en broek zover naar beneden weten te krijgen, op zich een heel karwij, dat hij zich al hurkend kon ontlasten. Dit was het moment waar onze man in actie kwam.

Zoals gezegd, als een python kroop hij uit de greppel, de schop vrij van de grond voor zich uit houdend. Wij begrepen onmiddellijk de bedoeling, en lagen in een deuk van het lachen, wat uiteraard gesmoord moest gebeuren.

De python hoefde van waar hij half uit de greppel lag, slechts zijn arm met de schop uit te strekken, om de schop precies onder de uitlaat van de niets vermoedende man te krijgen. Deze moet erg hoge nood gehad hebben, want onder het luid openknallen van het overdrukventiel was de schop weldra bedekt met een enorme dampende hoop.

Toen de voorman aanstalten maakte het closet papier af te rollen, en het karwei te beëindigen, was dat het sein voor onze man om zich terug te trekken. En dat deed hij, de schop met daarop de dampende hoop vrij houdend van de grond.

De hoop werd direct onder het zand in de greppel begraven, en python voegde zich bij ons. Nu was het afwachten, hoe of de reactie zou zijn van ons slachtoffer. Lang hoefden wij niet te wachten, weldra was deze weer aangekleed.

Pakte zijn helm die voor hem had gelegen, zette hem op zijn knars. Dan draaide hij zich om, om het resultaat van zijn perssessie te bekijken. Dit was het moment waarop wij gewacht hadden, en wat voor een moment. Als we spreken van complete verbijstering zou dat een te minne uitdrukking zijn voor dat moment. Zijn mond viel open, zijn ogen vergrootten zich als schoteltjes, zijn hand ging naar zijn kin, om deze driftig te aaien.

Dan lichtte hij zijn helm op en krabde zich verwoest op zijn kalende schedel, ondertussen zijn kop heen en weer schuddend. Hij draaide wel driemaal om zijn as, om te kijken of hij wel goed gericht stond, naar daar waar de hoop had moeten liggen, deed nog twee stappen naar alle windstreken, met een van stomheid geslagen smoelwerk, om dan zijn closetrol te pakken, en vervolgens kopschuddend met grote stappen naar de Plant terug te gaan.

Wij in de greppel bestierven het, we wachtten nog even, een saffie rokend om dan ook terug te gaan. De daarop volgende dagen, als de voorman ons sommeerde wat te gaan doen, indien wij niet vooruit konden, terrein aanvegen of zo, wat ons werk niet was, vroegen wij hem steevast of hij ook zo last had van de kantine koffie, luchtige snel vervliegende schijterij. Dan droop hij snel af, voorwendend dat hij het niet begreep. En wij, ja wij hadden lol.

En de schop hebben we met rode menie geverfd, en opgehesen in de vlaggenmast voor de kantine, en iedereen kon het smeuïge verhaal in geuren en kleuren na vertellen.

Het is een warme zomermiddag, er valt een fijne motregen op de mensen achter de baar. Zij staat een beetje bedremmeld achteraan, met een gevoel van verontwaardiging. Zij hoorde toch naast Opa om zijn hand vast te houden. Nee, zij loopt hier bij haar vader achteraan. Door haar betraande ogen kijk zij naar de rug van haar moeder die gearmd met Opa loopt. Dat papa achter moet lopen begrijpt zij het wel, hij en mama spraken niet meer tegen elkaar, gescheiden wist zij.

Maar zij, waarom zij, ze hield het bosje tulpen tegen haar jas aangedrukt. De bloemen waren wat neerhangend geworden, en enkele blaadjes vielen reeds op de grond, maar zij merkte het niet. Nee, het was toch haar Oma, die haar altijd haar lieve kleine meid had noemde, waarom dan nu voor haar lopend al die Ooms en Tantes. Als de stoet zich in beweging zet, hoort zij het grind van het natte pad knarsen, het pad wat naar de laatste rustplaats van Oma leidt. Zij ziet dit alles door haar betraande ogen, die enge mannen met lange zwarte jassen, zij tillen de kist van het wagentje af als zij bij dat afschuwelijke gat aankomen zijn en plaatsen hem er boven.

Op de kist liggen een paar mooie kransen met witte kelken en veel witte rozen, en een lint met daarop Rust zacht. Haar vader houdt haar hand stevig vast, en zij nemen vooraan plaats, pal naast de kist, tegenover Opa en haar mam. Ook de andere mensen nemen nu plaats rond het graf, dan ziet zij dat Opa zijn hoofd laat hangen en huilt.

Er gaat nu een vreemde mijnheer aan het hoofdeind van de kist staan, hij neemt zijn zwarte bolhoed in zijn handen en houd hem voor zijn buik. Hij zegt allemaal mooie woorden over haar Oma, hoe kan hij dat nou weten, hij zegt zo maar wat, denkt zij.

Als de man uitgesproken is doet hij een stap achteruit, en knikt naar Opa, die naar hem toe gaat. Opa legt zijn hand op de kist, en zegt heel zacht, ”slaap lekker lieverd, we zien elkaar spoedig weer”. Een steek doorklieft haar hartje, nee toch denkt zij dat mag niet gebeuren nooit. Alsof Opa het heeft gehoord, hij kijkt haar aan steek zijn hand uit en knikt haar toe.

Met het bosje tulpen nog in haar handje gaat zij naar Opa, samen leggen zij de bloemen op de kist. Dan stamelt zij, ”dag Oma”, en kijkt omhoog naar Opa, die haar met betraand gezicht aankijkt, hij zegt bijna fluisterend, ”kom lieverd we gaan naar huis”.

Ze steekt haar handje in de, anders zo warme en grote knuist van Opa, maar nu koud is, erg koud. Nu zij vooraan loopt in de zwijgzame stoet, loopt zij op haar plaats, het is haar Opa, redeneert zij. Nu mag zij bij Opa in de auto, direct naast hem en mams naast haar. Zij richt zich op en kust Opa zachtjes op zijn wang, fluistert ik ben nog bij u, hoor Opa. Opa slaat zijn arm om haar heen en trek haar tegen zich aan, zodat haar gezichtje tegen zijn vest wordt aangedrukt.

Zij ruikt de geur van Opa, een geur zoals alleen Opa’s kunnen ruiken, met bovenal de geur van sigaren. Zij licht haar hoofdje op en kijk Opa aan en knikt begrijpend, denkend dat wil onze lieve heer best wel. Zij drukt zicht dicht tegen Opa aan. Haar hoofdje rust tegen het vesthorloge met die mooie zilveren ketting, tik tak, tik tak. Het ontgaat haar dat gestaag de tijd van Opa wegtik.

Het was een zomernacht, een warme zwoele wind deed het wateroppervlak zachtjes rimpelen. De hemel was helder en de miljarden sterren keken op hen neer, niet dat zij daar oog voorhadden, nee zij staarden recht vooruit, hoopvol en in verwachting. Jaar in jaar uit, altijd weer kon men hen in de zomernachten hier aantreffen. Er veranderde niets, slechts de rietkraag verschilde wel eens van hoogte. En of dat zij gelukkig waren, dan wel het leven in gedachten voorbij lieten gaan, gelaten berustend in de geest van er niets meer, wist niemand.

Een rookte constant, gloeide het puntje niet, dan was hij alweer bezig een nieuw sjekkie te draaien. De ander dronk regelmatig, niet dat hij dronk om dronken te worden, nee hij dronk om dat hij dronk. Er was iets mystieks tussen die twee, iets wat voor een buitenstaander niet te begrijpen was, maar voor hen zelf als van zelfsprekend. De andere visser lieten hen met rust, daar moest je niet bij in de beurt komen, er klopte iets niet, was hetgeen er te ronde ging.

Het was er met de jaren bij hen ingeslopen, eigenlijk met de eerste symptomen van kortgeheugen verlies, of wellicht van opkomende dementie. Zodra het zich aangekondigd had, en het gat geslagen, had het andere die plaats ingenomen. Dikwijls had men in het voorbijgaan gehoord, dat zij met elkaar spraken, zonder enige vorm van aaneensluitende verbale communicatie.

Zodat zij elkaar antwoordden op niet gehoorde vragen, zoals, ”Nee, je hebt gelijk het is niet veel”, van de een. Waarop een stilte volgde, even later klonk het dan, ”Veel beter”, door de ander, om na een lange pauze de ander weer, ” nee niet te laat”. Voor een buitenstaander klopte het gewoon niet, de vraagstelling ontbrak, maar toch klopte het. Ook het ingooien van een voertje op de visplaats, of veranderen van manier van vissen, dat gebeurde zonder overleg maar volkomen synchroon.

Als er iemand bij hen kwam buurten, zeer sporadisch, dan gebeurde het niet, en zwegen zij in alle talen. Met jaren kregen zij beiden wat last van minder zicht op afstand. Zodat het nogal eens gebeurde, dat als de een beet had, de ander ophaalde.

Het kwam het voor dat er een ingedommeld was, dan viste de ander voor twee. Zij verstonden dan de kunst, elkaar te waarschuwen zonder dat het gehoord werd. Zo werd de half slapende erop gewezen dat het ZIJN dobber was, die onder water zat.

Dan klonk het, ”Ja, ja, ik ziet het wel, even door laten bijten”. Als er dan opgehaald werd en een schone haak toonde zich, klonk het, ”Ja, ik zie het, je hebt gelijk, zuigers, allemaal zuigers”, door de ander. Allemaal antwoorden op niet gehoorde vragen. Als het gebeurde dat er een ziek was, liet de ander ook verstek gaan. Zij waren door iets onafscheidelijks verbonden met elkaar. Dan gebeurde het onvermijdelijke, een van hen kwam te overlijden. Het eerste seizoen zat er niemand op die specifieke visstek.

Men zag wel eens een visser aanstalten maken om zich daar op te stellen. Maar dan bij het uitpakken van de hengels plots het hoofd te schudden, om dan een eind verderop te gaan zitten. Waarom men dat deed wist niemand, men sprak er dan ook niet over.

Maar het seizoen ging voorbij en de stek bleef onbemand. Doch het daarop volgende seizoen was nog maar net begonnen, of de visstek was weer bezet door de overgeblevene.

Op precies dezelfde tijd zat hij in de vroege ochtendschemering op hun stek, en zag men het opgloeien van zijn sjekkie. Niemand ging naast hem zitten, de andere vissers waagden het niet om deze plaats in te nemen. Al heel gouw kreeg hij de naam van, die gestoorde ouwe, die altijd in zichzelf zat te lullen.

Het had iets engs, zo vroeg in de zomerochtend, nog nacht eigenlijk, om hem daar, terwijl de dauw over het water rolde te zien zitten. Het donkere silhouet tekende onbewogen af in de duisternis. Als men het passeerde zag men vaak zijn gloeiend sjekkie dansen, en hoorde hem zachtjes fluisteren. Hij was niet te verstaan, en men schimpte dan ook dikwijls, ”hij brabbelt weer in zijn Visserslatijn”. Toch was het een keer gehoord dat men hem bij het opkomen van de zon, terwijl hij zijn hengel binnenhaalde hem duidelijk hoorde zeggen, ” Ja, jongen je hebt gelijk, het wordt niks meer, ik hou het voor gezien”.

Om te vervolgen met, ”Ja, ik denk dat ik morgen een dagje thuis blijf”. Zoals gezegd, hij was een zonderling, bijna eng. Maar Latijn sprak hij niet. Hij was lelijk, zo lelijk dat als hij naar een radiator keek de verwarming het af liet weten. Hij had ook altijd plaats in de tram of metro, en ruimte, veel ruimte om hem heen, niet dat hij stonk in tegendeel, Toontje was schoon erg schoon zelfs.

Altijd schone kleren, gepoetste schoenen, zijn haar keurig in de naad gekamd, schone handen, nee niks mis mee, maar de lelijkheid bleef. Het gebeurde zomaar dat, toen hij een drachtige hond over zijn kop aaide, dat deze terstond zes jongen wierp, en verdomd een ervan geleek precies op Toon. Nee, hij had geen ongeluk gehad, dat porem had hij zo vanuit de moederschoot meegekregen, nu ja, meegekregen. De niet onknappe vroedvrouw die hem ter wereld had  getrokken, letterlijk getrokken, omdat hij het verkoos om zich schrap te zetten, en met de toen al stevige knuistjes vast aan de moederkoek te houden, maakte het haar zeer moeilijk.

Maar na nog een paar flinke rukken, gelukte het haar dan toch uiteindelijk, doch zij kwam bij het plotselinge loslaten van de opstandige baby met een plof op haar rug terecht. Baby Toon lag boven op haar, de navelstreng stond als een pianosnaar strak gespannen tussen de baby en de moeder, wat het gevolg had, dat met een natte warme kwak de moederkoek op haar voeten belande. Toontje, zo gaat het verhaal, huilde niet, nee hij toonde gelijk al met zijn scheven mondje, waarin twee ondertandjes prijkten, een ondeugende scheve glimlach, en kneep de vroedvrouw vol in haar borsten.

Hierop kreeg hij tot verbazing van de aanwezigen een stijf pikkie, en lukte het hem om met een flinke straal de verbijsterde jonge vrouw in haar gezicht te plassen. Het verhaal gaat dat de vroedvrouw gillend het huis is uitgerend, en nooit bevalling meer heeft gedaan.

Hij was gedwongen geboren, en dat zouden zij weten ook. Toontje was zo’n baby’tje, waarvan een ieder zei dat het een schatje was, maar dan zich zo snel mogelijk uit de voeten maakte. Hij weigerde uit de fles te drinken, wilde alleen lurken aan de tiet, iets wat hij tot aan zijn dood vol zou houden. Op de kleuterschool presteerde hij het in de eerste klas, om de juf in verlegenheid te brengen, door met zijn handje in het decolleté te grijpen naar de fraaie borsten, die volgens Toontje er om vroegen.

Spelen in de zandbak vond hij maar niets, en ook een strik maken heeft hij nooit onder de knie gekregen. Wel loeren boven de knieën van de juffrouwen die zaten te zonnen op de speelplaats. Hij scheet tot aan zijn zesde jaar in zijn broek, ongeacht waar hij was of liep, als hij moest schijten, scheet hij, en hij deed dat dan ook. Op de lagere school ging het al gouw mis, en wel zo dat hij meer thuis zat dan op school. Er werd niet eens meer melding van gemaakt als hij verzuimde, zij waren hem liever kwijt dan rijk.

Dus Toontje leerde heel weinig, eigenlijk niets, het enige wat hij leerde had was van de straat. Hij had een horde aan klanten waarvoor hij boodschappen deed, veel huismoeders maakten in deze gebruik van hem. Dan kreeg hij weer een appel, soms een dikke pil brood, of een stuivertje, waarvoor hij dan weer snoep kocht. Hij was heel eerlijk, stal nooit een dubbeltje, vroeg nergens om, alleen keek hij weleens wat loerend naar de tieten van jonge huismoeders, maar bleef er wel van af.

Ook gebeurde het wel eens een enkele keer, dat hij onverwachts de slaapkamer- of douchedeur open deed, maar deed geen gekke dingen. En zo groeide lelijke Toontje op, in een wereld van onuitgesproken medelijden, en soms bij het aanschouwen van hem, afgrijzen. Een ieder mocht hem eigenlijk wel, slechts de nieuwkomers in de beurt hielden hem op afstand, zij hadden hem dan ook niet als jochie gekend.

Maar Toontje werd Toon, en hij kreeg de leeftijd van de puber, met alle gevolgen van dien, hij wilde wat en moest wat, en wat dacht u, tieten, hij moest en zou tieten hebben om mee te spelen. Dat werd een probleem, want geen jonge meid, welke soms zelf niet om aan te gluren was, moest iets van lelijke Toon hebben.

Stapels seksboekjes kocht hij, Bigbubbels, and Spice tits, waren zij favorieten magazines. Toch hij miste iets, en wilde daar in verandering brengen. Zijn lelijkheid was met de jaren toegenomen, zijn baard groeide slechts over een kant van zijn scheve kin.

Hij loenste, ondanks dat hij geen bril behoefte, nu wel heel erg, en zijn twee grote tanden in het ondergebit welke hij reeds in de moederschoot had bezeten, waren al maar doorgegroeid zij kwamen als hij sprak met regelmaat naar buiten, wel schoon, dat wel. Zijn krullend  zwarte haar had hij laten groeien en dat gaf hem een verwilderd uiterlijk.

Hij was aangenomen op een wafeltjesfabriek waar hij achter een pers het warme deeg tot obliewafel perste. Hier werkten uiteraard ook meiden, maar hoewel een ieder vriendelijk was tegen hem, moesten zij verder toch niets van hem hebben.

Toon was al eens in de problemen gekomen door op het toilet aan een meid te vragen of hij aan haar tieten mocht voelen. De meid had dit vreselijk gevonden, en hoewel zij meestal in een t-shirt liep zonder b. Deze, die zelf regelmatig van haar diensten gebruikt maakte, riep Toon op het matje, en gaf hem een uitbrander. Zo groeide toontje tot een ontevreden volwassen man op, met dien verstande, dat hij nog steeds het onbedwingbare gevoel had een tiet te missen.

De jaren gingen voorbij en Toon kreeg het moeilijk in de zin van, hij voelde zich eenzaam. Maar daar kwam verandering in…. Toon, was inmiddels de dertig gepasseerd, de dokter had geconstateerd dat hij diabetisch was, hij moest iedere week geprikt worden. Zo leerde hij zowaar een vrouwtje kennen, en wat voor een vrouwtje, het was de verpleegster die hem kwam prikken.

Als hij met haar over straat liep, floten de bouwvakkers, alle kerels keken hoofdschuddend hen niet begrijpend na. Hoe was het mogelijk dat zo een lelijkerd met zo een spetter liep. Wat zij echter niet wisten, is dat het lelijke al gauw zou veranderen. Heupwiegend liep zij aan Toon zijn arm, sexy gekleed in uiterst korte rokjes, de lange golvende blonde lokken droeg zij tot op haar schouders.

Haar mooie lange benen werden nog eens extra benadrukt met haar zeer hoge naaldhakken. Zij had veelal een strak truitje aan waardoor haar prachtige borsten, en duidelijk aanwezige tepels, keihard naar voren priemden. Ja, Toon had het getroffen, en een ieder op de fabriek vroeg zich af hoe hij aan haar was gekomen. Zij echter, had Toon gaandeweg omgetoverd in een goed geklede man, die langzaam zijn lelijkheid verloor en nu iets aantrekkelijks begon te krijgen.

Zijn tanden waren afgeslepen, zijn scheve mond recht gezet, en hij was nu goed geknipt met een moderne coupe. Hij deed aan fitness en had een sterk en atletisch lichaam gekregen, hij ging er steeds beter uit zien.

Hij werkte nog wel op dezelfde wafelfabriek, maar deed geen vraag meer of hij aan tieten mocht zitten, of zo. Hij was veelal het gesprek van de dag geworden, zeker bij zijn mannelijke collega’s jaloers als zij waren. Het gebeurde op de personeelsavond dat toen Toon haar voor het eerst meebracht, de mannen zich rondom haar schaarden, en de aanverwante echtgenotes de pleuris in kregen.

Toen iemand haar vroeg of zij wilde dansen, schudde zij enkel haar blonde lokken, waarop Toon te kennen gaf dat zij niet kon spreken, wel horen maar zij was stom. En zij verkoos het alleen te dansen, nu ja dansen, de wulpse ritmische bewegingen van haar billen en borsten deed een ieder met open mond toekijken. Toon was trots, heel trots zelfs, ook al omdat als zij van de dansvloer kwam zij hem in zijn billen kneep, of hem kuste vol op de mond.

Ze dronk pure whisky, werd niet dronken, rookte een sigaret uit een ivoren pijpje. Zij trok van tijd tot tijd haar bloesje wat strak door het naar beneden te trekken, met alle gevolgen van dien. De mannen van de fabriek werden gek, menigmaal klonk dan ook de opmerking van hun partners, of dat zij het goed konden zien. Toen de schoonheid zich excuseerde om even naar het toilet te gaan, werd zij onmiddellijk gevolgd door Nel, de vrouw die Toon destijds aangegeven had bij de chef. Zij was na haar laats gestrande huwelijk, voor de vierde keer maar weer eens vrijgezel.

Niemand weet wat er daar precies toen heeft afgespeeld, maar toen zij terug kwamen liepen zij gearmd. Bij het tafeltje van Toon gekomen gaf zij hem een knipoog en een kus op zijn wang.

De avond schreed voort, en de gezelligheid naarmate de drank verorberd werd, gezelliger. De vrouwen zeurden niet meer over Toon zijn vrouwtje,  enkele proosten reeds met haar als teken van vriendschap. Nee, het was een avond om te herinneren, en dat zou het worden. Het was dat dikke wijf van de chef, welke flink beschonken naar het toilet strompelde, terugkwam na verloop van tijd en hilarisch een gebruikt condoom tussen duim en wijsvinger omhoog hield.

Zij lalde, ”wie oh wie, is er ondeugend geweest, het is een extra large dus niet van mijn Arie, die gebruikt mini”. Alsof er een bom was ingeslagen, doodse stilte om gevolgd te worden door een koor van beschuldigingen aan het adres van de mannelijke partners.

Het viezerik en ach kom toch jóh, ook het nee het zal niet van jouw geweest zijn, en het dreigement, wacht maar af ploert, was niet van de lucht. We gaan weg, kom op, en de een na de ander sleurde haar verbouwereerde vent de zaal uit. Sommigen kregen onder het aantrekken van de jassen en het gezegde, komt zeker door die hoer van Toon, zelfs een draai om de oren. Binnen een zucht was het feest over, alleen Toon met zijn vrouwtje haastten zich niet, ze namen er nog een om dan ook op huis aan te gaan.

Nel kwam nog even naar hen, zij bedankte Toon die er niets van begreep, voor de gezelligheid, en kuste hen beiden hartstochtelijk op de wangen. Ze knipoogde en zei: De hang naar nostalgie. Ach, mensen het is allemaal zo anders vandaag de dag. Tegenwoordig is het dat je moet het durven om tegen je vrouw te zeggen: Daar heb je toch geen durf voor nodig? Onzin, gewoon onzin vind ik het. Ik zag er gewoon het nut niet van in en had er ook geen zin in.

Ze vroeg er ook nooit om, nee, nooit, als er eens wat was, niks bijzonders hoor dan aten we gewoon zuurkool met een speklappie en dan zei ik: En nu nog als er wat is, gewoon lekker eten of koffie vragen, beetje vroeg naar bed. Dat werkte ook altijd, maar piekeren over sorry zeggen?

Nee dat nou niet, hoefde ook niet van haar. Als ik het gedaan had, had zij waarschijnlijk gedacht dat ik ziek was of zo.

Weet nog goed, ik bracht eens een keer een bos bloemen mee, zomaar. Nou had je dat gezicht moeten zien; eerst zei ze niks, toen begon ze een beetje te giechelen, even later kwam ze aan met een glas water en twee aspirientjes: Ja, zo was dat toen, het delen van het huishouden wat nu allemaal notarieel wordt vastgelegd dat konden wij helemaal niet, nee. Nu er was natuurlijk weinig te delen in die tijd. Maar daar werd niet over gesproken, het kwam niet in je op, nee.

De enige voorwaarde die wij kenden, was dat ik werkte en zij  het huishouden deed en de kinderen, dat was het, niet meer maar ook niet minder, dat niet. Ja, als je ging scheiden was hij of zij, verplicht een tafel een stoel en bed te laten staan. Ja, dat ging zo, scheiding tussen tafel en bed noemde men dat geloof ik. Nou ik had er dikwijls genoeg tussen gelegen met een snee in mijn neus, dus dat was niks nieuws. Ach ja, mensen, ieder tijd heeft zo zijn charme als ik zie hoe de jeugd nu met elkaar omgaat, ik vind het goed hoor, ik heb er geen probleem mee.

Maar om nou te zeggen, het is vooruit gegaan met de charme, de romantiek? Het was toch prachtig dat verlangen naar een dergelijk eerste ontmoeting dat spannende gevoel in je onderbuik; zou ze, zou ze niet? En daar was ze dan en dan wist je niet wat je moest zeggen, een schamel: Hoewel ik moet toe geven dat de meiden toch wel voor die tijd wat meer ondernemender waren dan de jongens.

Wel moesten ze uitkijken want als ze een zoentje te veel had weggegeven, tja, dan deed ze het, met iedereen, ja dat was zo in die tijd. Ik had er eens één, nou die was brutaal hoor, gelijk al van: Ik kreeg een kop als een fluitketeltje en zei stoer stotterend: Tegenwoordig hebben ze een flatje, plekjes genoeg en de pil, dus ja, dat is een  a. Dat is alles en hup daar gaan ze maar of dat nu zo romantisch, spannend is? Ach mensen, het is zoals ik al zei, de tijd, je mist dingen vandaag de dag. En wij hebben er wat voor terug gekregen.

Ik heb nu bijvoorbeeld geen gestopte sokken meer dat was ook een ramp hoor. Voel nog dat vierkante stuk in mijn hiel, tjonge jonge dat ging branden op den duur, in die te grote kaplaarzen, gekocht bij de grootste schoenenwinkel  van Nederland: En als je grote teen door de sok stak, zeiden ze: Nou ik zag er de lol niet van in.

Je was als de dood dat je moeder hem zou stoppen, want dan bleef je nagel er zo lekker in steken als je ze aantrok, weet je nog? Nu niet meer, zes paar voor een tientje, bij de Aldi, wat wil je? Ik herinner mij ook nog het ondergoed, ook zo iets.

Die onderbroeken, altijd te groot, op de groei gekocht, groei? Beetje laag kruis en een ergelijke gekke gulp met een knoopje, waarom? En dan als het net van de lijn kwam, gewassen in groene zeep. Tegenwoordig is het allemaal zacht en het ruikt lekker, past goed, toen niet. Alles is veel beter, lekkerder weet ik niet maar heel veel wel. Neem nu bijvoorbeeld eens een bruiloft, ongelooflijk toch wat dat allemaal wel niet mag kosten.

Zo bruidsjurk bijna drie maanden salaris, met een koets of limousines naar het stadhuis. Het feest, eerst de receptie, hapje, drankje, ja, nee, niet thuis, nee in een restaurant, het kan niet op en de drank alles hé, letterlijk alles kan je drinken, maakt niet uit wat het kost en veel, veel, waar ze het laten, is mij een raadsel.

Ik weet nog als ze in mijn tijd trouwden. Met de tram naar het stadhuis, hij in het zondagse pak en zij wel een wit jurkje hoor, veelal met een dikke buik er onder, maar goed.

En dan het feest, een broodje schuifkaas, of gekookte worst, augurkje en de drank, nou dan kwam fles, veelal knokjenever op tafel en een kistje bier er onder. Voor de dames een fles bessenjenever en een advocaatje, dat was het dan en het gekke was, alles en iedereen was dronken. En de ander dag werd er loofwaardig over het feest gesproken, zo van: Ja, die goede oude tijd, mis het wel. Even in de gids kijken ik geloof dat Paul op de T.

Uiteraard geboren en getogen in Rotterdam, dat kan ook niet anders want Rotterdam is de enige havenstad die ketelbinkie een schitterend lied heeft toebedeeld. De meest opdringende herinnering is deze, dat ik staande op de keukentafel, van de zeer kleine tweekamer woning in een straat gelegen aan de Westzeedijk, tegenover het Vasteland, kon zien dat in de mannen waaronder jongens van16 jaar, werden opgesteld in het midden van de straat, om afgevoerd naar Duitsland te worden, zogezegd gevorderd.

De paniek die bij de echtgenotes dan wel ouders die op dat moment heerste, heeft waarschijnlijk een diepe indruk op mij als kind, achtergelaten. En uiteraard nooit vergeten, de periode dat ik als boefje van vier jaar, mij aansloot bij de wat oudere jongens in deze periode, die regelmatig uit stelen gingen bij de in de herenhuizen aan de Westersingel, waarin gevestigd Duitse officieren.

De keukens waren meestal in de kelder met de ramen op straatniveau. Wij verscholen ons dan in de begroeiing langs de oprit, en wisten dat rond elf uur er nieuwe voorraden voedsel, zoals aardappelen, brood kuch , en koolsoorten werden aangeleverd. Dit werd dan voor het raster van het raam aan de oprit opgesteld, waarna de koks het naar binnen haalden.

De lucht van het koken die door het altijd openstaande raam onze neuzen binnendrong, maakte ons als boefjes onverschrokken. Op het moment dat de soldaten die het spul gelost hadden, naar binnen gingen om de papieren van aflevering te laten tekenen, sloegen wij onze slag. En dat ging snel, erg snel kan ik u verzekeren. Toch kan ik mij nu niet aan de indruk ontrekken dat er soms Duitsers waren die ons allang in de gaten hadden. Ook al om dat wij met de regelmaat van de klok opdoken rond dat tijdstip.

Maar gezien de beperkte hoeveelheid die wij amper konden dragen het oogluikend toelieten. Niet allemaal natuurlijk, want ook ik ben wel eens gegrepen, en mee de keuken in genomen, waarna je een uitbrander met een knipoog van een of andere Hollander die daar werkte kreeg. Waarna deze dan je met een appel die stiekem in je zak gepropt was, weer losgelaten werd. Om dan het Binkie van de dag, bij de ontkomen vriendjes te zijn.

Het was Hongerwinter, en alles wat je thuis bracht, was mooi meegenomen. Ook al om dat in veel gevallen de moeders er geheel alleen voor stonden. Zij schroomden zich dan ook niet, om op rijdende vrachtauto’s te springen, welke geladen met aardappelen op weg was naar het parkhotel in het park aan de Westzeedijk, waar de staf gelegerd was.

Half hangende op de achterlaadklep probeerden zij enkele aardappelen buit te maken, ondanks het risico dat er een Duitser op de zakken kon zitten. Deze deed dan met een slag van zijn wapen de nietsvermoedende moeder op de weg belanden, waar zij meestal flink gewond bleef liggen. Ook gingen deze moeders de binnenvaartschepen af, om als er een schippershond aan boord was, deze met een botje van zijn voorganger mee te lokken.

De honden die er nog waren hadden honger, dus dat lukte nog al eens. Was de hond eenmaal in huis gebracht, dan was het feest. Hij verdween dan spoorslags naar de zolder, waar de strop van een staaldraadje al boven een stoel hing.

Het beest werd dan op de stoel gezet, en niet kijkend trok de vrouw dan deze onder hem vandaan. Menigeen, zeker ouderen en kinderen, hebben hun leven te danken aan dergelijke acties. En dat ging zo door tot de bevrijding in mei ’45, niet dat wij hierna stopten met stelen, nee dat kon natuurlijk niet, want alle gezinnen in de straat hadden honger.

Alleen was het zo dat de inmiddels opgang gekomen handel, nu ons doelwit waren. Zo waren er de vrachtwagens die parkeerden aan de Westzeedijk en de binnenvaart aan de Leuvenhaven. Ook de fruithandelaren waren regelmatig de pineut, zij die steevast gebruik maakten van de hoeren in de nabij gelegen cafés, die ons dan weer tipten in welke auto we moesten zijn. Dan werd het dekzeil keurig losgemaakt en enkele kisten met fruit lieten wij dan leegstromen in oude kinderwagens.

De veelal Duitse vrachtwagens die aan de Westzeedijk geparkeerd stonden waren iets moeilijker, omdat de chauffeur meestal in de slaapcabine lag. Maar daar hadden wij al snel een oplossing voor gevonden, die meestal werkte.

De grootste jongens onder ons gingen dan links en rechts op de treeplank staan van de cabine. Zij maakten dan expres de chauffeur wakker en bedreigden hem zo van, kom er eens uit klere Mof. Kwam hij er uit dan was het voor ons rennen geblazen, maar meestal koos de hevig geschrokken chauffeur eieren voor zijn geld en hield zich slapende. En dan at de hele straat weer rode kool of peen en uien en niemand van de ouders vroeg waar dat vandaan kwam, zo ging dat.

Aan de Leuvenhaven bij de binnenvaartschepen, veelal sleepschepen, ging het er soms nog wat gewelddadiger aan toe. Niet dat er nu geslagen of mishandeld werd, maar wel met beperkte handtastelijke drang werd soms een van ons ontzet. Hij kwam dan ook regelmatig met een knuppel en bedreigingen uitend op ons af. Maar meestal waren het oudere mannen, en als hij al een van ons te pakken had , liepen wij niet weg, in tegendeel.

Wij vormden dan een kring rond hem die steeds dichterbij kwam, al scheldend en dreigend, dat hij los moet laten anders zouden wij hem wel even. En dat had meestal succes, zo niet, dan begon het trekken en duwen, nu dat hield hij al snel voorgezien en ging dan al kankerend weer zijn warme hok in. Een keer maakten wij het mee dat er een bewaker was die naar buiten kwam met een hond.

Nu daar begrepen wij al helemaal niets van, omdat volgens ons alle honden waren opgevreten in de hongerwinter. Dus de ouderen onder ons die wel ervaring hadden met een meestal agressieve schippershond, zij liepen niet weg, nee ze liepen er naar toe. En de nietsvermoedende hond, die ver voor zijn baas uitrende dat stomme beest, kreeg dan ook vaak een welgemikte schop onder zijn kaak, zodat het beest luid jankend, nog eerder in het huisje zat, dan de hard vloekende bewaker zelf, nee angst kende we niet.

En zo sleten wij onze jeugd, de oorlogskinderen. Niet dat we allemaal criminelen geworden zijn, maar het was de tijd. Ook de tegenwoordige alsmaar naar jeugdtrauma’s teruggrijpende begeleidende therapeuten van jongeren, zijn onze generaties vreemd, die waren er niet, en ook was er geen behoefte aan.

Misschien waren wij anders? Voor ons was een kwestie van overleven, want tot de opbouw van het grotendeels weg gebombardeerde centrum van Rotterdam en de werkgelegenheid die dat mee bracht, heeft wel enkele jaren geduurd. Het was armoede ten top, in de havenstad. Om nog even terug te komen op mijn oorlogsherinneringen, ook kan ik de zogeheten bevrijdingsfeesten goed voor de geest halen.

Het ergste in deze dat ik tot op heden niet begrijp, is het oppakken van moffenhoeren, door de zogenaamde rechtvaardige niet foute mannen, waarvan mij naderhand ter ore kwam dat deze mannen toch ook veelal in de bunkerbouw voor de Duitsers gewerkt hadden, gedwongen weliswaar, maar toch. Zij presteerden het om met veel bombarie, de volgens hen zijnde moffenhoeren, uit huis te sleuren om dan op de zelfgemaakte podia in de straat deze vrouwen onder veel gejuich het hoofd kaal te scheren.

Om vervolgens met rode verf een hakenkruis op te zetten. Zelfs de Hongerwinter werd vergeten omdat men het presteerde om aan de toekijkende jeugd aardappels te geven, waar zij dan mee naar de stakkers mochten gooien.

Vergeten werd dat deze, veelal door hun hongerige kinderen gedreven moeders, hun lichaam uit pure wanhoop wel beschikbaar moesten stellen om te overleven. Ook al om dat juist hun echtgenoten naar Duitsland waren afgevoerd, en er toch brood op de plank moest komen. Dat kinderen van deze vrouwen hun jeugd lang zouden horen, je moeder was een moffenhoer, werd niet bij nagedacht. Een gegeven waar wij als kinderen, als het ons uitkwam, ook schuldig aan maakten.

En dat werd lang niet altijd afgestraft door de ouders als deze het te horen kwamen. Dat er echter ook echte meisjes van plezier tussen zaten is een feit, maar daar profiteerden ook weer velen van, wij als boefjes zeker.

Nee, ondanks de bevrijdingsfeesten, was er in die tijd veel verdriet en schaamte onder de mensen. Maar men moest verder en iedere dag was een nieuwe uitdaging om toch maar aan eten te komen. De zogeheten buurtwinkels, waterstokers, waar men naast de dagelijkse boodschappen, ook een emmer heet water kon halen voor de was, maakten woekerwinsten.

En iedereen stond wel met schuld in het boek. Werd er weer een gedeelte afgelost kon men weer wat halen, zo ging dat ook bij de groentewinkel en de melkman. Ook de kolenboer, die een maatje kolen, een flinke kachelpijp in een papieren zak leverde, ook bij hem al dan niet op de pof.

Uit de bakkerskar pikten wij als kind zijnde nogal eens een vers broodje, zo ging dat. We gingen in de loop van ’46 naar school en deden ons best. Maar velen onder ons waren maar met éé n ding bezig, om zo snel mogelijk te gaan werken. En zo je steentje bij te dragen in het gezin, waar de verschrikkelijke armoede heerste. De meesten van ons, zowel de meiden als de jongens gingen zo gouw zij veertien jaar waren, vanuit de vijfde klas aan de slag. De meiden naar Jamin of wafelfabriek de Maasstad en de jongens belanden als loopjongen bij een slager of drogist.

De verdiensten waren karig, veelal lagen de lonen tussen de veertien en achttien gulden per werkweek van minimaal achtenveertig uur. Maar het droeg bij in de levensbehoefte van de vreselijke naoorlogse armoede. Zo gauw ik vijftien was wilde ik, evenals vele andere vrienden van dezelfde leeftijd, naar zee. In mijn geval was dat in november in Nog geen week had ik de leeftijd van vijftien jaar bereikt of ik ging naar de waterschout voor mijn monsterboekje.

Hierna meldde ik mij aan bij de zeemansbeurs die in de groene keet aan het Vasteland gevestigd was. Daar liet ik mij inschrijven als ketelbink bij de reis. Dat hield in dat je voor een maand weg kon gaan, maar ook voor anderhalf jaar, net zo het uit kwam. Daar wachtend op een boot, tussen de zeelieden die naar bier en tabak roken, voelde je al een hele zeeman.

Met een regelmaat werd er een naam afgeroepen, waarna de gelukkige naar binnen ging om met een grijns op zijn gezicht weer naar buiten te komen. En op de vraag heb je wat, hoorde je dan bijvoorbeeld, maandag varen met de Albireo vanuit Hamburg, drie maanden op Zuid Amerika. En dan was je jaloers. Ik had nog geen halve dag gewacht of ik hoorde mijn naam afroepen en ik had een boot. Uit het kantoor komend vroeg men mij welke boot ik had, waarop ik trots zei: Het was zover, eind november stervenskoud, maar ik moest aan boord.

Het geval wilde dat mijn vader, die al meer dan veertig jaar er op had zitten als zeeman, toevallig thuis was, hij bracht mij dan ook weg. De eerste ervaring die ik opdeed was dat het schip op stroom lag.

Dat noemde men zo wanneer een schip niet aan de kade lag afgemeerd, maar aan de boeien midden op de rivier, hier in dit geval in Rotterdam, de Maas. Wij moesten met nog een paar andere zeelui met een bootje er naar toe. Het was een vreselijk smerig schip, dat kon ook niet anders want het had de kolen gelost, die het had vervoerd van uit Newport News Amerika naar Rotterdam Waalhaven.

De Gangway was niet neergelaten en omdat het al donker was en ik vreselijke koude handen had, was het moeten beklimmen van een touwladder langszij om aan boord te komen, geen prettig vooruitzicht.

..

Neukfilm kleine lul sex




neuken in de vrachtwagen grote bos schaamhaar

Ongeduldig trok ik aan de knoopsluiting van zijn overhemd. De drukknopen gingen makkelijk los en onder het shirt had hij een strak hemd, ook legergroen, aan.

Het hemd was echter te klein voor zijn enorme gespierde borst. Zijn borstharen bedekten een groot gedeelte van de gebruinde huid. Op zijn linkerborst prijkte een tatoeage van het wapen, dat ook op zijn baret zat. Al zoenend deed hij mijn jas uit. Ik droeg verder een spijkerbroek, een '', en een wollen truitje.

Nou, dat truitje had hij ook snel over mijn hoofd getrokken. Helaas voor die man was ik toen nog niet zo bedeeld als tegenwoordig. Ik heb nu een volle cup DD, maar toen was ik nog maar net in de pubertijd en met een B-cup was het wel gebeurd. Seks had ik toen nog nooit gehad. De luitenant ontdeed me van mijn sportbeha, die ik toen droeg.

Je weet wel, zo'n onooglijk ding met van die kruisbanden op de rug. Hij betastte mijn kleine borsten, en kuste me in mijn nek. Ik wist, dat deze stoere militair me ging ontmaagden. Ik wilde zijn penis zien. Ik was nog nooit zo nieuwsgierig geweest naar een mannelijk geslachtsdeel, als toen. Snel maakte ik de riem van de broek los, alsmede de knopen. Daarna zakte de broek spontaan naar zijn enkels, waar hij werd tegengehouden door de bruine, glimmende legerkisten.

Ik verwachtte ook een legergroen onderbroek, maar hij droeg een zwarte slip. Er tekende zich een bobbel af in het kruis. Voordat ik de kans kreeg, om het lid uit zijn slip te halen, knoopte hij mijn Levi's open en trok hem naar beneden, en met mijn cowboylaarzen tegelijk uit. Ik schaamde me een beetje voor mijn onderbroekje, dat was nog een wit broekje met gekleurde driehoekjes, echt nog een meisjesonderbroek.

De luitenant werd net als ik ongeduldig en snel trok hij mijn broekje over mijn knieën. Daarna trok ik zijn slip naar beneden. Ik had nog maar sinds een jaar schaamharen, en toen was het niet meer dan wat dunne vlashaartjes. Nesthaar noemde ik het. Maar de luitenant trok zich er niets van aan. Hij duwde zijn duim tegen mijn kruis en liet zijn vingers door het dunne bosje haar glijden. Zijn penis werd zienderogen groter. Inwendig moest ik lachen, ik vond het een grappig gezicht.

Als vanzelfsprekend pakte ik het lid vast en begon er zachtjes aan te trekken. Ik had stiekem mijn broer een keer begluurd toen hij zat te masturberen, en zo wist ik een beetje hoe dat ging. De luit vond het overigens wel lekker, want hij sloot zijn ogen en gromde een beetje.

We werden toen even bruut gestoord, want er werd op de deur van de vrachtwagen geklopt, nee gebonkt. De luitenant riep met zijn oorspronkelijke, norse stem: In de tussentijd bleef ik aan zijn penis trekken.

Hij spreidde mijn benen verder en stak twee vingers in mijn kutje. Zijn vingers waren ruw en ze schuurden langs mijn maagdelijke schaamlippen. De luitenant kwam dichter naar me toe en duwde zijn grote penis tegen mijn dijbeen. Ik voelde zijn schaamhaar tegen mijn benen, het kriebelde behoorlijk, want hij had een flinke bos.

Plots plaatste hij zijn handen op mijn billen en schoof mij naar de rand van het bureaublad. Ik vroeg hem voorzichtig te zijn, omdat ik nog maagd was. Hierdoor begon hij te glunderen, joh, je had zijn gezicht moeten zien. Hij zei, dat ik het eerste meisje was, dat hij mocht ontmaagden.

Hij deed het heel voorzichtig. Geduldig trok hij zich een beetje terug, als hij een grimas van pijn op mijn gezicht zag. Na verloop van tijd, met horten en stoten, zat hij met zijn gehele penis in mijn kutje. Ik voelde me geheel gevuld, maar het voelde niet verkeerd. Met kleine, korte stootjes begon hij me toen te neuken. In het begin ging het moeizaam , maar geleidelijk begon ik steeds natter te worden, waardoor hij steeds langere halen kon maken.

Helaas heeft hij me geen orgasme kunnen bezorgen, want hij kwam na een paar lange stoten al snel klaar. Hij spoot zijn zaad niet in mijn kutje, maar over mijn buik. Het voelde warm en plakkerig aan. Een beetje teleurgesteld vanwege de snelheid, maar toch tevreden, omdat ik een vrouw was geworden, kleedde ik me weer aan.

Ook de luitenant fatsoeneerde zijn uniform en zette zijn baret weer op, waardoor hij direct zijn norse uitkijk weer kreeg. Met een korte, hevige kus nam ik afscheid van hem. De volgende dag reed ik weer die kant op, maar helaas was de oefening afgelopen, of hadden ze zich moeten verplaatsen, maar ik heb hem helaas nooit meer gezien.

Tja dames, daar worden jullie even stil van , hè. Een tragisch einde van een mooi verhaal. Maar treur niet, met Simon heb ik het prima naar mijn zin en geloof me, hij bezorgt me bijna dagelijks een orgasme, en soms wel meerdere, dus geen medelijden. Ik vond het een mooi verhaal. Bea was de eerste die over haar ontmaagding had verteld, meestal toch een domper en bij niemand een hoogtepunt in het seksuele verleden.

De beurt was nu voor Anna, mijn schoonzuster en tevens moeder van Petra. Haar gezicht was rood, waarschijnlijk van de opwinding van alle verhalen tot nu toe. Nu moest zij een geheim vertellen over haar seksleven, ten overstaande van haar zuster, schoonzuster en haar dochters, een hele moeilijke opdracht. We waren allemaal erg benieuwd. Anna was gekleed in een gebloemde rok, met een bijpassend jasje en een effen bloesje. Haar benen waren gehuld in een donkerbruine panty en ze droeg platte schoenen.

Haar haren waren bruin geverfd en krullend. Anna 'Tja, mijn grootste geheim op seksgebied zou ik eigenlijk niet willen prijsgeven, maar omdat het toch onder ons blijft, wil ik het hier wel vertellen.

Maar, het blijft onder ons. Het is alweer enige tijd geleden, Petra en Simone waren respectievelijk 7 en 2 jaar. Ik wilde graag eens even een weekje ertussenuit. Beide meiden waren erg druk en vergde veel van mijn energie. Ik had Stoffer zo ver gekregen, om een weekje vrij te nemen, zodat hij op de meiden kon passen.

Ik had een weekje Portugal geboekt, samen met Julia, hè Juul, weet je nog, daar aan de Algarve? Ja, Julia, daar heb ik iets meegemaakt, dat weet jij ook niet. Ik was 27 jaar en zag er, als ik het zelf mag zeggen, goed uit. Ik had twee kinderen gebaard en zag er strakker uit, dan menigeen die geen kinderen had gehad. We lagen die dag lekker op het strand, allebei topless, iets dat destijds in Portugal maar sporadisch werd toegestaan. Het was heerlijk warm en we kleurden al lekker bruin.

Ik keek over het strand uit en zag veel mensen, groot, klein, dik, dun, van alles wat. Maar mijn oog viel op een grote, bruine man met een geweldig gespierd lichaam. Hij was aan het volleyballen met een stel anderen, maar die vielen bij hem in het niet.

Als hij weer een punt scoorde, zag ik zijn witte tanden tevoorschijn komen. Julia lag te slapen, op haar buik, zodat ze niets zag. Toen het spelletje volleyballen was afgelopen, liep de gespierde neger richting het hotel, ons hotel. Ik zei tegen Juul, dat ik me niet fit voelde en dat ik even op de kamer wilde liggen. Ze hoorde me amper, maar met een zacht ge'mmmmm' begreep ik, dat ze me had verstaan.

Ik deed mijn topje aan en liep richting hotel, met behoorlijke stappen, want ik wilde de man niet uit het oog verliezen. Ik zag hem nog net naar binnen gaan en sprintte even, om hem te kunnen volgen. Binnen stond hij bij de balie, waar hij om zijn sleutel van de kamer had gevraagd. Hierna liep hij door de lounge in de richting van de liften. Terwijl hij stond te wachten tot er een deur openging, ging ik naast hem staan.

Even later stapten we beiden in de lift. Ik vroeg hem in het Engels, naar welke verdieping hij moest. Hij antwoordde door drie vingers op te steken.

Op de derde etage hield de lift halt en de man stapte uit, en ik volgde hem. Zijn bruine lichaam werd onderbroken door een strakke, rode zwembroek.

Een echte zwembroek, geen bermuda, zoals je tegenwoordig alleen nog maar ziet, maar een echte zwembroek, waar je alle vormen van een mannenlichaam in kunt ontdekken. Ik zag zijn gespierde billen bewegen. Bij zijn kamer aangekomen, groette hij me nog even en ging naar binnen.

Ik liep door, maar even verder draaide ik me om en liep terug. Bij zijn kamer bleef ik staan, en na een korte aarzeling durfde ik aan te kloppen. Ik hoorde iemand wat roepen , maar kon het niet goed verstaan. Toen de deur openging, stond de man, nog steeds in zijn zwembroek, voor me. Hij was groot, erg groot. Hij vroeg, met een zuiver Rotterdams accent, wat er aan de hand was. Ik was heel brutaal, dat weet jij ook Julia, en zonder schroom zei ik: Toen pas besefte ik, dat er een mogelijkheid was, dat er ook een partner op de kamer aanwezig kon zijn.

Ik voelde me rood worden, tot achter mijn oren. Hij kuchte even, en hield toen de deur verder open en vroeg me binnen te komen. Ik liep de kamer binnen en hoorde de deur achter me dichtvallen. Tot mijn genoegen was er verder niemand in de kamer, stel je voor dat er nog twee of zelfs meer van die mannen waren geweest.

Ik draaide me om en keek de man recht in het gezicht. Hij bekeek me aandachtig. Even duurde het, voordat hij toenadering zocht. Hij liep op me af en begon me te betasten. Zijn handen, zo groot als kolenschoppen, gleden over mijn schouders, mijn rug, knepen even in mijn billen.

Ik zag een glimlach op zijn mond. Hij zweette, glimmende druppels stonden op zijn kale hoofd. Ik weet niet, hebben jullie die film gezien, "The green Mile", hij leek op die neger, die daar de hoofdrol in speelde. Nadat mijn billen waren beknepen, was het de beurt aan mijn borsten.

Zoals jullie kunnen zien, heb ik niet achteraan gestaan, toen ze werden uitgedeeld, en na twee kinderen waren ze nog groter geworden. Toch konden zijn handen ze volledig omvatten. Hij trok de halter van mij bikinitopje over mijn hoofd, en zo het geheel een beetje naar beneden.

Mijn borsten waren stevig en de tepels waren mede door zijn aanraking hard. Ik legde in de tussentijd mijn handen op zijn billen.

Ze voelden hard aan, het was één en al spier. Zonder ook maar iets te zeggen, tilde de zwarte kolos mij op en legde me op zijn bed, waarna hij naast me kwam liggen. Het haakje, waarmee mijn bikini nog vastzat, haalde hij los en het topje wierp hij op de vloer.

Hij duwde zijn hoofd tussen mijn borsten. Ik zette mijn nagels in zijn rug en genoot van de kussen, die hij met zijn grote lippen op mijn huid plaatste. Hij legde zijn handen op mijn heupen en langzaam trok hij het broekje van mijn bikini naar beneden, zo stiekem, dat ik het eerst helemaal niet merkte.

Ik lag helemaal naakt bij een wildvreemde neger in een hotelkamer, in Portugal, terwijl mijn man thuis, in Nederland op de kinderen paste. Even kreeg ik een schuldgevoel, maar dat was verdwenen, toen de man zijn lippen op mijn venusheuvel plaatste. Teder kuste hij mijn schaamstreek, af en stoppend om een verdwaald schaamhaartje uit zijn mond te halen. Pas toen begon hij te praten. Hierna liet hij zijn lange tong tussen mijn schaamlippen verdwijnen, wat een golf van genot door mijn lichaam stuurde.

Met een lange sis probeerde ik een harde schreeuw te onderdrukken, omdat de schuifpui naar het balkon open stond. Toch kon ik een korte kreun niet voorkomen. Ik klemde zijn hoofd tussen mijn benen, maar het stoorde hem niet, hij bleef met lange halen langs mijn schaamlippen en kittelaartje. Ik heb even liggen janken, puur van genot. Maar dat was niet alles, ik wilde meer.

Als een wild beest sprong ik op en pakte zijn rode zwembroek vast. Gewillig liet hij me het broekje uittrekken. Wat ik toen zag, had ik nog nooit gezien en later heb ik ook nooit zoiets meer gezien. De man, hij stelde zich later voor als Duncan, had een penis, helemaal in verhouding met zijn lichaam. Ik kon het niet geloven, het apparaat was zeker dertig centimeter lang, en dik, geweldig dik.

Even twijfelde ik, of ik wel door wilde zetten, maar ik had A gezegd, dus zou ik ook B zeggen. Ik ging op mijn knieën voor hem zitten en pakte het kolossale lid vast. De glimmende eikel was stond strak vooruit. Ik opende mijn mond en sloot mijn lippen om de eikel, waarna ik het lid steeds een beetje verder naar binnen zoog. Ik kwam nog niet tot de helft. Met mijn speeksel maakte ik het voorste gedeelte iets vochtig en begon later aan zijn penis te likken.

Ik liet mijn tong langs de schacht glijden, en nam zijn testikels één voor één in mijn mond. Zijn balzak was kaal, maar zijn gehele schaamstreek was bedekt met kort, krullend en gitzwart schaamhaar.

Ik pijpte hem, langdurig, en het leek, alsof zijn harde pik steeds groter werd, maar dat was schijn, groter kon gewoon niet. Duncan hielp me later overeind. Resoluut liep ik naar het balkon en leunde over de balustrade. Ik keek over het strand en zag, net naast een grote parasol, Julia liggen. Ze sliep nog steeds en had me waarschijnlijk nog niet eens gemist. Duncan kwam achter me staan en ik voelde zijn penis tegen mijn billen.

Gelukkig waren de balkons aan de zijkanten afgeschermd, zodat de naastliggende kamers geen zicht hadden naar ons. Ik voelde de grote handen om mijn borsten. Zijn lippen kusten mijn nek.

Ik ging wijdbeens staan en even later voelde ik de dikke eikel tussen de schaamlippen door mijn vagina in glijden. Het leek alsof ik uitscheurde, maar dat voelde alleen maar zo. Ik kon een korte, harde kreet niet onderdrukken en verschrikt keek ik naar beneden. Een paar mensen hadden me gehoord en keken even omhoog, maar schonken verder geen aandacht aan ons. De penis gleed dieper en dieper in mijn kutje, en toen hij niet verder wilde, begon Duncan me te neuken, eerst zacht en teder, maar vervolgens steeds harder en ruiger.

Ik liet me ongegeneerd gaan en begon te kreunen van genot. Steeds meer mensen keken met een scheef oog naar boven, sommigen maar even, maar steeds meer mensen keken steeds langer naar ons balkon.

Wat zeg je Julia, heb jij dat toen gehoord, maar je wist zeker niet dat het je bloedeigen zuster was, die daar op drie hoog door die neger werd genomen. Oh, je had geen vermoeden zelfs. Nou dames, die Duncan maakte het beest in me los. Op een gegeven moment neukte hij mij niet meer, maar ik hem.

Hij stond gewoon stil op het balkon, terwijl ik mijn vochtige vagina over zijn paal liet glijden. Bijna gillend kwam ik meerdere keren achtereen klaar.

En Duncan, nou het is waar wat ze van negers zeggen, ze houden het langer vol dan de blanke mannen. Hij leek onvermoeibaar en pas na twintig minuten spoot hij zijn lading sperma in mijn inmiddels brandende kut. En een hoeveelheid, meiden. Hij bleef schokken, wel anderhalve minuut. Het laatste restje heb ik er met mijn mond uit gezogen, en daar had ik mijn mond al bijna van vol.

Ik heb hem hierna bedankt met een lange kus, heb mijn bikini weer aangetrokken en ben naar beneden gegaan, waar ik, na me even schoongespoeld te hebben in de zee, weer naast mijn lieve zusje neervlijde.

Ik heb het altijd, tot vandaag, voor iedereen geheim kunnen houden. Zijn jullie nu geschokt? Een beetje geschokt ben ik wel, want ik had het nooit van jou verwacht. Maar wees gerust, papa krijgt het van ons nooit te horen. Tja, toen was het mijn beurt, lieve lezers en lezeressen. Eerst wilde ik het verhaal van afgelopen oudejaarsavond gaan vertellen, maar dat heb ik jullie al eens laten lezen, dus besloot ik een verhaal te vertellen, dat ik in mijn vroegere jeugd heb beleefd.

Een introductie van mezelf heb ik in een eerder verhaal al gedaan, dus die sla ik over. Ria 'Ja dames, ik wil jullie iets vertellen over de periode, voordat ik Gert leerde kennen.

Ik was werkzaam als dienstmeisje bij een rijke familie. Ik deed daar het huishouden, maar serveerde ook het diner, zorgde voor het bezoek. Het was de familie Z Mijnheer leeft niet meer, en mevrouw woont in een aanleunwoning. Het was allemaal weelde in het huis. Alles was groot en overbodige luxe was er in overvloed. Maar goed, ik werkte er en ik had het er prima naar mijn zin. Het enige, dat mij tegenstond, was het tuttige kostuum dat ik behoorde te dragen.

Het was echt een dienstmeisjeskostuum, zwart jurkje, wit schortje, wit kapje in mijn haar, zwarte panty's en goed gepoetste schoenen. Mijnheer lette er streng op en als er iets niet klopte, kreeg ik een geweldige uitbrander.

Ik deed het werk samen met Liesbeth, die ik overigens altijd Liesje noemde. Ook Liesje werd geacht genoemde kleding te dragen. Ik was 17, Liesje ook, dus is het al 25 jaar geleden, wat vliegt de tijd. Op een dag was de familie uit. De hele dag waren ze met de wagen weg en Liesje en ik besloten, om het die dag maar eens wat rustiger aan te doen.

Liesje zou de tafel afruimen en de afwas doen, terwijl ik het grote bed zou gaan verschonen. Ik was lekker bezig op de slaapkamer op de eerste verdieping. Het weer was zonnig, het was in het vroege voorjaar. Ik opende het raam en groette Sietze, de tuinman.

Hij zwaaide vrolijk terug. Ik haalde de dekens van het bed en hing deze over het kozijn, half naar buiten. Ja Simone, dekens, dekbedden waren er nog niet.

Zo konden ze even lekker luchten. Mijn oog viel daarbij op het nachtkastje, aan de zijde van mevrouw. Eén van de laatjes stond iets open. Ik zag iets glimmen, maar kon niet thuisbrengen wat het kon zijn. Nieuwsgierig liep ik naar de lade en opende deze verder, iets wat ik nooit eerder had gedaan, de nachtkastjes waren privé. Met grote ogen keek ik in het laatje. Er lag een glimmende, goudkleurige dildo. Het ding was ongeveer 20 centimeter lang en had een doorsnee van ongeveer 3 centimeter.

Ik had niet eerder een dildo gezien, dus voorzichtig pakte ik het uit het laatje. De kop van het ding was prachtig rond, de achterkant was plat en had een geribbelde rand. Toen ik die rand ronddraaide, begon het apparaat te zoemen en te trillen. Ik schrok en liet hem bijna vallen. Na hem uitgezet te hebben, legde ik hem op het bed. Mijn nieuwsgierigheid had mijn principes afgetroefd.

Nu wilde ik weten, wat er in het tweede laatje lag. Met een ruk trok ik het laatje open en de inhoud verbaasde me nog meer. Er lag een zwart maskertje, een sexy corselet en zwarte, zijden kousen.

Onder dat alles lag een kat, een zweepje met meerdere leertjes. Mevrouw en mijnheer deden aan SM. Snel liep ik rond het bed en trok de lades van mijnheer open. De bovenste lag vol met erotische lectuur, met name SM-lectuur. De onderste was gevuld met twee paar handboeien, de bijbehorende sleutels en wat lederen slips. Ik kon een lach niet bedwingen. Snel stopte ik de spullen terug en liep naar beneden, om mijn ontdekking aan de preutse Lies te gaan vertellen. Ik kwam bij de keuken, maar Liesje was niet daar.

Het afwaswater zat in het teiltje, maar de vuile borden stonden op het aanrecht. Juist op het moment dat ik haar wilde roepen, zag ik buiten de wagen van de melkman staan. Ze was natuurlijk met hem meegelopen om te kijken, wat hij in de aanbieding had. Ik begon vast met de afwas, zolang ik toch op haar moest wachten.

Maar het duurde toch wel erg lang, zo lang, dat ik besloot een kijkje te gaan nemen. Ik liep in de richting van de melkwagen, maar er was niemand te zien. Toch hoorde ik iets, het leken wel stemmen.

Ik liep over het gazon en daar was Liesje. Ze stond in het prieeltje, dat midden op het gazon was gebouwd. Achter haar stond de melkman, en ik verzeker jullie, ze waren niet de laatste nieuwtjes op melkgebied aan het doornemen.

Japie de melkman neukte Liesje van achteren, terwijl ze gewoon rechtop stonden. Ze hadden mij niet gezien, dus besloot ik om te lopen en ze vanuit de bossen te gaan begluren. Opgewonden liep ik rond het huis en ging op mijn hurken achter een struik zitten, zodat ik alles goed kon zien.

Japie hield het jurkje van Liesje omhoog, haar panty zat op kniehoogte, evenals haar slipje. Hij neukte haar van achteren. Het tafereel wond mij op. Ongemerkt liet ik mijn hand in de richting van mijn kruis gaan en met een beetje onhandig gewurg, kreeg ik mijn hand in mijn slipje. Eerst kriebelde ik door het streepje schaamhaar, dat ik had, maar al snel beroerde mijn vingertoppen mijn klitje. Ik wreef erover heen, met hetzelfde tempo als Japie aanhield om zijn piemel in het kutje van mijn collegaatje te pompen.

Het ging gestaag, maar lekker dat de aanraking van mijn genotknopje was. Kunnen jullie begrijpen, dat ik mij geheel onbespied waande, net zoals Liesje en de melkman dat deden? Nou niet dus, Sietze, de tuinman, had mij de hele tijd in de gaten gehad. Hij zag mij om het huis sluipen en achter de bosjes plaatsnemen. Hij kon niet zien waar ik naar keek, maar hij had een prima uitzicht op mijn kruis, en de daar aanwezige hand. Hij sloeg op zijn beurt weer de hand aan zichzelf en stond zich achter het schuurtje af te trekken.

En als hij in zijn geile bui niet tegen de zinken gieter had aangetrapt, had ik hem nooit in de gaten gekregen. Door het lawaai van de gieter schrok ik op uit mijn roes. Liesje en haar partner merkten niets, die gingen volledig op in hun liefdesspel. Maar ik zag Sietze. Hij wist niet waar hij het moest zoeken. Toen hij me vluchtig aan durfde te kijken, wenkte ik hem. Schuchter kwam hij in mijn richting en kwam op zijn hurken naast me zitten.

Zonder te praten wees ik in de richting van het prieeltje. Met grote ogen keek Sietze naar het neukende stelletje. Het duurde luttele seconden, eer het tot de tuinman doordrong, dat stilte geboden was om het paartje niet te storen. Ik drukte mijn wijsvinger op zijn lippen en maakte een zacht, sissend geluid.

Ik pakte hem lachend bij de hand en trok hem achter me aan de trap op. Boven trok ik de kleren van zijn lijf. Ik sommeerde hem te blijven staan, liep naar het nachtkastje van Mijnheer en haalde de handboeien tevoorschijn.

Met een klikkend geluid sloot ik de boeien om de polsen van Sietze en duwde hem naar achteren, zodat hij op zijn rug op bed viel. De uiteinden van de boeien maakte ik vast aan de bedspijlen. Sietze protesteerde helemaal niet. Om de boeien vast te kunnen maken, zat ik met gespreide benen op hem, dus je kunt nagaan, dat er al iets begon te groeien.

Toen de boeien vast zaten, haalde ik het zweepje uit de lade van Mevrouw. Met soepele bewegingen liet ik de leertjes over de buik van de tuinman glijden. Waarschijnlijk kriebelde dat en kon hij daar niet zo goed tegen. Hij begon te spartelen en begon te lachen, als een kind dat uitgekieteld wordt. Sietze werd stil, maar voordat hij iets kon zeggen haalde ik uit met het zweepje.

De leertjes striemden over zijn buik. Nogmaals liet ik het zweepje over zijn buik gaan, nu iets harder. Ik keek hem streng aan, waardoor hij niet nog eens durfde te schreeuwen. Zijn penis stond inmiddels recht omhoog, een teken dat hij nog steeds opgewonden was. Ik voelde me zijn meesteres, alhoewel ik nog nooit aan SM had gedaan. Met mijn zwarte jurkje en zwarte panty leek ik natuurlijk wel op een meesteres.

Ik besloot er een spelletje van te gaan maken. Ik ging op Sietze zitten en beval hem mijn panty en slipje uit te trekken. En dan met zijn mond, want ik was niet van plan zijn boeien los te maken. Gretig zette hij zijn tanden in de nylon van mijn panty, die onder dat geweld begon te scheuren. Toen het mij iets te lang begon te duren, heb ik hem even geholpen. Ik scheurde de restanten van de panty kapot. Het broekje was volledig gescheurd, maar mijn benen bleven bedekt met zwart nylon, dat allemaal ladders vertoonde.

Met mijn slipje had hij minder problemen. Al snel, en met een klein beetje hul, was deze tot onder mijn knieën gezakt. Ongeduldig kuste hij mijn venusheuvel, die ik gedeeltelijk had geschoren.

Ook mijn schaamlippen liet hij niet ongemoeid en zijn tong gleed langs de binnenzijde van die lippen. Achter mijn billen had ik zijn keiharde penis te pakken en trok eraan of mijn leven ervan afhing.

Niet veel later bereed ik Sietze, alsof ik op het paard van Mevrouw door de bossen galoppeerde. Sietze kreunde, schreeuwde van genot. Het grote bed kraakte onder het geweld, maar ik was op dat moment onverzadigbaar, zo leek het. Zelfs toen Sietze zich niet meer kon houden en zijn zaad in mijn vagina had gespoten, ging ik door.

Zijn steeds slapper wordende penis glipte op den duur uit mijn kutje en sloeg bijna dubbel onder mijn onderlichaam. Zijn zaad stroomde langs mijn dijen en drupten uiteindelijk op de benen van Sietze, maar ook op het onderlaken van het bed. Helaas had ik dat niet gezien. Toen het heerlijke gevoel uit mijn lichaam sijpelde keek ik door de openstaande slaapkamerdeur en zag Liesje, samen met Japie de melkman, naar ons kijken.

Op dezelfde manier als Sietze en ik hen hadden begluurd, deden zij dat bij ons. Ik voelde me rood worden en in de lichtelijke paniek die ontstond, maakte ik Sietze snel los en beiden probeerden we onze half naakte lichamen te bedekken. Na een kop koffie en een lange lachbui vertrok Japie met zijn melkkar, en ging Sietze verder met zijn werkzaamheden in de tuin.

Liesje en ik praatten nog een tijdje, waarna ik naar boven ging, om een nieuwe panty aan te trekken. Boven sloot ik de nog openstaande deur van de grote slaapkamer. De rest van de dag hebben Liesje en ik het werk gedaan gekregen. Op het laatste moment kwam ik er echter nog achter, dat het bed nog opgenaakt moest worden. Snel haalde ik de dekens uit het raam en maakte het bed op.

Ik was juist klaar, toen mijnheer en mevrouw Z De volgende ochtend moest ik op het matje komen bij mevrouw. Ze vroeg, of ik haar uit kon leggen, hoe die witte, vochtige plekken in het onderlaken waren gekomen. Kunnen jullie je voorstellen, dat ik om die vlekken mijn ontslag bij de familie heb gekregen?

De overige dames vonden het knap, dat ik het toch verteld had. Nummer 7, dat was Simone. Het jarige zusje van de bruid.

Ze zag er adembenemend uit die avond. Haar lange, lichtbruine haren hingen op haar schouders. Haar gezicht was licht opgemaakt en straalde ondeugd uit. Haar speelse blouse kon niet verbergen, dat ze een paar mooie borsten had. Verder droeg ze een leuke spijkerrok, met daaronder hoge, crèmekleurige laarzen.

Simone 'Ongelooflijk zeg, wat jullie allemaal hebben meegemaakt. Maar ja, jullie hebben allemaal veel meer ervaring dan ik. Maar, ik heb ook wel een verhaal hoor. Mam, je wordt niet boos hoor, dat hebben we afgesproken. Eigenlijk durf ik dit helemaal niet te vertellen, maar goed, het blijft onder ons.

Mam, Petra, jullie kennen Robert toch nog wel. Natuurlijk, voor de overigen, ik heb drie jaar lang verkering gehad met Robert, een lieve jongen, maar helaas maakte hij het vlak na mijn achttiende verjaardag uit.

Nou, die Robert kwam ik drie weken geleden weer tegen. Mijn verhaal is dus nog vrij recent. Peter, mijn huidig vriendje, wilde niet stappen. Hij ging liever met zijn vrienden naar een concert, waar ik dus helemaal geen zin in had.

We besloten dus apart te gaan die zaterdagavond. Hij naar het concert, ik lekker stappen met een paar vriendinnen. Kennen jullie allemaal dat leuke kroegje in de Hoofdstraat, nou daar ben ik dus heen geweest. En drie maal raden, wie daar ook was, juist Robert. Ik zag hem achter een gokkast staan, waar een vriend van hem op stond te spelen.

Ik was volledig van de kaart, want hoe lief Peter ook voor me is, Robert was echt de ware voor me. Hij was niets veranderd en ik voelde direct weer die kriebels in mijn buik. Eerst wilde ik weg, maar mijn vriendinnen zeiden, dat ik me niet weg moest laten jagen.

Toen de dj een lekkere dansplaat draaide, wilde ik graag naar de dansvloer, maar dan moest ik bij Robert langs. Ik verzamelde al mijn moed en stoïcijns probeerde ik langs hem te lopen. Juist nadat ik hem voorbij was, voelde ik een hand op mijn schouder. Verstijfd bleef ik staan. Ik draaide me langzaam om en keek Robert recht in zijn lachende gezicht. Quasi verrast keek ik hem aan. Zijn ogen straalden nog net als toen.

Hij vroeg, hoe ik juist daar verzeild was. Zo praatte ik een tijdje met hem, en van dansen kwam dus even niets meer. Ja, mam, ik zie het aan je gezicht, je weet wat er gaat komen, hè. Nou, het duurde niet lang, eer ik buiten stond met mijn ex-vriendje. Hij kon zijn ogen niet van me afhouden. Ik was natuurlijk ook best wel sexy gekleed, ik had dit spijkerrokje aan, met daaronder die grofmazige netpanty, die ik van jou heb gekregen, Petra.

Daarboven droeg ik dat halve shirtje, waar mijn borsten zo goed in naar voren komen. Ik reed met hem mee naar zijn stamkroeg, waar hij altijd aan het poolen is met zijn vrienden.

De kroeg was bijna verlaten. De laatste stond achter de bar, zoals al jaren. Ik werd verbaasd, maar hartelijk begroet door de jongens, die ik allen door en door kende van de tijd, dat ik verkering had met Robert. Ik kreeg gelijk drankjes aangeboden en ik werd compleet in de watten gelegd door de jongens.

Wat ik daardoor niet in de gaten had, was dat Jeffrey de deur van de zaal op slot had gedraaid en het bordje "gesloten" voor het raam had geplaatst. Ik raakte door de drankjes aardig aangeschoten, maar merkte wel, dat een aantal handen mijn lichaam begonnen te betasten.

Ik was, mede door de drank, maar ook door het weerzien met mijn ex-vriend, al redelijk geil geworden. Het kon me dus weinig schelen, dat tien handen over mijn lichaam gleden. Ik werd overal geknepen, gekriebeld en ook al gekust. Ik voelde, hoe iemand een hand onder mijn rok liet verdwijnen en pogingen deed om langs mijn slipje mijn kutje te grijpen.

Ik probeerde het nog tegen te houden door mijn benen over elkaar te slaan, maar dat mocht niet baten. Verzet had geen zin en ik had geen zin in verzet. Ik genoot van de aandacht, die ik van hen kreeg. Het was Jeffrey die me optilde en naar het poolbiljart verhuisde. De andere vier keken toe, hoe de barkeeper mijn laarzen uittrok, en me vervolgens achterover op het biljart duwde. Mijn billen lagen op de rand.

Met één ruk trok hij mijn slip en mijn panty uit, en legde deze op de naastgelegen barkruk. Vervolgens schoof hij mij rokje omhoog, zodat hij mijn kale kutje, ik had mijn schaamhaar net die avond helemaal afgeschoren, kon zien. Hierdoor werd Jeffrey ongeduldig.

Met trillende handen maakte hij zijn broek los en liet hem zakken. Het volgende moment was hij druk bezig mij te neuken. Ik moet zeggen, ik hou ook van een lekker voorspel, maar zoals hij me direct nam, beviel me best. Met ferme halen penetreerde hij me. Ik voelde zijn ballen tegen de binnenkant van mijn billen kletsen. Ik kon aan de grimas op zijn gezicht zien, dat een zaadlozing naderde. Vlak voordat het zaad uit zijn penis spoot, trok Jeffrey terug en ving het sperma op in een bierglas, die hem werd aangereikt door Rinus.

Hierna ging hij naast het biljart staan en schoof mijn shirtje omhoog, zodat mijn borsten bloot kwamen. Ik liet het allemaal toe. Het was de beurt van Edward. Terwijl Jeffrey mijn borsten betastte, kwam Edward tussen mijn benen staan en al snel voelde ik zijn penis tussen mijn schaamlippen verdwijnen. Hij was wilder dan zijn voorgangen. Edward ging sneller heen en weer, maar minder diep.

Het gevolg was, dat hij veel te snel klaar kwam. Met pijn en moeite kon hij zich terugtrekken en een deel van het witte goedje kwam niet in het bierglas terecht, maar er naast. Het sperma liep over de muis van zijn hand. Wat ze van plan waren met het opgevangen sperma, wist ik op dat moment nog niet. Rinus was de volgende, en hij kon er wat van dames, onwijs. Niet te wild, niet te zacht, hij wist precies wat ik lekker vind. Hij was dan ook de eerste, die me een orgasme bezorgde. Hij hield het van de vijf het langste vol.

Ongeveer zeven minuten, nadat hij zijn penis in me bracht, begon zijn zaadlozing op gang te komen. Hij kwam uit me, trok zich boven het bierglas af en spoot een flinke lading bij de rest van het sperma.

Robert wilde als vierde. Het was lang geleden, dat ik hem in me had gevoeld, maar het verlangen was er, zowel bij hem als bij mij. In onze verkeringtijd kwam hij altijd snel klaar, te snel, maar daarna was hij weer snel paraat en de tweede en derde keer hield hij het veel langer vol.

Deze keer was hij ook na een paar keer flink stoten al klaar. Hij vulde het bierglas er verder mee, maar in tegenstelling tot de voorgaande jongens, kwam hij terug in me en neukte me langere tijd heerlijk. Ook hij bezorgde me een orgasme, zij het iets minder lang dan de eerste met Rinus. Geruime tijd later ging Robert weer voor het zingen de kerk uit en een tweede kwak werd bij de rest gespoten.

Alleen Jouke was nog niet aan de beurt geweest. Hij is echt zo'n Friese beer, lijkt wel een beetje op Ritsma, de schaatser. Kort blond koppie, breed gespierd, gewoon lekker. Zijn penis viel me daarentegen enorm tegen. Typisch een voorbeeld van één brok dynamiet, maar met een te kort lontje. Hij deed overigens flink zijn best het naar mijn zin te maken, maar het stelde allemaal niets voor.

Ik geloof, dat ik, om hem niet te kleineren, nog een orgasme heb gefaket. Met zijn zaadlozing erbij was het glas inmiddels flink gevuld. Nadat Jouke uitgelekt was, nam Jeffrey het bierglas in zijn hand en kwam ermee naar mij toe gelopen. Als bewijs van goed gedrag wordt zij geacht deze fantastische cocktail, speciaal gemixed, te consumeren.

Ik schrok, want dat had ik dus niet verwacht. Ik had wel eens sperma in mijn mond gehad, maar zo'n glas vol in enen, dat ook nog eens afgekoeld was, dat schrikte mij wel af. Jeffrey zette de rand van het glas tegen mijn lippen en begon te schenken. Ik rook de muffe lucht van het gemengde zaad en voelde het eerste vocht tegen mijn lippen.

Maar in een vlaag van verstandsverbijstering opende ik mijn mond en liet er een deel van de inhoud van het glas in glijden. Het goedje smaakte naar amandelen, niet vies, maar lekker was het zeker niet.

Al snel sloot ik mijn lippen op elkaar, waardoor de rest van de 'borrel' over mijn gezicht werd uitgegoten. Lange slierten sperma liepen over mijn wangen en kwamen in mijn haren terecht. De jongens genoten met volle teugen van het schouwspel. De rest van de avond heb ik alle jongens nog eens in me gehad, maar een facial hebben ze achterwege gelaten, de rest van het zaad is diep in mijn kutje gespoten.

Gaat het nog mam, dit had je niet van je lieve dochter verwacht hè, maar zo zie je maar, stille wateren hebben diepe gronden. Ik verwacht trouwens wel, dat Peter dit niet te weten komt. Dit was een totale verrassing voor haar geweest. Gelukkig werd ze gerustgesteld door haar zuster Julia. Tja, na deze oprechte, maar schokkende bekentenis van Simone werd het tijd om naar Karin te luisteren. Karin is de beste vriendin van Petra en mocht op de bruiloft als getuige op komen draven.

Een spontane meid, dat was ze al die keren dat ik haar had gezien geweest. Haar blonde haren waren kort geknipt.

Haar grijsblauwe ogen straalden één en al vrolijkheid uit. Ze was die avond helemaal in het lichtbruin, haar broek iets donkerder dan de rest, maar wel perfect op elkaar afgestemd. Karin ' Ja, helaas dames, ik kan jullie niet een erg spannend verhaal over mezelf vertellen.

Richard en ik zijn al bij elkaar vanaf de lagere school. Ik ben, in tegenstelling tot jullie, erg monogaam en heb het al die tijd alleen bij Richard gehouden. Helaas hebben wij ook geen vreemde hobby, zoals bondage of iets in die geest, ook takelen wij elkaar niet met vleeshaken naar het plafond. Het spannendste standje dat we hebben gedaan is op z'n hondjes, maar daar worden jullie niet meer warm van. Ook over mijn masturbatiebezigheden kan ik weinig vertellen, behalve dat de enige hulpstukken dat ik gebruik mijn vingers zijn.

Op seksueel gebied ben ik dus vrij oninteressant. Ik kan wel iets spannends over anderen vertellen. Ik was twaalf jaar en wist helemaal niets over seks. Ik was nog 'plat', zoals men dat noemt, dus geen borstgroei, nog niet ongesteld geweest en ook nog geen haargroei op de intieme delen van het lichaam.

Ik ging na schooltijd vaak met vriendinnetjes mee naar huis, of zij kwamen bij mij. Op een dag ging ik met Marijke mee. Marijke was een meisje, dat een beetje vreemd was. Ze werd regelmatig geplaagd, maar daar trok ze zich helemaal niets van aan. Haar haren had ze altijd in twee vlechtjes, toe al ouderwets, tegenwoordig weer helemaal in.

We speelden een spelletje op de spelcomputer. Het was zo'n eenvoudig spelletje op een commodore Maar goed, plotseling stond Marijke op.

Ze hoorde haar zus thuiskomen. Ze deed haar wijsvinger voor haar mond, ik moest stil zijn. Ze wenkte me en door de kier van de deur zagen we haar zus, Greet. Greet was 16 jaar, en ze werd op de MAVO altijd uitgemaakt voor hoer. Om de haverklap had ze een ander vriendje, en het gerucht ging, dat ze het zelfs al eens met een leraar had gedaan, om haar cijfers op te schroeven. Wel, we zagen Greet in de hal. Waarschijnlijk was ze in de veronderstelling alleen thuis te zijn, want ze zong, iets wat ze absoluut niet in het bijzijn van anderen deed.

Greet ging de keuken in, waar ze duidelijk hoorbaar een fles fris opende en een glas inschonk. Marijke en ik slopen stiekem de trap af. Het was duidelijk dat mijn vriendinnetje haar grote zus wilde bespieden, iets dat ze op school ook altijd graag mocht doen. Ik vond het wel spannend en deed dus gewoon met haar mee. Halverwege de trap werden we opgeschrikt door het geluid van de bel. Snel renden we de trap op, voordat Greet ons kon zien. Plat op onze buiken lagen we op de overloop, toen Greet beneden door de hal aan kwam lopen en de deur opende.

We hoorden een frisse stem, maar konden niet duidelijk horen wat er werd gezegd. Greet deed een stap opzij en we zagen een oudere vrouw de hal inlopen.

Ze had een grote tas in haar hand en een schoudertas bungelde aan haar schouder. Nadat ze de woonkamer waren ingegaan, stonden Marijke en ik weer op en slopen wederom de trap af. Op onze tenen liepen we naar de kamerdeur, welke was voorzien van enkele kleine ruitjes. We zagen door de ruitjes heen, dat de mevrouw zeker een jaar of 45 moest zijn. Ze keek streng, had kort, gepermanent haar, dat al wat grijzig werd. We konden het volgende van het gesprek opvangen.

Ik kan het me nog heel goed herinneren. Je moet minimaal een 9 halen op je volgende toets, anders moet ik een negatief advies afgeven. We kwamen tot de ontdekking, dat het de lerares Duits was.

Ze vroeg, of er geen andere manier was, om haar cijfer op te halen. De discussie in de woonkamer liep even hoog op, maar toen hoorden we lerares zeggen: Marijke en ik snelden naar boven, en juist toen we uit het zicht van de twee dames beneden waren, kwamen zei de kamer uit en maakten aanstalten om de trap op te gaan.

We konden nergens anders heen, dan naar de kamer van Greet, anders zouden ze ons absoluut zien, en dat was het laatste dat we wilden. Op Greets kamer was één wand voorzien van een garderobekast, met van die saloondeuren ervoor, weet je wel, die klapdeurtjes die je vaak in westerns ziet.

Snel schoten Marijke en ik in een kastdeel, en sloten de deuren. Niet veel later ging de kamerdeur open en kwamen Greet en haar lerares binnen. Greet deed de deur achter haar op slot. De oudere dame zette haar tas op de vloer en begon direct haar bloes los te knopen. Het was een van de die dagen na een echtscheiding, dat met aan een complete verstandsverbijstering lijdt, je  zelf wijs makend, je bent eenzaam en alleen.

Dit terwijl er op nog geen tien meter afstand van je nog een paar honderd miljoen mensen aanwezig zijn. Het is dan zo een moment dat je thuis om je heen kijkt, en denkt wat te missen, er beweegt niets in je huiskamer.

Je gedachten gaan dan uit naar een aquarium, dan wel goudviskom, poesje of hond, fout. En dat was blijven hangen, om op het moment van aanbod dan als de Geest van Aladdins Wonderlamp op te komen duiken. Vrijgezel als ik was en eigenaar van enkele goed lopende winkels, kwam ik veel met klanten in aanraking, en dan vertel je wel eens wat. Zo ook die zaterdagochtend dat mij het aanbod werd gedaan. Kan alleen zijn, hoef niet uit gelaten te worden, en weinig rotzooi”.

Het gevraagde kwam uiteraard van een kanariefokker. En ik, ik stonk erin, even later was ik de eigenaar van een oranje kanarie, een zingende pop, beter kon je niet hebben.

Was niks voor de fokkerij, behoefde ook geen mannetje, kon goed alleen zijn in zijn kooitje, perfect. Ik weifelde, maar ging dan toch over stag. Hij gaf mij na betaling het beestje in een piepklein kooitje, met een klein beetje zaad in een plastick zakje, en vertelde mij dat ik zilverzand moest kopen, en een drink bakje, thats all.

Nu had ik in die tijd een stapmaat genaamd Joop. Joop was en is een bijzonder mens, destijds nooit geen piek in zijn zak, maar altijd volop voorzien. Joop heeft een zeer vindingrijke humor die, grenzeloos droog en altijd onverwacht, op de meest gekke momenten naar buiten komt.

Ik ging dus met mijn nieuwe aanwinst onder mijn arm, naar ons stamcafé, waar Joop al op mij zat te wachten. Grijnsde hij vol ongeloof. Hij moest hem kwijt”, loog ik. Om tegelijkertijd twee nieuwe fluitjes te bestellen.

Ik had inmiddels verteld dat het een popje was, mooi zingend maar niks voor de fok, klonk goed, alsof ik er verstand van had. Na nog de nodige fluitjes achter over geslagen te hebben, liet ik mijn bonnetje maar even staan, want we kwamen wel terug.

We togen naar de dierenwinkel, die even verderop dan de kroeg was. Ondanks de zaterdag was hadden wij geluk, slechts één klant aanwezig. De verkoper-eigenaar een oerlelijke vent, met een hoofd als een verschrompelde aardappel, grijnsde ons toe. Zijn lelijke scheve groene tanden ontblotend zei hij, “ik koop niks”, doelend op popje onder mijn arm. Waarop het lelijke hoofd nog lelijker grijnsde.

Ik voelde de bui al hangen en kwam snel tussen beide. Eerst kwamen de overjarige te voorschijn, echter nadat wij deze allen naar de schroothoop hadden verwezen, kwam hij dan toch met een schitterende kooi, nieuwste model, voor alles geschikt, parkieten, tropische vogels, en kanaries.

De aldus door de terplekke bedachte naam door Joop. En zo bezwoer hij ons, het is beter als je er een mannetje bij zet voor gezelschap, alleen is maar alleen. En daar had hij mij tuk mee. Ik vertelde dat het een zingende pop was, maakte niks uit volgens lelijk, dan had ik ook geen probleem van kleintjes te verwachten. We kochten de kooi, zilverzand, zaad, drinkflesje, zaadstrengetjes. Lekkernij volgens griezel, en af en toe een slablaadje, stukje appel of hard gekookt ei vinden ze ook lekker.

We kochten het mannetje erbij, en vertrokken, wel echter met het advies van de Portier, eerst Popje een uurtje of twee alleen in de kooi te zetten, want dan was het, ”Haar kooi. Joop, altijd honger, rende nog even de Mc Donalds in voor vier Big Macs, drie voor hem een voor mij, en dan gingen wij. Thuisgekomen namen we eerst een klets, zoals dat heette, om gelijk daarna de kooi te instaleren.

Wel moest je Joop met dergelijke dingen in de gaten houden, anders sloot hij het geheel aan op het elektrische net, en was het een grill. Maar het zag er goed uit, en dan ja daar was het moment. We schonken nog wat in, en wachtten af. Nu ze was duidelijk in haar nopjes en begon gelijk te eten.

Ik keek hem wat vreemd aan, “alles goed Joop? We togen aan de Burgers, met bier, “lust er nog wel een paar, “aldus Joop. Dat was het sein voor mij om de kaakjestrommel op tafel te zetten, die hij al slurpend op zijn gemak leeg at. Herman accepteerde de kooi als was hij in het Paradijs, hij sprong van tak naar tak, en dan was daar ook nog eens een Eva, het kon niet op.

Lady was op de bodem van de kooi gaan zitten, alsof zij afwachtte. Joop en ik wij keken elkaar aan, “zal toch wel goed gaan? Op het moment dat Joop twee nieuwe flesjes bier open trok, gebeurde het. Herman dook als een kamikaze naar beneden, boven op Lady, en deed zijn lang verlangen uitkomen, en hoe? Even wat geworstel met klappende vleugeltjes, en het was gebeurd.

Lady bleef nazinderend zitten onder in de kooi, beetje verdwaasd om zich heen kijkend zo van, “is dat het nu? Tot op het moment dat Joop zei, “zo die heeft het naar zijn zin gehad”, toen het gebeurde. Herman tuimelde van zijn stokje, in ene, boem daar lag hij op zijn rug in het zilverzand. Strekte nog even zijn pootjes uit, om dan weer in te trekken, en gaf de geest.

Joop en ik, de koppen naast elkaar pal voor de kooi, keken elkaar aan, en stamelden synchroon, “ krijgt nou de pleuris”. De passie en de erotiek die Herman waarschijnlijk te veel was geworden geheel negerend, pakte hij het doosje, deed de dode Herman er in en zei,” kom op”. En daar gingen wij, ik voelde mij net een begrafenisondernemer, en liet Joop dan ook het dode beestje dragen. In de winkel aangekomen keek de verkoper ons ongelovig aan, “dood”? Hierop haalde de man het beestje uit het doosje, legde het op het ruggetje op zijn hand, en blies daar waar vermoedelijk het geslachtsorgaan moest zitten.

Nou dat liep aardig uit de hand, maar na enkel twee uurtjes gingen we toch, we wilden Lady niet langer laten wachten. Thuis gekomen volgden we het zelfde ritueel. Joop zorgde voor de koekjes en het bier, en ik liet Herman Twee, in de kooi glijden. Het ongelooflijke gebeurde, Lady hipte onmiddellijk naar beneden. Zelfde plekje als waar zij ontmaagd was, tilde haar staartje op en wachtte. Als een speer dook Herman Twee erop.

Joop inmiddels met twee flesjes neergestreken voor de kooi, zei mij er een overhandigend, “zijn die hitsig, dat is toch niet normaal. Dan vloog Herman naar de hoogste stok, en ja hoor, begon een fluit-aria, hoog en schril. Joop keek mij aan, en stamelde “nee hè. Joop begon te raaskallen, “die vent, die perenkop heeft alleen ouwe lullen in voorraad, niet te geloven zeg, kom op terug. Nog geen halfuur of hij was terug met Herman de Derde. Bier was het eerste wat hij vroeg omdat, zo vertelde hij, het was wederom een Gestrekte Fallus Generaties Complicaties Erectie Dysplasie was, volgens Joop.

We lieten Herman de Derde er in glijden, en zie, Lady bleef eerst op haar stekkie, om dan naar Herman de Derde toe te hippen, naast hem te gaan zitten, om haar snaveltje tegen het zijne aan te wrijven. Onze smoelen klapte open, Joop zei, “het is een Lucrezia Borgia, kan niet anders een nette hoer. Dat het echte probleem nog moest komen toen, kon ik toen nog niet vermoeden.

Ze heeft vier nestjes gehad, met in totaal meer dan achttien nakomelingen, waarvoor ik allemaal huisvesting moest zoeken. Joop heeft een kanarie trauma er aan over gehouden, hij zelf heeft nooit meer gefloten. Die winkel is nog een half jaar open geweest en toen verkocht aan Pakistani. Lady is alleen naar een bejaarde oma gegaan, en heeft daar tot aan haar dood gezongen.

Ik heb een hond, of ik, eigenlijk mijn zoontje. Een hond die niks waard of eigenlijk niks bijzonders is, gewoon een vuilnisbakkenras. Zwart is hij, met alleen een witte pluim aan het eind van zijn staart, die overigens altijd zijn poepertje bedekt, omdat hij er bij loopt of hij dagelijks met de zweep op zijn donder krijgt, en dan witte voetjes, en die wil hij dan ook constant halen bij mij en de andere huisgenoten.

Ik had hem gekocht, hier waar ik woon op de Filippijnen, voor mijn zoontje, die op vakantie bij mij was. Nu die ging na zes weken weer naar huis, moest naar school uiteraard. Maar je weet hoe dat gaat, Pa dit, Pa zus, Pa zo, ik wil een hondje.

En nu, nu zit ik er mee opgeschept, letterlijk want hij doet niks. Echt helemaal niks, of dat nu in de Filippijnse hondencultuur zit opgesloten, al sla je mij dood, ik weet het niet, ik zal er ook nooit achter komen. Het idee was echter, een waakhond, Ja, Pa, en ik zoek hem uit. En dat deed hij, een teefje. Fout, helemaal fout natuurlijk, een jonge knul van net elf jaar, en die dan een waakhond uit laten kiezen tussen al die puppies, nu niet teveel zelfkritiek, maar dan ben je gewoon achterlijk natuurlijk als je dat goed vindt.

Maar hij kreeg zijn zin, en eerlijk gezegd als je dan dat blije koppie ziet,  ja dan maakt het ook allemaal niet zo uit. Maar wat een hond, ik heb hen moeten leren blaffen, blij zijn, eten uit een bak, kwispelen, waar zij kon pissen, etc, etc. En of dat nu resulteerde in een goed resultaat, nee, jammer, maar nee. Maar de ellende begon toen mijn zoontje vetrok. Eerst wilde Dutchy, de naam van dat kreng, niet meer eten.

Janken, pfff nachten lang, leek wel een weerwolf, even dacht ik, die schiet ik af, maar ja, doe dat nu eens. Ze blaft alleen als haar het uitkomt, piste ter plekke waar ze stond. Ik wist het niet meer, en waaks, ze zat nog eerder onder het bed dan wij. Ten einderaad heb ik haar naar cursus gestuurd, programmeren en telecommunicatie. Ik moest toch wat. Nu heeft ze haar eigen slaapzak, recht tegenover mijn huis, achter een flinke boom. Blaffen doet ze nog steeds niet, maar als er iets niet in de haak is, volgens haar honden denkvermogen dan, belt ze mij, met haar aangepaste mobieltje.

Het is niet helemaal je dat, maar het is iets. Heb wel eens haar geprobeerd aan het verstand te brengen, niet voor ieder wisje wasje bellen, maar ook dat is weer zo iets, het is het een of het ander, ze belt, of ze belt niet, het record staat op 32 keer in een nacht.

Overigens is zij dan overdag in huis en slaapt onderaan de trap naar de slaapetage, niet weg te branden. Ze laat af en toe een ruffie, dat is dan weer goed voor het ongedierte, wat ze bij zich draagt. Voor ons is het minder, niet te harden, wij moeten steevast naar buiten vluchten. Het gekke is echter, dat ze zich overdag heel stoer gedraagt, stoer?

Als er bijvoorbeeld een leverancier in het huis komt, stelt zij zich agressief op. Nekharen overeind, grommen het lijk wel een leeuw. Wel staat ze dan achter mij, dat wel. En als de man zijn hand uitsteekt om af te rekenen, zit ze gelijk onder de trap. Dan als hij weggaat, komt zij er grommend onder vandaan, en als de deur achter hem dicht valt laat zij zelfs een woef horen. Maar je hecht aan een dergelijk beest, of het je kind is.

Zou haar voor geen goud meer willen missen, ze hoort er bij hé, en wij zijn blij met haar, toch wel. Het is een genoegen als wij thuis komen en ze komt kwispelend op ons af, ja haar staart krult nu ook wat omhoog, ze kan blij zijn, ongelooflijk maar waar.

Er zijn grappen die beter niet gemaakt hadden kunnen worden. Nee, omdat de gevolgen niet altijd grappig zijn.

Soms zelf heel ernstig en verdrietig, soms tot hevige confrontatie leidt, of verwarring, echter onzichtbaar. Maar op het moment van de uitvoering, wel leuk, soms zelfs heel leuk, en gerechtvaardigd. Zo heb ik ooit genoten van de gevolgen de grap met de graanschop. Ik werkte destijds op een raffinaderij, nieuw te bouwen in de Rotterdamse Botlek.

Nu was dat in het kader van de opbouw van Rotterdam, rauw en zwaar werk, en van alle gemakken verstoten. En waar de sanitaire voorzieningen, die wel aanwezig waren, te smerig waren om gebruik er van te maken. Het woord smerig is nog te netjes voor deze latrines, de hopen waren gigantisch, brillen ontbraken of waren kapot en papier was er nooit aanwezig. De verschillende culturen welke hier werkten, wel die deden er nu niet direct toe bijdragen dat het geheel proper en netjes bleef.

Nederlanders kunnen erge viespeuken zijn, is mijn ervaring. De allochtone arbeiders welke de step toiletten van huis uit gewend waren, zij droegen zeker niet in mindere mate ook hun steentje bij. Zij deden aldus ook op de westerse toiletten hun behoeften op de wijze van het stepgebeuren. En dat gaf, zeker in de winter door het dragen van de vele kleding waarover ook nog eens een overall gedragen werd tegen de kou, problemen bij het mikken.

Dit alles even om het opkomen borrelen van de grap te verklaren. Nu waren er van die tijden dat men op materiaal moest wachten voor de bouw, en dan sloeg de verveling toe, moppen werden er verteld. Gereedschapkisten verstopt, zodat die groep die wel vooruit kon met het werk zich helemaal scheel liepen te zoeken, en de anderen hadden dan lol. Veelal werden deze groepjes lastig gevallen door een voor ons zeikerd van een voorman, een etter, een gluiperd van de bovenste plank die je van het karwij weg konden sturen, wat je dan de opgebouwde bonus kostte, dus geliefd waren deze voormannen zeker niet, de goede daar gelaten.

Als al aangegeven, waren er velen die geen gebruik maakten van het toilet. Als zij in uiterst hoge nood moesten, deden zij dat slinks achteraf ergens in het omringende land. Zo gebeurde het wel dat men iemand voorbij zag schuiven met een closetrol onder zijn arm, beetje gegeneerd om zich heen kijkend. Ook zo die bewuste dag, de bullebak van een voorman, de hielenlikker. Wat onmiddellijk aanleiding gaf tot een gewraakte grap.

Het was hij die gedurende het gewauwel had staan leunen op een graanschop, welke werd gebruikt voor het glad afwerken van greppels. Nu heeft zo een graanschop een zeer lange steel, en zij waren uitstekend om het zand van uit de greppels, hoog op de kant te gooien. Greppels waar dan later weer de pijpleidingen in kwamen te liggen. En dat, zo zou blijken kwam van pas. Hij vroeg ons hem te volgen, nadrukkelijk de vingers voor de lippen, en ons tot stilte manend.

Wij volgden de voorman ongezien door de in aanbouw zijnde units op veilige afstand. Zodra hij zich op het open terrein begaf, volgden wij hem gebukt lopend in een greppel. Het open terrein werd onderbroken door opslag van materiaal, zoals afsluiters, pijpen, flenzen en allerlei ander voorraad, al dan niet met een dekzeil afgedekt, wat ons goed uitkwam om onzichtbaar te blijven voor het slachtoffer.

Deze zich in het geheel niet bewust van onze nabijheid, maakte rechts van ons, daar waar de greppel een bocht maakte, na nog even rond gekeken te hebben, aanstalten om zijn overall los te knopen. Wij werden met een handgebaar gesommeerd om stil te zijn ons gedekt te houden, en daar te blijven zitten.

Hij met de graanschop ging verder, hij sloop als een python door de greppel, tot hij recht achter de niets vermoedende voorman was aan gekomen. Deze had inmiddels zijn overall en broek zover naar beneden weten te krijgen, op zich een heel karwij, dat hij zich al hurkend kon ontlasten. Dit was het moment waar onze man in actie kwam. Zoals gezegd, als een python kroop hij uit de greppel, de schop vrij van de grond voor zich uit houdend.

Wij begrepen onmiddellijk de bedoeling, en lagen in een deuk van het lachen, wat uiteraard gesmoord moest gebeuren. De python hoefde van waar hij half uit de greppel lag, slechts zijn arm met de schop uit te strekken, om de schop precies onder de uitlaat van de niets vermoedende man te krijgen.

Deze moet erg hoge nood gehad hebben, want onder het luid openknallen van het overdrukventiel was de schop weldra bedekt met een enorme dampende hoop. Toen de voorman aanstalten maakte het closet papier af te rollen, en het karwei te beëindigen, was dat het sein voor onze man om zich terug te trekken. En dat deed hij, de schop met daarop de dampende hoop vrij houdend van de grond. De hoop werd direct onder het zand in de greppel begraven, en python voegde zich bij ons.

Nu was het afwachten, hoe of de reactie zou zijn van ons slachtoffer. Lang hoefden wij niet te wachten, weldra was deze weer aangekleed. Pakte zijn helm die voor hem had gelegen, zette hem op zijn knars. Dan draaide hij zich om, om het resultaat van zijn perssessie te bekijken.

Dit was het moment waarop wij gewacht hadden, en wat voor een moment. Als we spreken van complete verbijstering zou dat een te minne uitdrukking zijn voor dat moment.

Zijn mond viel open, zijn ogen vergrootten zich als schoteltjes, zijn hand ging naar zijn kin, om deze driftig te aaien. Dan lichtte hij zijn helm op en krabde zich verwoest op zijn kalende schedel, ondertussen zijn kop heen en weer schuddend. Hij draaide wel driemaal om zijn as, om te kijken of hij wel goed gericht stond, naar daar waar de hoop had moeten liggen, deed nog twee stappen naar alle windstreken, met een van stomheid geslagen smoelwerk, om dan zijn closetrol te pakken, en vervolgens kopschuddend met grote stappen naar de Plant terug te gaan.

Wij in de greppel bestierven het, we wachtten nog even, een saffie rokend om dan ook terug te gaan. De daarop volgende dagen, als de voorman ons sommeerde wat te gaan doen, indien wij niet vooruit konden, terrein aanvegen of zo, wat ons werk niet was, vroegen wij hem steevast of hij ook zo last had van de kantine koffie, luchtige snel vervliegende schijterij. Dan droop hij snel af, voorwendend dat hij het niet begreep.

En wij, ja wij hadden lol. En de schop hebben we met rode menie geverfd, en opgehesen in de vlaggenmast voor de kantine, en iedereen kon het smeuïge verhaal in geuren en kleuren na vertellen. Het is een warme zomermiddag, er valt een fijne motregen op de mensen achter de baar. Zij staat een beetje bedremmeld achteraan, met een gevoel van verontwaardiging. Zij hoorde toch naast Opa om zijn hand vast te houden. Nee, zij loopt hier bij haar vader achteraan. Door haar betraande ogen kijk zij naar de rug van haar moeder die gearmd met Opa loopt.

Dat papa achter moet lopen begrijpt zij het wel, hij en mama spraken niet meer tegen elkaar, gescheiden wist zij. Maar zij, waarom zij, ze hield het bosje tulpen tegen haar jas aangedrukt. De bloemen waren wat neerhangend geworden, en enkele blaadjes vielen reeds op de grond, maar zij merkte het niet. Nee, het was toch haar Oma, die haar altijd haar lieve kleine meid had noemde, waarom dan nu voor haar lopend al die Ooms en Tantes.

Als de stoet zich in beweging zet, hoort zij het grind van het natte pad knarsen, het pad wat naar de laatste rustplaats van Oma leidt. Zij ziet dit alles door haar betraande ogen, die enge mannen met lange zwarte jassen, zij tillen de kist van het wagentje af als zij bij dat afschuwelijke gat aankomen zijn en plaatsen hem er boven.

Op de kist liggen een paar mooie kransen met witte kelken en veel witte rozen, en een lint met daarop Rust zacht. Haar vader houdt haar hand stevig vast, en zij nemen vooraan plaats, pal naast de kist, tegenover Opa en haar mam. Ook de andere mensen nemen nu plaats rond het graf, dan ziet zij dat Opa zijn hoofd laat hangen en huilt.

Er gaat nu een vreemde mijnheer aan het hoofdeind van de kist staan, hij neemt zijn zwarte bolhoed in zijn handen en houd hem voor zijn buik.

Hij zegt allemaal mooie woorden over haar Oma, hoe kan hij dat nou weten, hij zegt zo maar wat, denkt zij. Als de man uitgesproken is doet hij een stap achteruit, en knikt naar Opa, die naar hem toe gaat.

Opa legt zijn hand op de kist, en zegt heel zacht, ”slaap lekker lieverd, we zien elkaar spoedig weer”. Een steek doorklieft haar hartje, nee toch denkt zij dat mag niet gebeuren nooit. Alsof Opa het heeft gehoord, hij kijkt haar aan steek zijn hand uit en knikt haar toe.

Met het bosje tulpen nog in haar handje gaat zij naar Opa, samen leggen zij de bloemen op de kist. Dan stamelt zij, ”dag Oma”, en kijkt omhoog naar Opa, die haar met betraand gezicht aankijkt, hij zegt bijna fluisterend, ”kom lieverd we gaan naar huis”.

Ze steekt haar handje in de, anders zo warme en grote knuist van Opa, maar nu koud is, erg koud. Nu zij vooraan loopt in de zwijgzame stoet, loopt zij op haar plaats, het is haar Opa, redeneert zij. Nu mag zij bij Opa in de auto, direct naast hem en mams naast haar. Zij richt zich op en kust Opa zachtjes op zijn wang, fluistert ik ben nog bij u, hoor Opa. Opa slaat zijn arm om haar heen en trek haar tegen zich aan, zodat haar gezichtje tegen zijn vest wordt aangedrukt.

Zij ruikt de geur van Opa, een geur zoals alleen Opa’s kunnen ruiken, met bovenal de geur van sigaren. Zij licht haar hoofdje op en kijk Opa aan en knikt begrijpend, denkend dat wil onze lieve heer best wel. Zij drukt zicht dicht tegen Opa aan.

Haar hoofdje rust tegen het vesthorloge met die mooie zilveren ketting, tik tak, tik tak. Het ontgaat haar dat gestaag de tijd van Opa wegtik. Het was een zomernacht, een warme zwoele wind deed het wateroppervlak zachtjes rimpelen. De hemel was helder en de miljarden sterren keken op hen neer, niet dat zij daar oog voorhadden, nee zij staarden recht vooruit, hoopvol en in verwachting.

Jaar in jaar uit, altijd weer kon men hen in de zomernachten hier aantreffen. Er veranderde niets, slechts de rietkraag verschilde wel eens van hoogte. En of dat zij gelukkig waren, dan wel het leven in gedachten voorbij lieten gaan, gelaten berustend in de geest van er niets meer, wist niemand. Een rookte constant, gloeide het puntje niet, dan was hij alweer bezig een nieuw sjekkie te draaien. De ander dronk regelmatig, niet dat hij dronk om dronken te worden, nee hij dronk om dat hij dronk.

Er was iets mystieks tussen die twee, iets wat voor een buitenstaander niet te begrijpen was, maar voor hen zelf als van zelfsprekend. De andere visser lieten hen met rust, daar moest je niet bij in de beurt komen, er klopte iets niet, was hetgeen er te ronde ging.

Het was er met de jaren bij hen ingeslopen, eigenlijk met de eerste symptomen van kortgeheugen verlies, of wellicht van opkomende dementie. Zodra het zich aangekondigd had, en het gat geslagen, had het andere die plaats ingenomen.

Dikwijls had men in het voorbijgaan gehoord, dat zij met elkaar spraken, zonder enige vorm van aaneensluitende verbale communicatie. Zodat zij elkaar antwoordden op niet gehoorde vragen, zoals, ”Nee, je hebt gelijk het is niet veel”, van de een.

Waarop een stilte volgde, even later klonk het dan, ”Veel beter”, door de ander, om na een lange pauze de ander weer, ” nee niet te laat”. Voor een buitenstaander klopte het gewoon niet, de vraagstelling ontbrak, maar toch klopte het. Ook het ingooien van een voertje op de visplaats, of veranderen van manier van vissen, dat gebeurde zonder overleg maar volkomen synchroon.

Als er iemand bij hen kwam buurten, zeer sporadisch, dan gebeurde het niet, en zwegen zij in alle talen. Met jaren kregen zij beiden wat last van minder zicht op afstand. Zodat het nogal eens gebeurde, dat als de een beet had, de ander ophaalde.

Het kwam het voor dat er een ingedommeld was, dan viste de ander voor twee. Zij verstonden dan de kunst, elkaar te waarschuwen zonder dat het gehoord werd. Zo werd de half slapende erop gewezen dat het ZIJN dobber was, die onder water zat.

Dan klonk het, ”Ja, ja, ik ziet het wel, even door laten bijten”. Als er dan opgehaald werd en een schone haak toonde zich, klonk het, ”Ja, ik zie het, je hebt gelijk, zuigers, allemaal zuigers”, door de ander.

Allemaal antwoorden op niet gehoorde vragen. Als het gebeurde dat er een ziek was, liet de ander ook verstek gaan. Zij waren door iets onafscheidelijks verbonden met elkaar. Dan gebeurde het onvermijdelijke, een van hen kwam te overlijden.

Het eerste seizoen zat er niemand op die specifieke visstek. Men zag wel eens een visser aanstalten maken om zich daar op te stellen. Maar dan bij het uitpakken van de hengels plots het hoofd te schudden, om dan een eind verderop te gaan zitten. Waarom men dat deed wist niemand, men sprak er dan ook niet over. Maar het seizoen ging voorbij en de stek bleef onbemand. Doch het daarop volgende seizoen was nog maar net begonnen, of de visstek was weer bezet door de overgeblevene.

Op precies dezelfde tijd zat hij in de vroege ochtendschemering op hun stek, en zag men het opgloeien van zijn sjekkie. Niemand ging naast hem zitten, de andere vissers waagden het niet om deze plaats in te nemen. Al heel gouw kreeg hij de naam van, die gestoorde ouwe, die altijd in zichzelf zat te lullen. Het had iets engs, zo vroeg in de zomerochtend, nog nacht eigenlijk, om hem daar, terwijl de dauw over het water rolde te zien zitten.

Het donkere silhouet tekende onbewogen af in de duisternis. Als men het passeerde zag men vaak zijn gloeiend sjekkie dansen, en hoorde hem zachtjes fluisteren. Hij was niet te verstaan, en men schimpte dan ook dikwijls, ”hij brabbelt weer in zijn Visserslatijn”. Toch was het een keer gehoord dat men hem bij het opkomen van de zon, terwijl hij zijn hengel binnenhaalde hem duidelijk hoorde zeggen, ” Ja, jongen je hebt gelijk, het wordt niks meer, ik hou het voor gezien”.

Om te vervolgen met, ”Ja, ik denk dat ik morgen een dagje thuis blijf”. Zoals gezegd, hij was een zonderling, bijna eng. Maar Latijn sprak hij niet. Hij was lelijk, zo lelijk dat als hij naar een radiator keek de verwarming het af liet weten. Hij had ook altijd plaats in de tram of metro, en ruimte, veel ruimte om hem heen, niet dat hij stonk in tegendeel, Toontje was schoon erg schoon zelfs. Altijd schone kleren, gepoetste schoenen, zijn haar keurig in de naad gekamd, schone handen, nee niks mis mee, maar de lelijkheid bleef.

Het gebeurde zomaar dat, toen hij een drachtige hond over zijn kop aaide, dat deze terstond zes jongen wierp, en verdomd een ervan geleek precies op Toon. Nee, hij had geen ongeluk gehad, dat porem had hij zo vanuit de moederschoot meegekregen, nu ja, meegekregen. De niet onknappe vroedvrouw die hem ter wereld had  getrokken, letterlijk getrokken, omdat hij het verkoos om zich schrap te zetten, en met de toen al stevige knuistjes vast aan de moederkoek te houden, maakte het haar zeer moeilijk.

Maar na nog een paar flinke rukken, gelukte het haar dan toch uiteindelijk, doch zij kwam bij het plotselinge loslaten van de opstandige baby met een plof op haar rug terecht. Baby Toon lag boven op haar, de navelstreng stond als een pianosnaar strak gespannen tussen de baby en de moeder, wat het gevolg had, dat met een natte warme kwak de moederkoek op haar voeten belande.

Toontje, zo gaat het verhaal, huilde niet, nee hij toonde gelijk al met zijn scheven mondje, waarin twee ondertandjes prijkten, een ondeugende scheve glimlach, en kneep de vroedvrouw vol in haar borsten. Hierop kreeg hij tot verbazing van de aanwezigen een stijf pikkie, en lukte het hem om met een flinke straal de verbijsterde jonge vrouw in haar gezicht te plassen.

Het verhaal gaat dat de vroedvrouw gillend het huis is uitgerend, en nooit bevalling meer heeft gedaan. Hij was gedwongen geboren, en dat zouden zij weten ook. Toontje was zo’n baby’tje, waarvan een ieder zei dat het een schatje was, maar dan zich zo snel mogelijk uit de voeten maakte.

Hij weigerde uit de fles te drinken, wilde alleen lurken aan de tiet, iets wat hij tot aan zijn dood vol zou houden. Op de kleuterschool presteerde hij het in de eerste klas, om de juf in verlegenheid te brengen, door met zijn handje in het decolleté te grijpen naar de fraaie borsten, die volgens Toontje er om vroegen.

Spelen in de zandbak vond hij maar niets, en ook een strik maken heeft hij nooit onder de knie gekregen. Wel loeren boven de knieën van de juffrouwen die zaten te zonnen op de speelplaats. Hij scheet tot aan zijn zesde jaar in zijn broek, ongeacht waar hij was of liep, als hij moest schijten, scheet hij, en hij deed dat dan ook. Op de lagere school ging het al gouw mis, en wel zo dat hij meer thuis zat dan op school. Er werd niet eens meer melding van gemaakt als hij verzuimde, zij waren hem liever kwijt dan rijk.

Dus Toontje leerde heel weinig, eigenlijk niets, het enige wat hij leerde had was van de straat. Hij had een horde aan klanten waarvoor hij boodschappen deed, veel huismoeders maakten in deze gebruik van hem. Dan kreeg hij weer een appel, soms een dikke pil brood, of een stuivertje, waarvoor hij dan weer snoep kocht. Hij was heel eerlijk, stal nooit een dubbeltje, vroeg nergens om, alleen keek hij weleens wat loerend naar de tieten van jonge huismoeders, maar bleef er wel van af.

Ook gebeurde het wel eens een enkele keer, dat hij onverwachts de slaapkamer- of douchedeur open deed, maar deed geen gekke dingen. En zo groeide lelijke Toontje op, in een wereld van onuitgesproken medelijden, en soms bij het aanschouwen van hem, afgrijzen.

Een ieder mocht hem eigenlijk wel, slechts de nieuwkomers in de beurt hielden hem op afstand, zij hadden hem dan ook niet als jochie gekend. Maar Toontje werd Toon, en hij kreeg de leeftijd van de puber, met alle gevolgen van dien, hij wilde wat en moest wat, en wat dacht u, tieten, hij moest en zou tieten hebben om mee te spelen. Dat werd een probleem, want geen jonge meid, welke soms zelf niet om aan te gluren was, moest iets van lelijke Toon hebben. Stapels seksboekjes kocht hij, Bigbubbels, and Spice tits, waren zij favorieten magazines.

Toch hij miste iets, en wilde daar in verandering brengen. Zijn lelijkheid was met de jaren toegenomen, zijn baard groeide slechts over een kant van zijn scheve kin.

Hij loenste, ondanks dat hij geen bril behoefte, nu wel heel erg, en zijn twee grote tanden in het ondergebit welke hij reeds in de moederschoot had bezeten, waren al maar doorgegroeid zij kwamen als hij sprak met regelmaat naar buiten, wel schoon, dat wel. Zijn krullend  zwarte haar had hij laten groeien en dat gaf hem een verwilderd uiterlijk. Hij was aangenomen op een wafeltjesfabriek waar hij achter een pers het warme deeg tot obliewafel perste. Hier werkten uiteraard ook meiden, maar hoewel een ieder vriendelijk was tegen hem, moesten zij verder toch niets van hem hebben.

Toon was al eens in de problemen gekomen door op het toilet aan een meid te vragen of hij aan haar tieten mocht voelen. De meid had dit vreselijk gevonden, en hoewel zij meestal in een t-shirt liep zonder b. Deze, die zelf regelmatig van haar diensten gebruikt maakte, riep Toon op het matje, en gaf hem een uitbrander.

Zo groeide toontje tot een ontevreden volwassen man op, met dien verstande, dat hij nog steeds het onbedwingbare gevoel had een tiet te missen. De jaren gingen voorbij en Toon kreeg het moeilijk in de zin van, hij voelde zich eenzaam.

Maar daar kwam verandering in…. Toon, was inmiddels de dertig gepasseerd, de dokter had geconstateerd dat hij diabetisch was, hij moest iedere week geprikt worden. Zo leerde hij zowaar een vrouwtje kennen, en wat voor een vrouwtje, het was de verpleegster die hem kwam prikken.

Als hij met haar over straat liep, floten de bouwvakkers, alle kerels keken hoofdschuddend hen niet begrijpend na. Hoe was het mogelijk dat zo een lelijkerd met zo een spetter liep. Wat zij echter niet wisten, is dat het lelijke al gauw zou veranderen.

Heupwiegend liep zij aan Toon zijn arm, sexy gekleed in uiterst korte rokjes, de lange golvende blonde lokken droeg zij tot op haar schouders. Haar mooie lange benen werden nog eens extra benadrukt met haar zeer hoge naaldhakken. Zij had veelal een strak truitje aan waardoor haar prachtige borsten, en duidelijk aanwezige tepels, keihard naar voren priemden. Ja, Toon had het getroffen, en een ieder op de fabriek vroeg zich af hoe hij aan haar was gekomen. Zij echter, had Toon gaandeweg omgetoverd in een goed geklede man, die langzaam zijn lelijkheid verloor en nu iets aantrekkelijks begon te krijgen.

Zijn tanden waren afgeslepen, zijn scheve mond recht gezet, en hij was nu goed geknipt met een moderne coupe. Hij deed aan fitness en had een sterk en atletisch lichaam gekregen, hij ging er steeds beter uit zien. Hij werkte nog wel op dezelfde wafelfabriek, maar deed geen vraag meer of hij aan tieten mocht zitten, of zo.

Hij was veelal het gesprek van de dag geworden, zeker bij zijn mannelijke collega’s jaloers als zij waren. Het gebeurde op de personeelsavond dat toen Toon haar voor het eerst meebracht, de mannen zich rondom haar schaarden, en de aanverwante echtgenotes de pleuris in kregen. Toen iemand haar vroeg of zij wilde dansen, schudde zij enkel haar blonde lokken, waarop Toon te kennen gaf dat zij niet kon spreken, wel horen maar zij was stom.

En zij verkoos het alleen te dansen, nu ja dansen, de wulpse ritmische bewegingen van haar billen en borsten deed een ieder met open mond toekijken. Toon was trots, heel trots zelfs, ook al omdat als zij van de dansvloer kwam zij hem in zijn billen kneep, of hem kuste vol op de mond. Ze dronk pure whisky, werd niet dronken, rookte een sigaret uit een ivoren pijpje. Zij trok van tijd tot tijd haar bloesje wat strak door het naar beneden te trekken, met alle gevolgen van dien.

De mannen van de fabriek werden gek, menigmaal klonk dan ook de opmerking van hun partners, of dat zij het goed konden zien. Toen de schoonheid zich excuseerde om even naar het toilet te gaan, werd zij onmiddellijk gevolgd door Nel, de vrouw die Toon destijds aangegeven had bij de chef.

Zij was na haar laats gestrande huwelijk, voor de vierde keer maar weer eens vrijgezel. Niemand weet wat er daar precies toen heeft afgespeeld, maar toen zij terug kwamen liepen zij gearmd.

Bij het tafeltje van Toon gekomen gaf zij hem een knipoog en een kus op zijn wang. De avond schreed voort, en de gezelligheid naarmate de drank verorberd werd, gezelliger. De vrouwen zeurden niet meer over Toon zijn vrouwtje,  enkele proosten reeds met haar als teken van vriendschap. Nee, het was een avond om te herinneren, en dat zou het worden. Het was dat dikke wijf van de chef, welke flink beschonken naar het toilet strompelde, terugkwam na verloop van tijd en hilarisch een gebruikt condoom tussen duim en wijsvinger omhoog hield.

Zij lalde, ”wie oh wie, is er ondeugend geweest, het is een extra large dus niet van mijn Arie, die gebruikt mini”. Alsof er een bom was ingeslagen, doodse stilte om gevolgd te worden door een koor van beschuldigingen aan het adres van de mannelijke partners.

Het viezerik en ach kom toch jóh, ook het nee het zal niet van jouw geweest zijn, en het dreigement, wacht maar af ploert, was niet van de lucht. We gaan weg, kom op, en de een na de ander sleurde haar verbouwereerde vent de zaal uit.

Sommigen kregen onder het aantrekken van de jassen en het gezegde, komt zeker door die hoer van Toon, zelfs een draai om de oren. Binnen een zucht was het feest over, alleen Toon met zijn vrouwtje haastten zich niet, ze namen er nog een om dan ook op huis aan te gaan. Nel kwam nog even naar hen, zij bedankte Toon die er niets van begreep, voor de gezelligheid, en kuste hen beiden hartstochtelijk op de wangen.

Ze knipoogde en zei: De hang naar nostalgie. Ach, mensen het is allemaal zo anders vandaag de dag. Tegenwoordig is het dat je moet het durven om tegen je vrouw te zeggen: Daar heb je toch geen durf voor nodig? Onzin, gewoon onzin vind ik het. Ik zag er gewoon het nut niet van in en had er ook geen zin in. Ze vroeg er ook nooit om, nee, nooit, als er eens wat was, niks bijzonders hoor dan aten we gewoon zuurkool met een speklappie en dan zei ik: En nu nog als er wat is, gewoon lekker eten of koffie vragen, beetje vroeg naar bed.

Dat werkte ook altijd, maar piekeren over sorry zeggen? Nee dat nou niet, hoefde ook niet van haar. Als ik het gedaan had, had zij waarschijnlijk gedacht dat ik ziek was of zo. Weet nog goed, ik bracht eens een keer een bos bloemen mee, zomaar. Nou had je dat gezicht moeten zien; eerst zei ze niks, toen begon ze een beetje te giechelen, even later kwam ze aan met een glas water en twee aspirientjes: Ja, zo was dat toen, het delen van het huishouden wat nu allemaal notarieel wordt vastgelegd dat konden wij helemaal niet, nee.

Nu er was natuurlijk weinig te delen in die tijd. Maar daar werd niet over gesproken, het kwam niet in je op, nee. De enige voorwaarde die wij kenden, was dat ik werkte en zij  het huishouden deed en de kinderen, dat was het, niet meer maar ook niet minder, dat niet. Ja, als je ging scheiden was hij of zij, verplicht een tafel een stoel en bed te laten staan. Ja, dat ging zo, scheiding tussen tafel en bed noemde men dat geloof ik. Nou ik had er dikwijls genoeg tussen gelegen met een snee in mijn neus, dus dat was niks nieuws.

Ach ja, mensen, ieder tijd heeft zo zijn charme als ik zie hoe de jeugd nu met elkaar omgaat, ik vind het goed hoor, ik heb er geen probleem mee. Maar om nou te zeggen, het is vooruit gegaan met de charme, de romantiek? Het was toch prachtig dat verlangen naar een dergelijk eerste ontmoeting dat spannende gevoel in je onderbuik; zou ze, zou ze niet? En daar was ze dan en dan wist je niet wat je moest zeggen, een schamel: Hoewel ik moet toe geven dat de meiden toch wel voor die tijd wat meer ondernemender waren dan de jongens.

Wel moesten ze uitkijken want als ze een zoentje te veel had weggegeven, tja, dan deed ze het, met iedereen, ja dat was zo in die tijd. Ik had er eens één, nou die was brutaal hoor, gelijk al van: Ik kreeg een kop als een fluitketeltje en zei stoer stotterend: Tegenwoordig hebben ze een flatje, plekjes genoeg en de pil, dus ja, dat is een  a. Dat is alles en hup daar gaan ze maar of dat nu zo romantisch, spannend is?

Ach mensen, het is zoals ik al zei, de tijd, je mist dingen vandaag de dag. En wij hebben er wat voor terug gekregen.

Ik heb nu bijvoorbeeld geen gestopte sokken meer dat was ook een ramp hoor. Voel nog dat vierkante stuk in mijn hiel, tjonge jonge dat ging branden op den duur, in die te grote kaplaarzen, gekocht bij de grootste schoenenwinkel  van Nederland: En als je grote teen door de sok stak, zeiden ze: Nou ik zag er de lol niet van in.

Je was als de dood dat je moeder hem zou stoppen, want dan bleef je nagel er zo lekker in steken als je ze aantrok, weet je nog? Nu niet meer, zes paar voor een tientje, bij de Aldi, wat wil je? Ik herinner mij ook nog het ondergoed, ook zo iets. Die onderbroeken, altijd te groot, op de groei gekocht, groei? Beetje laag kruis en een ergelijke gekke gulp met een knoopje, waarom? En dan als het net van de lijn kwam, gewassen in groene zeep. Tegenwoordig is het allemaal zacht en het ruikt lekker, past goed, toen niet.

Alles is veel beter, lekkerder weet ik niet maar heel veel wel. Neem nu bijvoorbeeld eens een bruiloft, ongelooflijk toch wat dat allemaal wel niet mag kosten. Zo bruidsjurk bijna drie maanden salaris, met een koets of limousines naar het stadhuis. Het feest, eerst de receptie, hapje, drankje, ja, nee, niet thuis, nee in een restaurant, het kan niet op en de drank alles hé, letterlijk alles kan je drinken, maakt niet uit wat het kost en veel, veel, waar ze het laten, is mij een raadsel.

Ik weet nog als ze in mijn tijd trouwden. Met de tram naar het stadhuis, hij in het zondagse pak en zij wel een wit jurkje hoor, veelal met een dikke buik er onder, maar goed. En dan het feest, een broodje schuifkaas, of gekookte worst, augurkje en de drank, nou dan kwam fles, veelal knokjenever op tafel en een kistje bier er onder. Voor de dames een fles bessenjenever en een advocaatje, dat was het dan en het gekke was, alles en iedereen was dronken.

En de ander dag werd er loofwaardig over het feest gesproken, zo van: Ja, die goede oude tijd, mis het wel. Even in de gids kijken ik geloof dat Paul op de T. Uiteraard geboren en getogen in Rotterdam, dat kan ook niet anders want Rotterdam is de enige havenstad die ketelbinkie een schitterend lied heeft toebedeeld. De meest opdringende herinnering is deze, dat ik staande op de keukentafel, van de zeer kleine tweekamer woning in een straat gelegen aan de Westzeedijk, tegenover het Vasteland, kon zien dat in de mannen waaronder jongens van16 jaar, werden opgesteld in het midden van de straat, om afgevoerd naar Duitsland te worden, zogezegd gevorderd.

De paniek die bij de echtgenotes dan wel ouders die op dat moment heerste, heeft waarschijnlijk een diepe indruk op mij als kind, achtergelaten. En uiteraard nooit vergeten, de periode dat ik als boefje van vier jaar, mij aansloot bij de wat oudere jongens in deze periode, die regelmatig uit stelen gingen bij de in de herenhuizen aan de Westersingel, waarin gevestigd Duitse officieren. De keukens waren meestal in de kelder met de ramen op straatniveau.

Wij verscholen ons dan in de begroeiing langs de oprit, en wisten dat rond elf uur er nieuwe voorraden voedsel, zoals aardappelen, brood kuch , en koolsoorten werden aangeleverd.

Dit werd dan voor het raster van het raam aan de oprit opgesteld, waarna de koks het naar binnen haalden. De lucht van het koken die door het altijd openstaande raam onze neuzen binnendrong, maakte ons als boefjes onverschrokken. Op het moment dat de soldaten die het spul gelost hadden, naar binnen gingen om de papieren van aflevering te laten tekenen, sloegen wij onze slag. En dat ging snel, erg snel kan ik u verzekeren. Toch kan ik mij nu niet aan de indruk ontrekken dat er soms Duitsers waren die ons allang in de gaten hadden.

Ook al om dat wij met de regelmaat van de klok opdoken rond dat tijdstip. Maar gezien de beperkte hoeveelheid die wij amper konden dragen het oogluikend toelieten. Niet allemaal natuurlijk, want ook ik ben wel eens gegrepen, en mee de keuken in genomen, waarna je een uitbrander met een knipoog van een of andere Hollander die daar werkte kreeg. Waarna deze dan je met een appel die stiekem in je zak gepropt was, weer losgelaten werd. Om dan het Binkie van de dag, bij de ontkomen vriendjes te zijn.

Het was Hongerwinter, en alles wat je thuis bracht, was mooi meegenomen. Ook al om dat in veel gevallen de moeders er geheel alleen voor stonden. Zij schroomden zich dan ook niet, om op rijdende vrachtauto’s te springen, welke geladen met aardappelen op weg was naar het parkhotel in het park aan de Westzeedijk, waar de staf gelegerd was.

Half hangende op de achterlaadklep probeerden zij enkele aardappelen buit te maken, ondanks het risico dat er een Duitser op de zakken kon zitten. Deze deed dan met een slag van zijn wapen de nietsvermoedende moeder op de weg belanden, waar zij meestal flink gewond bleef liggen.

Ook gingen deze moeders de binnenvaartschepen af, om als er een schippershond aan boord was, deze met een botje van zijn voorganger mee te lokken. De honden die er nog waren hadden honger, dus dat lukte nog al eens. Was de hond eenmaal in huis gebracht, dan was het feest. Hij verdween dan spoorslags naar de zolder, waar de strop van een staaldraadje al boven een stoel hing. Het beest werd dan op de stoel gezet, en niet kijkend trok de vrouw dan deze onder hem vandaan.

Menigeen, zeker ouderen en kinderen, hebben hun leven te danken aan dergelijke acties. En dat ging zo door tot de bevrijding in mei ’45, niet dat wij hierna stopten met stelen, nee dat kon natuurlijk niet, want alle gezinnen in de straat hadden honger.

Alleen was het zo dat de inmiddels opgang gekomen handel, nu ons doelwit waren. Zo waren er de vrachtwagens die parkeerden aan de Westzeedijk en de binnenvaart aan de Leuvenhaven. Ook de fruithandelaren waren regelmatig de pineut, zij die steevast gebruik maakten van de hoeren in de nabij gelegen cafés, die ons dan weer tipten in welke auto we moesten zijn.

Dan werd het dekzeil keurig losgemaakt en enkele kisten met fruit lieten wij dan leegstromen in oude kinderwagens. De veelal Duitse vrachtwagens die aan de Westzeedijk geparkeerd stonden waren iets moeilijker, omdat de chauffeur meestal in de slaapcabine lag. Maar daar hadden wij al snel een oplossing voor gevonden, die meestal werkte. De grootste jongens onder ons gingen dan links en rechts op de treeplank staan van de cabine.

Zij maakten dan expres de chauffeur wakker en bedreigden hem zo van, kom er eens uit klere Mof. Kwam hij er uit dan was het voor ons rennen geblazen, maar meestal koos de hevig geschrokken chauffeur eieren voor zijn geld en hield zich slapende.

En dan at de hele straat weer rode kool of peen en uien en niemand van de ouders vroeg waar dat vandaan kwam, zo ging dat. Aan de Leuvenhaven bij de binnenvaartschepen, veelal sleepschepen, ging het er soms nog wat gewelddadiger aan toe. Niet dat er nu geslagen of mishandeld werd, maar wel met beperkte handtastelijke drang werd soms een van ons ontzet. Hij kwam dan ook regelmatig met een knuppel en bedreigingen uitend op ons af. Maar meestal waren het oudere mannen, en als hij al een van ons te pakken had , liepen wij niet weg, in tegendeel.

Wij vormden dan een kring rond hem die steeds dichterbij kwam, al scheldend en dreigend, dat hij los moet laten anders zouden wij hem wel even.

En dat had meestal succes, zo niet, dan begon het trekken en duwen, nu dat hield hij al snel voorgezien en ging dan al kankerend weer zijn warme hok in. Een keer maakten wij het mee dat er een bewaker was die naar buiten kwam met een hond.

Nu daar begrepen wij al helemaal niets van, omdat volgens ons alle honden waren opgevreten in de hongerwinter. Dus de ouderen onder ons die wel ervaring hadden met een meestal agressieve schippershond, zij liepen niet weg, nee ze liepen er naar toe. En de nietsvermoedende hond, die ver voor zijn baas uitrende dat stomme beest, kreeg dan ook vaak een welgemikte schop onder zijn kaak, zodat het beest luid jankend, nog eerder in het huisje zat, dan de hard vloekende bewaker zelf, nee angst kende we niet.

En zo sleten wij onze jeugd, de oorlogskinderen. Niet dat we allemaal criminelen geworden zijn, maar het was de tijd. Ook de tegenwoordige alsmaar naar jeugdtrauma’s teruggrijpende begeleidende therapeuten van jongeren, zijn onze generaties vreemd, die waren er niet, en ook was er geen behoefte aan.

Misschien waren wij anders? Voor ons was een kwestie van overleven, want tot de opbouw van het grotendeels weg gebombardeerde centrum van Rotterdam en de werkgelegenheid die dat mee bracht, heeft wel enkele jaren geduurd. Het was armoede ten top, in de havenstad. Om nog even terug te komen op mijn oorlogsherinneringen, ook kan ik de zogeheten bevrijdingsfeesten goed voor de geest halen. Het ergste in deze dat ik tot op heden niet begrijp, is het oppakken van moffenhoeren, door de zogenaamde rechtvaardige niet foute mannen, waarvan mij naderhand ter ore kwam dat deze mannen toch ook veelal in de bunkerbouw voor de Duitsers gewerkt hadden, gedwongen weliswaar, maar toch.

Zij presteerden het om met veel bombarie, de volgens hen zijnde moffenhoeren, uit huis te sleuren om dan op de zelfgemaakte podia in de straat deze vrouwen onder veel gejuich het hoofd kaal te scheren. Om vervolgens met rode verf een hakenkruis op te zetten. Zelfs de Hongerwinter werd vergeten omdat men het presteerde om aan de toekijkende jeugd aardappels te geven, waar zij dan mee naar de stakkers mochten gooien.

Vergeten werd dat deze, veelal door hun hongerige kinderen gedreven moeders, hun lichaam uit pure wanhoop wel beschikbaar moesten stellen om te overleven. Ook al om dat juist hun echtgenoten naar Duitsland waren afgevoerd, en er toch brood op de plank moest komen. Dat kinderen van deze vrouwen hun jeugd lang zouden horen, je moeder was een moffenhoer, werd niet bij nagedacht. Een gegeven waar wij als kinderen, als het ons uitkwam, ook schuldig aan maakten.

En dat werd lang niet altijd afgestraft door de ouders als deze het te horen kwamen. Dat er echter ook echte meisjes van plezier tussen zaten is een feit, maar daar profiteerden ook weer velen van, wij als boefjes zeker. Nee, ondanks de bevrijdingsfeesten, was er in die tijd veel verdriet en schaamte onder de mensen. Maar men moest verder en iedere dag was een nieuwe uitdaging om toch maar aan eten te komen. De zogeheten buurtwinkels, waterstokers, waar men naast de dagelijkse boodschappen, ook een emmer heet water kon halen voor de was, maakten woekerwinsten.

En iedereen stond wel met schuld in het boek. Werd er weer een gedeelte afgelost kon men weer wat halen, zo ging dat ook bij de groentewinkel en de melkman. Ook de kolenboer, die een maatje kolen, een flinke kachelpijp in een papieren zak leverde, ook bij hem al dan niet op de pof.

Uit de bakkerskar pikten wij als kind zijnde nogal eens een vers broodje, zo ging dat. We gingen in de loop van ’46 naar school en deden ons best.

Maar velen onder ons waren maar met éé n ding bezig, om zo snel mogelijk te gaan werken. En zo je steentje bij te dragen in het gezin, waar de verschrikkelijke armoede heerste. De meesten van ons, zowel de meiden als de jongens gingen zo gouw zij veertien jaar waren, vanuit de vijfde klas aan de slag. De meiden naar Jamin of wafelfabriek de Maasstad en de jongens belanden als loopjongen bij een slager of drogist.

De verdiensten waren karig, veelal lagen de lonen tussen de veertien en achttien gulden per werkweek van minimaal achtenveertig uur. Maar het droeg bij in de levensbehoefte van de vreselijke naoorlogse armoede. Zo gauw ik vijftien was wilde ik, evenals vele andere vrienden van dezelfde leeftijd, naar zee. In mijn geval was dat in november in Nog geen week had ik de leeftijd van vijftien jaar bereikt of ik ging naar de waterschout voor mijn monsterboekje.

Hierna meldde ik mij aan bij de zeemansbeurs die in de groene keet aan het Vasteland gevestigd was. Daar liet ik mij inschrijven als ketelbink bij de reis. Dat hield in dat je voor een maand weg kon gaan, maar ook voor anderhalf jaar, net zo het uit kwam. Daar wachtend op een boot, tussen de zeelieden die naar bier en tabak roken, voelde je al een hele zeeman.

Met een regelmaat werd er een naam afgeroepen, waarna de gelukkige naar binnen ging om met een grijns op zijn gezicht weer naar buiten te komen. En op de vraag heb je wat, hoorde je dan bijvoorbeeld, maandag varen met de Albireo vanuit Hamburg, drie maanden op Zuid Amerika. En dan was je jaloers. Ik had nog geen halve dag gewacht of ik hoorde mijn naam afroepen en ik had een boot. Uit het kantoor komend vroeg men mij welke boot ik had, waarop ik trots zei: Het was zover, eind november stervenskoud, maar ik moest aan boord.

Het geval wilde dat mijn vader, die al meer dan veertig jaar er op had zitten als zeeman, toevallig thuis was, hij bracht mij dan ook weg. De eerste ervaring die ik opdeed was dat het schip op stroom lag. Dat noemde men zo wanneer een schip niet aan de kade lag afgemeerd, maar aan de boeien midden op de rivier, hier in dit geval in Rotterdam, de Maas.

Wij moesten met nog een paar andere zeelui met een bootje er naar toe. Het was een vreselijk smerig schip, dat kon ook niet anders want het had de kolen gelost, die het had vervoerd van uit Newport News Amerika naar Rotterdam Waalhaven.

De Gangway was niet neergelaten en omdat het al donker was en ik vreselijke koude handen had, was het moeten beklimmen van een touwladder langszij om aan boord te komen, geen prettig vooruitzicht.

..

Het is een genoegen als wij thuis komen en ze komt kwispelend op ons af, ja haar staart krult nu ook wat omhoog, ze kan blij zijn, ongelooflijk maar waar. Er zijn grappen die beter niet gemaakt hadden kunnen worden. Nee, omdat de gevolgen niet altijd grappig zijn. Soms zelf heel ernstig en verdrietig, soms tot hevige confrontatie leidt, of verwarring, echter onzichtbaar. Maar op het moment van de uitvoering, wel leuk, soms zelfs heel leuk, en gerechtvaardigd.

Zo heb ik ooit genoten van de gevolgen de grap met de graanschop. Ik werkte destijds op een raffinaderij, nieuw te bouwen in de Rotterdamse Botlek. Nu was dat in het kader van de opbouw van Rotterdam, rauw en zwaar werk, en van alle gemakken verstoten. En waar de sanitaire voorzieningen, die wel aanwezig waren, te smerig waren om gebruik er van te maken.

Het woord smerig is nog te netjes voor deze latrines, de hopen waren gigantisch, brillen ontbraken of waren kapot en papier was er nooit aanwezig. De verschillende culturen welke hier werkten, wel die deden er nu niet direct toe bijdragen dat het geheel proper en netjes bleef. Nederlanders kunnen erge viespeuken zijn, is mijn ervaring. De allochtone arbeiders welke de step toiletten van huis uit gewend waren, zij droegen zeker niet in mindere mate ook hun steentje bij.

Zij deden aldus ook op de westerse toiletten hun behoeften op de wijze van het stepgebeuren. En dat gaf, zeker in de winter door het dragen van de vele kleding waarover ook nog eens een overall gedragen werd tegen de kou, problemen bij het mikken. Dit alles even om het opkomen borrelen van de grap te verklaren. Nu waren er van die tijden dat men op materiaal moest wachten voor de bouw, en dan sloeg de verveling toe, moppen werden er verteld.

Gereedschapkisten verstopt, zodat die groep die wel vooruit kon met het werk zich helemaal scheel liepen te zoeken, en de anderen hadden dan lol. Veelal werden deze groepjes lastig gevallen door een voor ons zeikerd van een voorman, een etter, een gluiperd van de bovenste plank die je van het karwij weg konden sturen, wat je dan de opgebouwde bonus kostte, dus geliefd waren deze voormannen zeker niet, de goede daar gelaten.

Als al aangegeven, waren er velen die geen gebruik maakten van het toilet. Als zij in uiterst hoge nood moesten, deden zij dat slinks achteraf ergens in het omringende land.

Zo gebeurde het wel dat men iemand voorbij zag schuiven met een closetrol onder zijn arm, beetje gegeneerd om zich heen kijkend. Ook zo die bewuste dag, de bullebak van een voorman, de hielenlikker. Wat onmiddellijk aanleiding gaf tot een gewraakte grap.

Het was hij die gedurende het gewauwel had staan leunen op een graanschop, welke werd gebruikt voor het glad afwerken van greppels. Nu heeft zo een graanschop een zeer lange steel, en zij waren uitstekend om het zand van uit de greppels, hoog op de kant te gooien. Greppels waar dan later weer de pijpleidingen in kwamen te liggen. En dat, zo zou blijken kwam van pas. Hij vroeg ons hem te volgen, nadrukkelijk de vingers voor de lippen, en ons tot stilte manend.

Wij volgden de voorman ongezien door de in aanbouw zijnde units op veilige afstand. Zodra hij zich op het open terrein begaf, volgden wij hem gebukt lopend in een greppel. Het open terrein werd onderbroken door opslag van materiaal, zoals afsluiters, pijpen, flenzen en allerlei ander voorraad, al dan niet met een dekzeil afgedekt, wat ons goed uitkwam om onzichtbaar te blijven voor het slachtoffer. Deze zich in het geheel niet bewust van onze nabijheid, maakte rechts van ons, daar waar de greppel een bocht maakte, na nog even rond gekeken te hebben, aanstalten om zijn overall los te knopen.

Wij werden met een handgebaar gesommeerd om stil te zijn ons gedekt te houden, en daar te blijven zitten. Hij met de graanschop ging verder, hij sloop als een python door de greppel, tot hij recht achter de niets vermoedende voorman was aan gekomen. Deze had inmiddels zijn overall en broek zover naar beneden weten te krijgen, op zich een heel karwij, dat hij zich al hurkend kon ontlasten. Dit was het moment waar onze man in actie kwam.

Zoals gezegd, als een python kroop hij uit de greppel, de schop vrij van de grond voor zich uit houdend. Wij begrepen onmiddellijk de bedoeling, en lagen in een deuk van het lachen, wat uiteraard gesmoord moest gebeuren. De python hoefde van waar hij half uit de greppel lag, slechts zijn arm met de schop uit te strekken, om de schop precies onder de uitlaat van de niets vermoedende man te krijgen.

Deze moet erg hoge nood gehad hebben, want onder het luid openknallen van het overdrukventiel was de schop weldra bedekt met een enorme dampende hoop. Toen de voorman aanstalten maakte het closet papier af te rollen, en het karwei te beëindigen, was dat het sein voor onze man om zich terug te trekken. En dat deed hij, de schop met daarop de dampende hoop vrij houdend van de grond. De hoop werd direct onder het zand in de greppel begraven, en python voegde zich bij ons. Nu was het afwachten, hoe of de reactie zou zijn van ons slachtoffer.

Lang hoefden wij niet te wachten, weldra was deze weer aangekleed. Pakte zijn helm die voor hem had gelegen, zette hem op zijn knars. Dan draaide hij zich om, om het resultaat van zijn perssessie te bekijken. Dit was het moment waarop wij gewacht hadden, en wat voor een moment. Als we spreken van complete verbijstering zou dat een te minne uitdrukking zijn voor dat moment. Zijn mond viel open, zijn ogen vergrootten zich als schoteltjes, zijn hand ging naar zijn kin, om deze driftig te aaien.

Dan lichtte hij zijn helm op en krabde zich verwoest op zijn kalende schedel, ondertussen zijn kop heen en weer schuddend. Hij draaide wel driemaal om zijn as, om te kijken of hij wel goed gericht stond, naar daar waar de hoop had moeten liggen, deed nog twee stappen naar alle windstreken, met een van stomheid geslagen smoelwerk, om dan zijn closetrol te pakken, en vervolgens kopschuddend met grote stappen naar de Plant terug te gaan. Wij in de greppel bestierven het, we wachtten nog even, een saffie rokend om dan ook terug te gaan.

De daarop volgende dagen, als de voorman ons sommeerde wat te gaan doen, indien wij niet vooruit konden, terrein aanvegen of zo, wat ons werk niet was, vroegen wij hem steevast of hij ook zo last had van de kantine koffie, luchtige snel vervliegende schijterij. Dan droop hij snel af, voorwendend dat hij het niet begreep. En wij, ja wij hadden lol.

En de schop hebben we met rode menie geverfd, en opgehesen in de vlaggenmast voor de kantine, en iedereen kon het smeuïge verhaal in geuren en kleuren na vertellen. Het is een warme zomermiddag, er valt een fijne motregen op de mensen achter de baar. Zij staat een beetje bedremmeld achteraan, met een gevoel van verontwaardiging.

Zij hoorde toch naast Opa om zijn hand vast te houden. Nee, zij loopt hier bij haar vader achteraan. Door haar betraande ogen kijk zij naar de rug van haar moeder die gearmd met Opa loopt. Dat papa achter moet lopen begrijpt zij het wel, hij en mama spraken niet meer tegen elkaar, gescheiden wist zij.

Maar zij, waarom zij, ze hield het bosje tulpen tegen haar jas aangedrukt. De bloemen waren wat neerhangend geworden, en enkele blaadjes vielen reeds op de grond, maar zij merkte het niet. Nee, het was toch haar Oma, die haar altijd haar lieve kleine meid had noemde, waarom dan nu voor haar lopend al die Ooms en Tantes. Als de stoet zich in beweging zet, hoort zij het grind van het natte pad knarsen, het pad wat naar de laatste rustplaats van Oma leidt. Zij ziet dit alles door haar betraande ogen, die enge mannen met lange zwarte jassen, zij tillen de kist van het wagentje af als zij bij dat afschuwelijke gat aankomen zijn en plaatsen hem er boven.

Op de kist liggen een paar mooie kransen met witte kelken en veel witte rozen, en een lint met daarop Rust zacht. Haar vader houdt haar hand stevig vast, en zij nemen vooraan plaats, pal naast de kist, tegenover Opa en haar mam. Ook de andere mensen nemen nu plaats rond het graf, dan ziet zij dat Opa zijn hoofd laat hangen en huilt.

Er gaat nu een vreemde mijnheer aan het hoofdeind van de kist staan, hij neemt zijn zwarte bolhoed in zijn handen en houd hem voor zijn buik. Hij zegt allemaal mooie woorden over haar Oma, hoe kan hij dat nou weten, hij zegt zo maar wat, denkt zij. Als de man uitgesproken is doet hij een stap achteruit, en knikt naar Opa, die naar hem toe gaat. Opa legt zijn hand op de kist, en zegt heel zacht, ”slaap lekker lieverd, we zien elkaar spoedig weer”.

Een steek doorklieft haar hartje, nee toch denkt zij dat mag niet gebeuren nooit. Alsof Opa het heeft gehoord, hij kijkt haar aan steek zijn hand uit en knikt haar toe. Met het bosje tulpen nog in haar handje gaat zij naar Opa, samen leggen zij de bloemen op de kist. Dan stamelt zij, ”dag Oma”, en kijkt omhoog naar Opa, die haar met betraand gezicht aankijkt, hij zegt bijna fluisterend, ”kom lieverd we gaan naar huis”. Ze steekt haar handje in de, anders zo warme en grote knuist van Opa, maar nu koud is, erg koud.

Nu zij vooraan loopt in de zwijgzame stoet, loopt zij op haar plaats, het is haar Opa, redeneert zij. Nu mag zij bij Opa in de auto, direct naast hem en mams naast haar. Zij richt zich op en kust Opa zachtjes op zijn wang, fluistert ik ben nog bij u, hoor Opa.

Opa slaat zijn arm om haar heen en trek haar tegen zich aan, zodat haar gezichtje tegen zijn vest wordt aangedrukt. Zij ruikt de geur van Opa, een geur zoals alleen Opa’s kunnen ruiken, met bovenal de geur van sigaren. Zij licht haar hoofdje op en kijk Opa aan en knikt begrijpend, denkend dat wil onze lieve heer best wel.

Zij drukt zicht dicht tegen Opa aan. Haar hoofdje rust tegen het vesthorloge met die mooie zilveren ketting, tik tak, tik tak. Het ontgaat haar dat gestaag de tijd van Opa wegtik. Het was een zomernacht, een warme zwoele wind deed het wateroppervlak zachtjes rimpelen. De hemel was helder en de miljarden sterren keken op hen neer, niet dat zij daar oog voorhadden, nee zij staarden recht vooruit, hoopvol en in verwachting.

Jaar in jaar uit, altijd weer kon men hen in de zomernachten hier aantreffen. Er veranderde niets, slechts de rietkraag verschilde wel eens van hoogte. En of dat zij gelukkig waren, dan wel het leven in gedachten voorbij lieten gaan, gelaten berustend in de geest van er niets meer, wist niemand. Een rookte constant, gloeide het puntje niet, dan was hij alweer bezig een nieuw sjekkie te draaien.

De ander dronk regelmatig, niet dat hij dronk om dronken te worden, nee hij dronk om dat hij dronk. Er was iets mystieks tussen die twee, iets wat voor een buitenstaander niet te begrijpen was, maar voor hen zelf als van zelfsprekend.

De andere visser lieten hen met rust, daar moest je niet bij in de beurt komen, er klopte iets niet, was hetgeen er te ronde ging. Het was er met de jaren bij hen ingeslopen, eigenlijk met de eerste symptomen van kortgeheugen verlies, of wellicht van opkomende dementie. Zodra het zich aangekondigd had, en het gat geslagen, had het andere die plaats ingenomen. Dikwijls had men in het voorbijgaan gehoord, dat zij met elkaar spraken, zonder enige vorm van aaneensluitende verbale communicatie.

Zodat zij elkaar antwoordden op niet gehoorde vragen, zoals, ”Nee, je hebt gelijk het is niet veel”, van de een. Waarop een stilte volgde, even later klonk het dan, ”Veel beter”, door de ander, om na een lange pauze de ander weer, ” nee niet te laat”.

Voor een buitenstaander klopte het gewoon niet, de vraagstelling ontbrak, maar toch klopte het. Ook het ingooien van een voertje op de visplaats, of veranderen van manier van vissen, dat gebeurde zonder overleg maar volkomen synchroon.

Als er iemand bij hen kwam buurten, zeer sporadisch, dan gebeurde het niet, en zwegen zij in alle talen. Met jaren kregen zij beiden wat last van minder zicht op afstand. Zodat het nogal eens gebeurde, dat als de een beet had, de ander ophaalde. Het kwam het voor dat er een ingedommeld was, dan viste de ander voor twee.

Zij verstonden dan de kunst, elkaar te waarschuwen zonder dat het gehoord werd. Zo werd de half slapende erop gewezen dat het ZIJN dobber was, die onder water zat. Dan klonk het, ”Ja, ja, ik ziet het wel, even door laten bijten”. Als er dan opgehaald werd en een schone haak toonde zich, klonk het, ”Ja, ik zie het, je hebt gelijk, zuigers, allemaal zuigers”, door de ander.

Allemaal antwoorden op niet gehoorde vragen. Als het gebeurde dat er een ziek was, liet de ander ook verstek gaan. Zij waren door iets onafscheidelijks verbonden met elkaar.

Dan gebeurde het onvermijdelijke, een van hen kwam te overlijden. Het eerste seizoen zat er niemand op die specifieke visstek. Men zag wel eens een visser aanstalten maken om zich daar op te stellen. Maar dan bij het uitpakken van de hengels plots het hoofd te schudden, om dan een eind verderop te gaan zitten. Waarom men dat deed wist niemand, men sprak er dan ook niet over.

Maar het seizoen ging voorbij en de stek bleef onbemand. Doch het daarop volgende seizoen was nog maar net begonnen, of de visstek was weer bezet door de overgeblevene. Op precies dezelfde tijd zat hij in de vroege ochtendschemering op hun stek, en zag men het opgloeien van zijn sjekkie.

Niemand ging naast hem zitten, de andere vissers waagden het niet om deze plaats in te nemen. Al heel gouw kreeg hij de naam van, die gestoorde ouwe, die altijd in zichzelf zat te lullen. Het had iets engs, zo vroeg in de zomerochtend, nog nacht eigenlijk, om hem daar, terwijl de dauw over het water rolde te zien zitten.

Het donkere silhouet tekende onbewogen af in de duisternis. Als men het passeerde zag men vaak zijn gloeiend sjekkie dansen, en hoorde hem zachtjes fluisteren. Hij was niet te verstaan, en men schimpte dan ook dikwijls, ”hij brabbelt weer in zijn Visserslatijn”.

Toch was het een keer gehoord dat men hem bij het opkomen van de zon, terwijl hij zijn hengel binnenhaalde hem duidelijk hoorde zeggen, ” Ja, jongen je hebt gelijk, het wordt niks meer, ik hou het voor gezien”. Om te vervolgen met, ”Ja, ik denk dat ik morgen een dagje thuis blijf”.

Zoals gezegd, hij was een zonderling, bijna eng. Maar Latijn sprak hij niet. Hij was lelijk, zo lelijk dat als hij naar een radiator keek de verwarming het af liet weten. Hij had ook altijd plaats in de tram of metro, en ruimte, veel ruimte om hem heen, niet dat hij stonk in tegendeel, Toontje was schoon erg schoon zelfs.

Altijd schone kleren, gepoetste schoenen, zijn haar keurig in de naad gekamd, schone handen, nee niks mis mee, maar de lelijkheid bleef. Het gebeurde zomaar dat, toen hij een drachtige hond over zijn kop aaide, dat deze terstond zes jongen wierp, en verdomd een ervan geleek precies op Toon.

Nee, hij had geen ongeluk gehad, dat porem had hij zo vanuit de moederschoot meegekregen, nu ja, meegekregen. De niet onknappe vroedvrouw die hem ter wereld had  getrokken, letterlijk getrokken, omdat hij het verkoos om zich schrap te zetten, en met de toen al stevige knuistjes vast aan de moederkoek te houden, maakte het haar zeer moeilijk.

Maar na nog een paar flinke rukken, gelukte het haar dan toch uiteindelijk, doch zij kwam bij het plotselinge loslaten van de opstandige baby met een plof op haar rug terecht. Baby Toon lag boven op haar, de navelstreng stond als een pianosnaar strak gespannen tussen de baby en de moeder, wat het gevolg had, dat met een natte warme kwak de moederkoek op haar voeten belande.

Toontje, zo gaat het verhaal, huilde niet, nee hij toonde gelijk al met zijn scheven mondje, waarin twee ondertandjes prijkten, een ondeugende scheve glimlach, en kneep de vroedvrouw vol in haar borsten. Hierop kreeg hij tot verbazing van de aanwezigen een stijf pikkie, en lukte het hem om met een flinke straal de verbijsterde jonge vrouw in haar gezicht te plassen.

Het verhaal gaat dat de vroedvrouw gillend het huis is uitgerend, en nooit bevalling meer heeft gedaan. Hij was gedwongen geboren, en dat zouden zij weten ook.

Toontje was zo’n baby’tje, waarvan een ieder zei dat het een schatje was, maar dan zich zo snel mogelijk uit de voeten maakte. Hij weigerde uit de fles te drinken, wilde alleen lurken aan de tiet, iets wat hij tot aan zijn dood vol zou houden. Op de kleuterschool presteerde hij het in de eerste klas, om de juf in verlegenheid te brengen, door met zijn handje in het decolleté te grijpen naar de fraaie borsten, die volgens Toontje er om vroegen.

Spelen in de zandbak vond hij maar niets, en ook een strik maken heeft hij nooit onder de knie gekregen. Wel loeren boven de knieën van de juffrouwen die zaten te zonnen op de speelplaats. Hij scheet tot aan zijn zesde jaar in zijn broek, ongeacht waar hij was of liep, als hij moest schijten, scheet hij, en hij deed dat dan ook.

Op de lagere school ging het al gouw mis, en wel zo dat hij meer thuis zat dan op school. Er werd niet eens meer melding van gemaakt als hij verzuimde, zij waren hem liever kwijt dan rijk. Dus Toontje leerde heel weinig, eigenlijk niets, het enige wat hij leerde had was van de straat. Hij had een horde aan klanten waarvoor hij boodschappen deed, veel huismoeders maakten in deze gebruik van hem. Dan kreeg hij weer een appel, soms een dikke pil brood, of een stuivertje, waarvoor hij dan weer snoep kocht.

Hij was heel eerlijk, stal nooit een dubbeltje, vroeg nergens om, alleen keek hij weleens wat loerend naar de tieten van jonge huismoeders, maar bleef er wel van af. Ook gebeurde het wel eens een enkele keer, dat hij onverwachts de slaapkamer- of douchedeur open deed, maar deed geen gekke dingen.

En zo groeide lelijke Toontje op, in een wereld van onuitgesproken medelijden, en soms bij het aanschouwen van hem, afgrijzen. Een ieder mocht hem eigenlijk wel, slechts de nieuwkomers in de beurt hielden hem op afstand, zij hadden hem dan ook niet als jochie gekend.

Maar Toontje werd Toon, en hij kreeg de leeftijd van de puber, met alle gevolgen van dien, hij wilde wat en moest wat, en wat dacht u, tieten, hij moest en zou tieten hebben om mee te spelen.

Dat werd een probleem, want geen jonge meid, welke soms zelf niet om aan te gluren was, moest iets van lelijke Toon hebben. Stapels seksboekjes kocht hij, Bigbubbels, and Spice tits, waren zij favorieten magazines.

Toch hij miste iets, en wilde daar in verandering brengen. Zijn lelijkheid was met de jaren toegenomen, zijn baard groeide slechts over een kant van zijn scheve kin.

Hij loenste, ondanks dat hij geen bril behoefte, nu wel heel erg, en zijn twee grote tanden in het ondergebit welke hij reeds in de moederschoot had bezeten, waren al maar doorgegroeid zij kwamen als hij sprak met regelmaat naar buiten, wel schoon, dat wel. Zijn krullend  zwarte haar had hij laten groeien en dat gaf hem een verwilderd uiterlijk. Hij was aangenomen op een wafeltjesfabriek waar hij achter een pers het warme deeg tot obliewafel perste. Hier werkten uiteraard ook meiden, maar hoewel een ieder vriendelijk was tegen hem, moesten zij verder toch niets van hem hebben.

Toon was al eens in de problemen gekomen door op het toilet aan een meid te vragen of hij aan haar tieten mocht voelen. De meid had dit vreselijk gevonden, en hoewel zij meestal in een t-shirt liep zonder b. Deze, die zelf regelmatig van haar diensten gebruikt maakte, riep Toon op het matje, en gaf hem een uitbrander. Zo groeide toontje tot een ontevreden volwassen man op, met dien verstande, dat hij nog steeds het onbedwingbare gevoel had een tiet te missen.

De jaren gingen voorbij en Toon kreeg het moeilijk in de zin van, hij voelde zich eenzaam. Maar daar kwam verandering in…. Toon, was inmiddels de dertig gepasseerd, de dokter had geconstateerd dat hij diabetisch was, hij moest iedere week geprikt worden. Zo leerde hij zowaar een vrouwtje kennen, en wat voor een vrouwtje, het was de verpleegster die hem kwam prikken.

Als hij met haar over straat liep, floten de bouwvakkers, alle kerels keken hoofdschuddend hen niet begrijpend na. Hoe was het mogelijk dat zo een lelijkerd met zo een spetter liep.

Wat zij echter niet wisten, is dat het lelijke al gauw zou veranderen. Heupwiegend liep zij aan Toon zijn arm, sexy gekleed in uiterst korte rokjes, de lange golvende blonde lokken droeg zij tot op haar schouders. Haar mooie lange benen werden nog eens extra benadrukt met haar zeer hoge naaldhakken. Zij had veelal een strak truitje aan waardoor haar prachtige borsten, en duidelijk aanwezige tepels, keihard naar voren priemden.

Ja, Toon had het getroffen, en een ieder op de fabriek vroeg zich af hoe hij aan haar was gekomen. Zij echter, had Toon gaandeweg omgetoverd in een goed geklede man, die langzaam zijn lelijkheid verloor en nu iets aantrekkelijks begon te krijgen.

Zijn tanden waren afgeslepen, zijn scheve mond recht gezet, en hij was nu goed geknipt met een moderne coupe. Hij deed aan fitness en had een sterk en atletisch lichaam gekregen, hij ging er steeds beter uit zien.

Hij werkte nog wel op dezelfde wafelfabriek, maar deed geen vraag meer of hij aan tieten mocht zitten, of zo. Hij was veelal het gesprek van de dag geworden, zeker bij zijn mannelijke collega’s jaloers als zij waren.

Het gebeurde op de personeelsavond dat toen Toon haar voor het eerst meebracht, de mannen zich rondom haar schaarden, en de aanverwante echtgenotes de pleuris in kregen. Toen iemand haar vroeg of zij wilde dansen, schudde zij enkel haar blonde lokken, waarop Toon te kennen gaf dat zij niet kon spreken, wel horen maar zij was stom.

En zij verkoos het alleen te dansen, nu ja dansen, de wulpse ritmische bewegingen van haar billen en borsten deed een ieder met open mond toekijken. Toon was trots, heel trots zelfs, ook al omdat als zij van de dansvloer kwam zij hem in zijn billen kneep, of hem kuste vol op de mond.

Ze dronk pure whisky, werd niet dronken, rookte een sigaret uit een ivoren pijpje. Zij trok van tijd tot tijd haar bloesje wat strak door het naar beneden te trekken, met alle gevolgen van dien.

De mannen van de fabriek werden gek, menigmaal klonk dan ook de opmerking van hun partners, of dat zij het goed konden zien. Toen de schoonheid zich excuseerde om even naar het toilet te gaan, werd zij onmiddellijk gevolgd door Nel, de vrouw die Toon destijds aangegeven had bij de chef.

Zij was na haar laats gestrande huwelijk, voor de vierde keer maar weer eens vrijgezel. Niemand weet wat er daar precies toen heeft afgespeeld, maar toen zij terug kwamen liepen zij gearmd. Bij het tafeltje van Toon gekomen gaf zij hem een knipoog en een kus op zijn wang.

De avond schreed voort, en de gezelligheid naarmate de drank verorberd werd, gezelliger. De vrouwen zeurden niet meer over Toon zijn vrouwtje,  enkele proosten reeds met haar als teken van vriendschap. Nee, het was een avond om te herinneren, en dat zou het worden.

Het was dat dikke wijf van de chef, welke flink beschonken naar het toilet strompelde, terugkwam na verloop van tijd en hilarisch een gebruikt condoom tussen duim en wijsvinger omhoog hield. Zij lalde, ”wie oh wie, is er ondeugend geweest, het is een extra large dus niet van mijn Arie, die gebruikt mini”.

Alsof er een bom was ingeslagen, doodse stilte om gevolgd te worden door een koor van beschuldigingen aan het adres van de mannelijke partners. Het viezerik en ach kom toch jóh, ook het nee het zal niet van jouw geweest zijn, en het dreigement, wacht maar af ploert, was niet van de lucht.

We gaan weg, kom op, en de een na de ander sleurde haar verbouwereerde vent de zaal uit. Sommigen kregen onder het aantrekken van de jassen en het gezegde, komt zeker door die hoer van Toon, zelfs een draai om de oren. Binnen een zucht was het feest over, alleen Toon met zijn vrouwtje haastten zich niet, ze namen er nog een om dan ook op huis aan te gaan. Nel kwam nog even naar hen, zij bedankte Toon die er niets van begreep, voor de gezelligheid, en kuste hen beiden hartstochtelijk op de wangen.

Ze knipoogde en zei: De hang naar nostalgie. Ach, mensen het is allemaal zo anders vandaag de dag. Tegenwoordig is het dat je moet het durven om tegen je vrouw te zeggen: Daar heb je toch geen durf voor nodig? Onzin, gewoon onzin vind ik het. Ik zag er gewoon het nut niet van in en had er ook geen zin in.

Ze vroeg er ook nooit om, nee, nooit, als er eens wat was, niks bijzonders hoor dan aten we gewoon zuurkool met een speklappie en dan zei ik: En nu nog als er wat is, gewoon lekker eten of koffie vragen, beetje vroeg naar bed. Dat werkte ook altijd, maar piekeren over sorry zeggen?

Nee dat nou niet, hoefde ook niet van haar. Als ik het gedaan had, had zij waarschijnlijk gedacht dat ik ziek was of zo. Weet nog goed, ik bracht eens een keer een bos bloemen mee, zomaar. Nou had je dat gezicht moeten zien; eerst zei ze niks, toen begon ze een beetje te giechelen, even later kwam ze aan met een glas water en twee aspirientjes: Ja, zo was dat toen, het delen van het huishouden wat nu allemaal notarieel wordt vastgelegd dat konden wij helemaal niet, nee. Nu er was natuurlijk weinig te delen in die tijd.

Maar daar werd niet over gesproken, het kwam niet in je op, nee. De enige voorwaarde die wij kenden, was dat ik werkte en zij  het huishouden deed en de kinderen, dat was het, niet meer maar ook niet minder, dat niet.

Ja, als je ging scheiden was hij of zij, verplicht een tafel een stoel en bed te laten staan. Ja, dat ging zo, scheiding tussen tafel en bed noemde men dat geloof ik. Nou ik had er dikwijls genoeg tussen gelegen met een snee in mijn neus, dus dat was niks nieuws. Ach ja, mensen, ieder tijd heeft zo zijn charme als ik zie hoe de jeugd nu met elkaar omgaat, ik vind het goed hoor, ik heb er geen probleem mee.

Maar om nou te zeggen, het is vooruit gegaan met de charme, de romantiek? Het was toch prachtig dat verlangen naar een dergelijk eerste ontmoeting dat spannende gevoel in je onderbuik; zou ze, zou ze niet? En daar was ze dan en dan wist je niet wat je moest zeggen, een schamel: Hoewel ik moet toe geven dat de meiden toch wel voor die tijd wat meer ondernemender waren dan de jongens.

Wel moesten ze uitkijken want als ze een zoentje te veel had weggegeven, tja, dan deed ze het, met iedereen, ja dat was zo in die tijd. Ik had er eens één, nou die was brutaal hoor, gelijk al van: Ik kreeg een kop als een fluitketeltje en zei stoer stotterend: Tegenwoordig hebben ze een flatje, plekjes genoeg en de pil, dus ja, dat is een  a.

Dat is alles en hup daar gaan ze maar of dat nu zo romantisch, spannend is? Ach mensen, het is zoals ik al zei, de tijd, je mist dingen vandaag de dag. En wij hebben er wat voor terug gekregen. Ik heb nu bijvoorbeeld geen gestopte sokken meer dat was ook een ramp hoor. Voel nog dat vierkante stuk in mijn hiel, tjonge jonge dat ging branden op den duur, in die te grote kaplaarzen, gekocht bij de grootste schoenenwinkel  van Nederland: En als je grote teen door de sok stak, zeiden ze: Nou ik zag er de lol niet van in.

Je was als de dood dat je moeder hem zou stoppen, want dan bleef je nagel er zo lekker in steken als je ze aantrok, weet je nog? Nu niet meer, zes paar voor een tientje, bij de Aldi, wat wil je?

Ik herinner mij ook nog het ondergoed, ook zo iets. Die onderbroeken, altijd te groot, op de groei gekocht, groei? Beetje laag kruis en een ergelijke gekke gulp met een knoopje, waarom? En dan als het net van de lijn kwam, gewassen in groene zeep. Tegenwoordig is het allemaal zacht en het ruikt lekker, past goed, toen niet. Alles is veel beter, lekkerder weet ik niet maar heel veel wel. Neem nu bijvoorbeeld eens een bruiloft, ongelooflijk toch wat dat allemaal wel niet mag kosten.

Zo bruidsjurk bijna drie maanden salaris, met een koets of limousines naar het stadhuis. Het feest, eerst de receptie, hapje, drankje, ja, nee, niet thuis, nee in een restaurant, het kan niet op en de drank alles hé, letterlijk alles kan je drinken, maakt niet uit wat het kost en veel, veel, waar ze het laten, is mij een raadsel.

Ik weet nog als ze in mijn tijd trouwden. Met de tram naar het stadhuis, hij in het zondagse pak en zij wel een wit jurkje hoor, veelal met een dikke buik er onder, maar goed. En dan het feest, een broodje schuifkaas, of gekookte worst, augurkje en de drank, nou dan kwam fles, veelal knokjenever op tafel en een kistje bier er onder. Voor de dames een fles bessenjenever en een advocaatje, dat was het dan en het gekke was, alles en iedereen was dronken.

En de ander dag werd er loofwaardig over het feest gesproken, zo van: Ja, die goede oude tijd, mis het wel.

Even in de gids kijken ik geloof dat Paul op de T. Uiteraard geboren en getogen in Rotterdam, dat kan ook niet anders want Rotterdam is de enige havenstad die ketelbinkie een schitterend lied heeft toebedeeld. De meest opdringende herinnering is deze, dat ik staande op de keukentafel, van de zeer kleine tweekamer woning in een straat gelegen aan de Westzeedijk, tegenover het Vasteland, kon zien dat in de mannen waaronder jongens van16 jaar, werden opgesteld in het midden van de straat, om afgevoerd naar Duitsland te worden, zogezegd gevorderd.

De paniek die bij de echtgenotes dan wel ouders die op dat moment heerste, heeft waarschijnlijk een diepe indruk op mij als kind, achtergelaten.

En uiteraard nooit vergeten, de periode dat ik als boefje van vier jaar, mij aansloot bij de wat oudere jongens in deze periode, die regelmatig uit stelen gingen bij de in de herenhuizen aan de Westersingel, waarin gevestigd Duitse officieren. De keukens waren meestal in de kelder met de ramen op straatniveau. Wij verscholen ons dan in de begroeiing langs de oprit, en wisten dat rond elf uur er nieuwe voorraden voedsel, zoals aardappelen, brood kuch , en koolsoorten werden aangeleverd.

Dit werd dan voor het raster van het raam aan de oprit opgesteld, waarna de koks het naar binnen haalden. De lucht van het koken die door het altijd openstaande raam onze neuzen binnendrong, maakte ons als boefjes onverschrokken. Op het moment dat de soldaten die het spul gelost hadden, naar binnen gingen om de papieren van aflevering te laten tekenen, sloegen wij onze slag.

En dat ging snel, erg snel kan ik u verzekeren. Toch kan ik mij nu niet aan de indruk ontrekken dat er soms Duitsers waren die ons allang in de gaten hadden. Ook al om dat wij met de regelmaat van de klok opdoken rond dat tijdstip. Maar gezien de beperkte hoeveelheid die wij amper konden dragen het oogluikend toelieten.

Niet allemaal natuurlijk, want ook ik ben wel eens gegrepen, en mee de keuken in genomen, waarna je een uitbrander met een knipoog van een of andere Hollander die daar werkte kreeg. Waarna deze dan je met een appel die stiekem in je zak gepropt was, weer losgelaten werd.

Om dan het Binkie van de dag, bij de ontkomen vriendjes te zijn. Het was Hongerwinter, en alles wat je thuis bracht, was mooi meegenomen. Ook al om dat in veel gevallen de moeders er geheel alleen voor stonden. Zij schroomden zich dan ook niet, om op rijdende vrachtauto’s te springen, welke geladen met aardappelen op weg was naar het parkhotel in het park aan de Westzeedijk, waar de staf gelegerd was. Half hangende op de achterlaadklep probeerden zij enkele aardappelen buit te maken, ondanks het risico dat er een Duitser op de zakken kon zitten.

Deze deed dan met een slag van zijn wapen de nietsvermoedende moeder op de weg belanden, waar zij meestal flink gewond bleef liggen.

Ook gingen deze moeders de binnenvaartschepen af, om als er een schippershond aan boord was, deze met een botje van zijn voorganger mee te lokken. De honden die er nog waren hadden honger, dus dat lukte nog al eens. Was de hond eenmaal in huis gebracht, dan was het feest. Hij verdween dan spoorslags naar de zolder, waar de strop van een staaldraadje al boven een stoel hing. Het beest werd dan op de stoel gezet, en niet kijkend trok de vrouw dan deze onder hem vandaan. Menigeen, zeker ouderen en kinderen, hebben hun leven te danken aan dergelijke acties.

En dat ging zo door tot de bevrijding in mei ’45, niet dat wij hierna stopten met stelen, nee dat kon natuurlijk niet, want alle gezinnen in de straat hadden honger.

Alleen was het zo dat de inmiddels opgang gekomen handel, nu ons doelwit waren. Zo waren er de vrachtwagens die parkeerden aan de Westzeedijk en de binnenvaart aan de Leuvenhaven.

Ook de fruithandelaren waren regelmatig de pineut, zij die steevast gebruik maakten van de hoeren in de nabij gelegen cafés, die ons dan weer tipten in welke auto we moesten zijn.

Dan werd het dekzeil keurig losgemaakt en enkele kisten met fruit lieten wij dan leegstromen in oude kinderwagens. De veelal Duitse vrachtwagens die aan de Westzeedijk geparkeerd stonden waren iets moeilijker, omdat de chauffeur meestal in de slaapcabine lag. Maar daar hadden wij al snel een oplossing voor gevonden, die meestal werkte. De grootste jongens onder ons gingen dan links en rechts op de treeplank staan van de cabine. Zij maakten dan expres de chauffeur wakker en bedreigden hem zo van, kom er eens uit klere Mof.

Kwam hij er uit dan was het voor ons rennen geblazen, maar meestal koos de hevig geschrokken chauffeur eieren voor zijn geld en hield zich slapende. En dan at de hele straat weer rode kool of peen en uien en niemand van de ouders vroeg waar dat vandaan kwam, zo ging dat. Aan de Leuvenhaven bij de binnenvaartschepen, veelal sleepschepen, ging het er soms nog wat gewelddadiger aan toe. Niet dat er nu geslagen of mishandeld werd, maar wel met beperkte handtastelijke drang werd soms een van ons ontzet.

Hij kwam dan ook regelmatig met een knuppel en bedreigingen uitend op ons af. Maar meestal waren het oudere mannen, en als hij al een van ons te pakken had , liepen wij niet weg, in tegendeel. Wij vormden dan een kring rond hem die steeds dichterbij kwam, al scheldend en dreigend, dat hij los moet laten anders zouden wij hem wel even.

En dat had meestal succes, zo niet, dan begon het trekken en duwen, nu dat hield hij al snel voorgezien en ging dan al kankerend weer zijn warme hok in.

Een keer maakten wij het mee dat er een bewaker was die naar buiten kwam met een hond. Nu daar begrepen wij al helemaal niets van, omdat volgens ons alle honden waren opgevreten in de hongerwinter. Dus de ouderen onder ons die wel ervaring hadden met een meestal agressieve schippershond, zij liepen niet weg, nee ze liepen er naar toe. En de nietsvermoedende hond, die ver voor zijn baas uitrende dat stomme beest, kreeg dan ook vaak een welgemikte schop onder zijn kaak, zodat het beest luid jankend, nog eerder in het huisje zat, dan de hard vloekende bewaker zelf, nee angst kende we niet.

En zo sleten wij onze jeugd, de oorlogskinderen. Niet dat we allemaal criminelen geworden zijn, maar het was de tijd. Ook de tegenwoordige alsmaar naar jeugdtrauma’s teruggrijpende begeleidende therapeuten van jongeren, zijn onze generaties vreemd, die waren er niet, en ook was er geen behoefte aan.

Misschien waren wij anders? Voor ons was een kwestie van overleven, want tot de opbouw van het grotendeels weg gebombardeerde centrum van Rotterdam en de werkgelegenheid die dat mee bracht, heeft wel enkele jaren geduurd. Het was armoede ten top, in de havenstad. Om nog even terug te komen op mijn oorlogsherinneringen, ook kan ik de zogeheten bevrijdingsfeesten goed voor de geest halen. Het ergste in deze dat ik tot op heden niet begrijp, is het oppakken van moffenhoeren, door de zogenaamde rechtvaardige niet foute mannen, waarvan mij naderhand ter ore kwam dat deze mannen toch ook veelal in de bunkerbouw voor de Duitsers gewerkt hadden, gedwongen weliswaar, maar toch.

Zij presteerden het om met veel bombarie, de volgens hen zijnde moffenhoeren, uit huis te sleuren om dan op de zelfgemaakte podia in de straat deze vrouwen onder veel gejuich het hoofd kaal te scheren. Om vervolgens met rode verf een hakenkruis op te zetten. Zelfs de Hongerwinter werd vergeten omdat men het presteerde om aan de toekijkende jeugd aardappels te geven, waar zij dan mee naar de stakkers mochten gooien.

Vergeten werd dat deze, veelal door hun hongerige kinderen gedreven moeders, hun lichaam uit pure wanhoop wel beschikbaar moesten stellen om te overleven. Ook al om dat juist hun echtgenoten naar Duitsland waren afgevoerd, en er toch brood op de plank moest komen. Dat kinderen van deze vrouwen hun jeugd lang zouden horen, je moeder was een moffenhoer, werd niet bij nagedacht.

Een gegeven waar wij als kinderen, als het ons uitkwam, ook schuldig aan maakten. En dat werd lang niet altijd afgestraft door de ouders als deze het te horen kwamen. Dat er echter ook echte meisjes van plezier tussen zaten is een feit, maar daar profiteerden ook weer velen van, wij als boefjes zeker. Nee, ondanks de bevrijdingsfeesten, was er in die tijd veel verdriet en schaamte onder de mensen.

Maar men moest verder en iedere dag was een nieuwe uitdaging om toch maar aan eten te komen. De zogeheten buurtwinkels, waterstokers, waar men naast de dagelijkse boodschappen, ook een emmer heet water kon halen voor de was, maakten woekerwinsten. En iedereen stond wel met schuld in het boek. Werd er weer een gedeelte afgelost kon men weer wat halen, zo ging dat ook bij de groentewinkel en de melkman. Ook de kolenboer, die een maatje kolen, een flinke kachelpijp in een papieren zak leverde, ook bij hem al dan niet op de pof.

Uit de bakkerskar pikten wij als kind zijnde nogal eens een vers broodje, zo ging dat. We gingen in de loop van ’46 naar school en deden ons best. Maar velen onder ons waren maar met éé n ding bezig, om zo snel mogelijk te gaan werken.

En zo je steentje bij te dragen in het gezin, waar de verschrikkelijke armoede heerste. De meesten van ons, zowel de meiden als de jongens gingen zo gouw zij veertien jaar waren, vanuit de vijfde klas aan de slag. De meiden naar Jamin of wafelfabriek de Maasstad en de jongens belanden als loopjongen bij een slager of drogist. De verdiensten waren karig, veelal lagen de lonen tussen de veertien en achttien gulden per werkweek van minimaal achtenveertig uur.

Maar het droeg bij in de levensbehoefte van de vreselijke naoorlogse armoede. Zo gauw ik vijftien was wilde ik, evenals vele andere vrienden van dezelfde leeftijd, naar zee. In mijn geval was dat in november in Nog geen week had ik de leeftijd van vijftien jaar bereikt of ik ging naar de waterschout voor mijn monsterboekje.

Hierna meldde ik mij aan bij de zeemansbeurs die in de groene keet aan het Vasteland gevestigd was. Daar liet ik mij inschrijven als ketelbink bij de reis. Dat hield in dat je voor een maand weg kon gaan, maar ook voor anderhalf jaar, net zo het uit kwam. Daar wachtend op een boot, tussen de zeelieden die naar bier en tabak roken, voelde je al een hele zeeman.

Met een regelmaat werd er een naam afgeroepen, waarna de gelukkige naar binnen ging om met een grijns op zijn gezicht weer naar buiten te komen. En op de vraag heb je wat, hoorde je dan bijvoorbeeld, maandag varen met de Albireo vanuit Hamburg, drie maanden op Zuid Amerika. En dan was je jaloers. Ik had nog geen halve dag gewacht of ik hoorde mijn naam afroepen en ik had een boot.

Uit het kantoor komend vroeg men mij welke boot ik had, waarop ik trots zei: Het was zover, eind november stervenskoud, maar ik moest aan boord. Het geval wilde dat mijn vader, die al meer dan veertig jaar er op had zitten als zeeman, toevallig thuis was, hij bracht mij dan ook weg. De eerste ervaring die ik opdeed was dat het schip op stroom lag. Dat noemde men zo wanneer een schip niet aan de kade lag afgemeerd, maar aan de boeien midden op de rivier, hier in dit geval in Rotterdam, de Maas.

Wij moesten met nog een paar andere zeelui met een bootje er naar toe. Het was een vreselijk smerig schip, dat kon ook niet anders want het had de kolen gelost, die het had vervoerd van uit Newport News Amerika naar Rotterdam Waalhaven. De Gangway was niet neergelaten en omdat het al donker was en ik vreselijke koude handen had, was het moeten beklimmen van een touwladder langszij om aan boord te komen, geen prettig vooruitzicht.

Ook al om dat ik een plunjezak droeg die bijna groter was dan mijzelf. Maar daar werd voor gezorgd, men riep naar boven naar een dekgast een hakentouwtje te laten zakken en een voor een werd onze bagage opgehesen. Hierna klommen wij zelf aan boord.

Voor mij was het hoog, erg hoog zelfs, maar ik liet mij niet kennen. Je was ketelbink voor de matrozen, dekgasten, of voor de oliemannen die in de machinekamer werkten. Nadat mijn vader had geïnformeerd voor wie ik het ketelbinkie was, bracht hij mij naar de voorman van de machinekamer, de zo genoemde Donkeyman. Deze had het voorrecht een hut midscheeps voor alleen zichzelf te hebben. Nadat mijn vader, die de Donkeyman uiteraard kende van weleer, geïnformeerd had over mij, vervolgens gevraagd om een beetje op mij te passen, kwam al spoedig de fles jenever op tafel.

Mijn vader die er ook niet vies van was, eigenlijk zeelui gewoon, zat weldra in een geamuseerd gesprek met hem over reizen van weleer, die zij samen beleefd hadden. Toen moest ik afscheid nemen en ik werd door een olieman naar het achteruit, achterste deel van het schip waar de bemanning sliep, gebracht.

Hij bracht mij naar benedendeks en liet mij de hut zien met twee kooien, een boven- en onderkooi, waar ik met een handlanger, naam voor een poetser van de machinekamer, zou slapen. Hoe mijn vader van boord is gekomen heb ik niet meer gezien, maar ik denk dat dit ook de bedoeling was.

Er werd mij getoond wat ik zoal moest doen, en dat was niet gering, voor een jochie van vijftien. Het begon altijd met de doucheruimtes en toiletten boenen. Dan de aangrenzende gang en de messroom, alles nat boenen en dweilen. Hierna werd er de tafel gedekt met volledig bestek, borden en kop en schotels. Dan moest er vers brood gehaald worden bij de kok, midscheeps in de kombuis, de keuken. Dan koffie en thee zetten, eieren klaarmaken gebakken met spek, of naar wens, spiegelei, turnover, of gekookt, ook pap was een vast ontbijtgedeelte.

Zelf eten deed je als laatste of met de laatste man die van wacht kwam. Hierna alles weer afwassen en schoonmaken, en dan begon het grovere werk. Hutten boenen, wanden soppen, onderdeks, het plafond van de hut, gangen boenen benedendeks, bedden opmaken en tweemaal per week verschonen. Om elf uur dertig moest je voor de middagmaaltijden de messroom weer voorbereiden. Het was altijd rennen en vliegen, want ook tussen dit alles door was er nog het zogeheten pickheet om tien uur, koffie pauze.

Alles ging fout en te laat de eerste week en daar was geen excuus voor. De ketelbink van hiernaast, in mijn geval die van de matrozen, deed het altijd stukken beter. Naderhand hoorde ik van hem dat hetzelfde over mij verteld werd. Hierna had je weer even tijd voor jezelf tot half vijf, en dan moest je weer alles dekken voor de avondmaaltijd om vijf uur.

Die eindigde meestal zo half zeven, waarna je af kon wassen, en dan was je klaar. Maar eigenlijk was je nooit klaar die eerste weken, er was altijd wel wat dat overgedaan moest worden. Ik kan u verzekeren als dat je dan klaar was, was je gebroken. Maar om de draad weer op te pakken, we vertrokken uit Rotterdam met die ouwe schuit, inderdaad met kakkerlakken midscheeps en ratten in het vooruit, het vooronder van het schip, ook wel kabelgat genoemd.

Het machtige geluid van de scheepshoorn bij vertrek, klonk als muziek in mijn oren. Ook het opstarten van de machine, een trippel expansie, ook wel genoemd, armen en benen kar. Een prachtige machine, met enorme krukassen, stangenstelsel die de kleppen bediende, het geheel leefde. Enorm sterk en op stoom werkend, dat opgewekt werd in ketels die met stookolie werden gestookt. Het was of het schip begon te leven, wakker werd, ik voelde mij trots, dit mee te mogen maken.

Ik wist niet beter, maar zou het weldra ondervinden, wat het betekende om de waterweg die naar zee liep te verlaten, om de woelige baren te bevaren. Dit was dan de compensatie voor de niet aanwezige vracht, zodat hij wat dieper, dus stabieler kwam te liggen.

We zouden al spoedig vernemen van de hoofdmachinist, dat de ballast tanken lek waren, dus was het onverantwoord om deze vol te pompen. Het was december en er stond een stevige bries op zee, wat het schip al gelijk behoorlijk deed stampen en rollen. Hierdoor diende zich bij mij onmiddellijk de gevreesde zeeziekte aan, en het zou erger worden, heel erg zelfs.

Zeeziekte moet men ervaren hebben omdat het praktisch niet te beschrijven is. Het begint met een aanhoudende flauwe misselijkheid, door zeelui omschreven als dat je dan katterig bent. Er zijn zeelui die bij vertrek dit altijd weer voor enkele dagen ervaren, waarna het weer overgaat. Zij leren er eigenlijk mee te leven, ook al omdat er weinig tijd is aan boord om ziek te zijn. De toenemende katterigheid ging bij mij, die ik voor het eerst kreeg, al snel over in een niet te harden misselijkheid met alle gevolgen van dien.

Kotsen tot je letterlijk niets, maar dan ook niets meer in je lijf hebt, waarna de gal op gaat spelen. De manier om er van af te komen is volgens de geharde oudere zeelui, gewoon te eten en door te werken, zo nodig met een emmer om je nek. Als je al voor dood in je kooi kroop, haalde men je niet zachtzinnig eruit, werken jochie, opschieten, eten doorhalen.

Bij het woord eten ging je gelijk weer kokhalzen, maar dat werd niet gezien of geaccepteerd. Nee erger, bij het zien ervan, begon men over gekookt vet spek aan een touwtje, doorslikken en terug trekken, dat was lol.

In ieder geval was het van, kom op, opschieten. Er spookt maar een ding door je hoofd, ik wil er vanaf. Dit gaat gepaard met een verschrikkelijk gevoel van eenzaamheid, gevolgd door heimwee, dan de tranen en het inwendig schreeuwen om je moeder. Het is dan ook wel voorgekomen dat er ketelbinkjes waren die het niet meer aankonden en overboord stapten. Maar in mijn geval speelde dat niet, ik werd dan ook goed in de gaten gehouden als ik frisse lucht stond te happen aan de reling.

En, het moet gezegd worden, er waren ook ketelbinkies die nooit of nimmer zeeziek geworden zijn. Soms als de tijd het toeliet, ging ik naar beneden, naar de stookplaat, het laagste deel van het schip, waar de ketels gestookt werden. Hier waar het stampen en slingeren het minst was, kwam ik dan even bij. Na deze ellendige periode van tien dagen zwaar zeeziek, hield de katterigheid ook nog eens tien dagen aan. Het had er ongetwijfeld mee te maken dat wij, zodra we het kanaal uit waren, het Nauw van Calais, en de grote oceaan op opvoeren, er een hevig storm opstak.

Zoals ik al schreef, het schip lag praktisch boven op het water, doo dat wij geen ballast in konden nemen. Wij voeren slechts zeven knopen, een knoop is een zeemijl, en tijdens de storm kwamen wij niet boven de vier uit. Wij zouden er meer dan drie weken over doen om in Amerika Newport News te komen. Ik heb gedurende mijn loopbaan als zeeman nooit meer een zee zo meegemaakt.

Men spreekt dan van huizen hogen golven, en dat wilde wel. Het schip stampte zo, dat de schroef iedere keer boven water kwam, waarna de kar, motor, als ware op hol sloeg, er was immers geen tegendruk meer op de schroefbladen. Het achterschip trilde dan zo erg dat je bijna uit je kooi geslingerd werd. Ik merkte dat er toch ook enige onrust onder de oudere bemanning was.

Er werden touwen op heuphoogte gespannen, waar door het lopen over het dek, waar constant golven over heen rolden, ietwat veiliger werd. De klappen water die het schip te verwerken kreeg deed het rillen als een gewond dier. Het gebeurde dat ik midscheeps in de kombuis bij de kok stond om pap door te halen, toen een enorme golf de kombuis tot boven de kookplaat onder water zette.

Dat gaf een ravage van jewelste, alles dreef uiteraard en belandde op de grond. En dat gaf dan weer een kokende hete stoomontwikkeling. Nauwelijks waren wij van de schrik bekomen en had de kok zijn ritme in het vloeken weer hervonden, of wij schrokken ons letterlijk te pletter door de enorme dreun van een golf tegen het dekhuis, waarin de kombuis gevestigd was.

Dat kwam door de afgebroken misthoorn, een koperen gevaarte, dat met een klap op de kombuis donderde. Ik dacht dat de kok toen echt gek werd, zodat ik ijlings de benen nam naar het achterschip. Daar aangekomen trof ik geen enkel begrip dat er deze morgen geen gebakken eieren waren en ook geen pap.

De kok had het gedaan, geen twijfel mogelijk. De bemanning aan de dekzijde, matrozen en dekgasten waren ruwe zeelui, die ieder ogenblik van waarvan zij dachten dat het leuk was, aangrepen. Zo had men het ingesteld om alle nieuwelingen aan boord, uiteraard de ketelbinkies burgemeester te maken.

Een samenzwering tegen de ketelbinkies met als resultaat hen onverhoeds te overmeesteren in de messroom. De olielui die ik er naar vroeg, keurden dit af en moesten er niets van hebben. Maar er leek geen ontkomen aan, ook al omdat ondanks de afkeuring, zij zich er niet in mengden. Het was voor hen ook wel moeilijk hierover te waken, want of zij sliepen of werkten diep in de buik van het schip, de machinekamer.

Nu had ik door op een stoel te gaan staan tegen het schot wat de twee messrooms scheidde, het een en ander opgevangen. Eerst was de ketelbink van de dekdienst aan de beurt, vervolgens zouden zij mij te pakken nemen.

De lol bestond hieruit dat je dan onder veel gejoel op tafel gesmeten werd, vervolgens je broek van je onderlijf gescheurd, waarna het ritueel plaats vond. Er werd dan stroop op de geslachtdelen en billen gesmeerd, waarna van alles en nog wat volgde. Mosterd, dikke geconserveerde melk, hagelslag, kolengruis, koffie dik, kortom van alles droeg men aan om toch vooral deel te nemen aan het ritueel.

Ik hoorde mijn maatje als in doodsnood gillen, en evenredig de matrozen lachen en joelen. Het geheel nam ongeveer twintig minuren in beslag, de lol kon niet op. Toen ging het rumoer over in gefluister, en ik had door hoe laat het was. Op het moment dat de deur van onze messroom werd opengesmeten en in de deuropening de verhitte matrozen stonden, was ik aan het afwassen. Ik bedacht mij geen moment en in een doodsbange reactie greep ik het grote broodmes en stond in een sprong op de tafel.

Ik drukte mij in de hoek en hakte met het mes naar alle uitgestoken handen. Dit was nieuw voor de mannen, maar zij waren toch niet van plan om het door te zetten. Ik was, let wel, ik was kinderachtig en men kreeg mij nog wel.

Nu dat nam ik dan maar voor lief, maar voorlopig was ik er vanaf. Het was later zelfs zo dat ik van alle oliemannen een goedkeuring kreeg, en ook de oudere zeebonken van het dek mij zeiden, dat ik het goed gedaan had. Zij vonden dat het achterlijke gedoe nu maar eens afgelopen moest zijn. Nu had ik het, ach jee, de Reclassering Line, bij het aanmonsteren, niet goed opgepikt, maar het begon na het volgende wat ik mee mocht maken, mij duidelijk te worden.

Het wilde dat na het avondeten en afwassen, de messroom van de dekgasten in het weekend nogal eens gezellig was. Er werd dan gekaart, gedamd, schaak gespeeld en sommigen zaten een boek te lezen. Deze boeken kwamen uit de boekenkist die door het zeemanshuis Stella Maris beschikbaar was gesteld, en men ging er netjes mee om. Zoals gezegd de bemannen bestond uit allerlei verschillende type’s.

Ik had bijvoorbeeld een hutmaat een ligmatroos die uit Katwijk kwam. Katwijkers zouden volgens de andere zeelui altijd naar vis stinken. Ook hygiëne was hen vreemd, waarom weet ik niet.

Maar wel was het zo, dat als ik hem vroeg wanneer hij te kooi ging, ”moet jij je sokken niet uitdoen”, hij altijd antwoordde, ”die heb ik al uit”. De lucht die eraf kwam zal ik u besparen. Ook hadden wij een Limburger, die eveneens aan dek werkte als ligmatroos. Hij heette Kris, hij was aangemonsterd in samenwerking met de reclassering. Het was mij opgevallen dat hij erg, bijna fletse, lichtblauwe ogen had. Hij kwam regelrecht uit een psychiatrische kliniek, zoals hij zelf min of meer trots aangaf.

Daarnaast zijn in Amerika bepaalde zaken streng verboden; scheermesjes, om benen en bikinilijn bij te houden, make-up en sex-hulp-stukken. Dit betekende voor Angela een ware straf. In de bajes in Nederland kon ze altijd haar poesje helemaal kaal scheren, haar eigen kleding dragen en, ondanks dat het eigenlijk niet mocht, make-up op doen.

Verder had ze wat sexspeeltjes om de geile dagen door te komen. Nu draagt ze een zwart-wit gestreept uniform, daaronder geen ondergoed mag eigenlijk niet , heeft ze een volbehaarde poes en geen make-up en sexspeeltjes zijn amper te krijgen.

Het was in de middag, dat Janine bij Angela en Lauri de cel in kwam. Angela lag, gekleed in alleen een kort shirtje op bed, en ging overeind zitten. Janine ging bij Angela op bed zitten en gebaarde naar Lauri om erbij te komen. Ik heb een tekening van het complex weten te bemachtigen en er is bijna geen ontsnappen mogelijk.

In het laatste toilet zit aan de linkerkant van de muur een rooster. Dit rooster is een luchtschacht die in verbinding staat met alle ruimtes in dit complex. Dan laten we ons vallen in een van de containers met was. De was wordt namelijk elke avond opgehaald rond Het douchen begint ook rond Op dat moment haalt Janine een papier uit haar bh. Angela begint hardop te lezen: Angela keek vervolgens naar Lauri en Janine. Janine deed vevolgens haar benen iets verder uit elkaar en ritste haar bajeskostuum open.

Lauri ging aan de andere kant van Janine zitten en begon haar rustig te tongzoenen. Angela was inmiddels met 2 vingers in de drijfnatte behaarde poes van Janine gegleden en vingerde haar G-spott. Janine werd hier bloedgeil van en ontdeed zich van al haar kleren.

Angela en Lauri stonden vervolgens op en ontdeden zich van hun weinige kleding. Angela ging weidt gespreid op het liggen, terwijl Janine op haar buik en knieen voor Angela ging zitten en haar begon te likken. Janine ging met haar warme drijfnatte tong over en in de zwaar behaarde poes van Angela. Angela schokte wild van genot. Ook Janine werd opgewonden van de geilheid van Angela. Door de geile geur uit de poes van Angela, begon Janine uit haar poes te spuiten.

Lauri, die Janine aan het beffen was werd helemaal ondergespoten. Hierdoor ging Lauri ook uit haar poes spuiten. Janine stond op, keek de dames aan en zei: Janine deed haar zwart-wit gestreepte gevangenispak weer aan en vertrok. De dag was aangebroken. Vandaag zou het gebeuren. Angela, Janine en Lauri zouden gaan ontsnappen uit de gevangenis.

De dag duurde lang en na het avondeten gingen Angela en Lauri terug naar de cel. Normaal gesproken gingen ze nog wat sporten, maar de energie zouden ze nog goed kunnen gebruiken.

Het was rond half acht toen op dat moment Janine klopte tegen de celdeur van Angela en Lauri. Angela en Lauri stonden op en liepen de cel uit. De bewaakster keek naar haar collega, die instemmend knikte. Yes, dacht Angela op dat moment, dit is de eerste hindernis, die we overwinnen. Vervolgens werden Angela, Lauri en Janine, begeleidt door een van de cipiers, naar de doucheruimte gebracht.

Na de handdoeken te hebben gepakt ontdeden de dames zich van de zwart-wit gestreepte pakken. Angela dacht nog op dat moment: Ze wierp nog even een blik in het kruis van de broek. Deze was nat en lichtgeel door haar poes geworden en dit bewees dat ze nooit en te nimmer een onderbroek droeg. De meiden liepen de doucheruimte in en deden de douches aan.

Het water kletterde en binnen een aantal seconden was in de ruimte voldoende damp. Op dat moment liepen de dames richting de toiletruimte. De trillingen gierden door het lijf van Angela, terwijl Janine het allemaal wel spannend leek te vinden. Ook Lauri leek redelijk relaxt. Bij het openen van de laatste toiletdeur zat inderdaad links van de plee het luchtgat. Janine, had eerder op de dag de schroefjes eruit gedraaid met een uit de werkplaats gejatte schroevedraaier.

Hierdoor wipte ze vrij eenvoudig het rooster eruit. Janine lachte en zei: Janine ging als eerste door het gat, vervolgens Angela en als laatste Lauri. Lauri die deed vervolgens via de binnenkant het rooster er weer op. Naakt en kruipend gingen de meiden door de schacht op weg naar de wasruimte. Angela die vlak achter Janine kroop zat nagenoeg met haar neus in de kont van Janine.

Angela gaf dan ook even een lik over het kontgaatje van Janine. Janine giechelde en zei: Na een minuut of 5 kruipen waren de meiden aangekomen bij de wasserette. Janine kon door het rooster de klok zien. Het was bijna 8 uur. Het rooster werd verwijderd en de dames kropen snel tussen de was van de container. Na een minuurt of 5 ging de roldeur open van de wasserette.

De vrachtwagen was aangekomen. Bij Angela ging het hart weer sneller kloppen. De chauffeur was in gesprek met een van de bewakers over de mee te nemen spullen.

Op een gegeven moment hoorde Angela, dat de bewaker wegging en de chaufeur een prettige avond wenste. Een paar tellen later voelden de dames dat er beweging in de container kwam. De chauffeur reed deze in de vrachtwagen samen met nog 3 containers en deed deze vervolgens op slot. Vervolgens hoorde men dat de vrachtwagen werd gestart en dat deze begon te rijden. Na een 20 seconden stond deze weer stil.

Na een halve minuut begon de wagen te rijden. Op dat moment hoorden de meiden een keihard alarm afgaan achter hun. Het was het alarm dat er iemand was ontsnapt. De vrachtwagen reed een kleine 2 minuten en stopte.

De meiden zaten in de achterste container, die moest er dus als laatste uit. De roldeur van de wagen ging open en de chauffeur haalde de eerste container eruit en reed deze vervolgens naar binnen. De deur van de auto stond nu wagenwijd open. De meiden klommen snel uit de container, slopen naar de opening van de deur en spiekten eerst of de kust veilig was.

Ze hadden wederom geluk. De vrachtwagen stond in een redelijk afgelegen omgeving en 50 meter verderop was bos. De chaufeur was nog binnen en had niets in de gaten. Op dat moment sprongen de 3 naakte dames uit de vrachtauto en renden het bos in. Na een minuut sprinten stopten ze. Door het bos op de grote weg hoorde men de geluiden van sirenes van politie-autos.





Thaise kutjes belgie gangbang


Bo massage honselersdijk gangbang lelystad


Ik voelde me geheel gevuld, maar het voelde niet verkeerd. Met kleine, korte stootjes begon hij me toen te neuken. In het begin ging het moeizaam , maar geleidelijk begon ik steeds natter te worden, waardoor hij steeds langere halen kon maken. Helaas heeft hij me geen orgasme kunnen bezorgen, want hij kwam na een paar lange stoten al snel klaar. Hij spoot zijn zaad niet in mijn kutje, maar over mijn buik. Het voelde warm en plakkerig aan. Een beetje teleurgesteld vanwege de snelheid, maar toch tevreden, omdat ik een vrouw was geworden, kleedde ik me weer aan.

Ook de luitenant fatsoeneerde zijn uniform en zette zijn baret weer op, waardoor hij direct zijn norse uitkijk weer kreeg. Met een korte, hevige kus nam ik afscheid van hem. De volgende dag reed ik weer die kant op, maar helaas was de oefening afgelopen, of hadden ze zich moeten verplaatsen, maar ik heb hem helaas nooit meer gezien. Tja dames, daar worden jullie even stil van , hè.

Een tragisch einde van een mooi verhaal. Maar treur niet, met Simon heb ik het prima naar mijn zin en geloof me, hij bezorgt me bijna dagelijks een orgasme, en soms wel meerdere, dus geen medelijden. Ik vond het een mooi verhaal. Bea was de eerste die over haar ontmaagding had verteld, meestal toch een domper en bij niemand een hoogtepunt in het seksuele verleden. De beurt was nu voor Anna, mijn schoonzuster en tevens moeder van Petra. Haar gezicht was rood, waarschijnlijk van de opwinding van alle verhalen tot nu toe.

Nu moest zij een geheim vertellen over haar seksleven, ten overstaande van haar zuster, schoonzuster en haar dochters, een hele moeilijke opdracht. We waren allemaal erg benieuwd. Anna was gekleed in een gebloemde rok, met een bijpassend jasje en een effen bloesje. Haar benen waren gehuld in een donkerbruine panty en ze droeg platte schoenen. Haar haren waren bruin geverfd en krullend. Anna 'Tja, mijn grootste geheim op seksgebied zou ik eigenlijk niet willen prijsgeven, maar omdat het toch onder ons blijft, wil ik het hier wel vertellen.

Maar, het blijft onder ons. Het is alweer enige tijd geleden, Petra en Simone waren respectievelijk 7 en 2 jaar. Ik wilde graag eens even een weekje ertussenuit. Beide meiden waren erg druk en vergde veel van mijn energie.

Ik had Stoffer zo ver gekregen, om een weekje vrij te nemen, zodat hij op de meiden kon passen. Ik had een weekje Portugal geboekt, samen met Julia, hè Juul, weet je nog, daar aan de Algarve? Ja, Julia, daar heb ik iets meegemaakt, dat weet jij ook niet. Ik was 27 jaar en zag er, als ik het zelf mag zeggen, goed uit. Ik had twee kinderen gebaard en zag er strakker uit, dan menigeen die geen kinderen had gehad. We lagen die dag lekker op het strand, allebei topless, iets dat destijds in Portugal maar sporadisch werd toegestaan.

Het was heerlijk warm en we kleurden al lekker bruin. Ik keek over het strand uit en zag veel mensen, groot, klein, dik, dun, van alles wat. Maar mijn oog viel op een grote, bruine man met een geweldig gespierd lichaam. Hij was aan het volleyballen met een stel anderen, maar die vielen bij hem in het niet. Als hij weer een punt scoorde, zag ik zijn witte tanden tevoorschijn komen. Julia lag te slapen, op haar buik, zodat ze niets zag. Toen het spelletje volleyballen was afgelopen, liep de gespierde neger richting het hotel, ons hotel.

Ik zei tegen Juul, dat ik me niet fit voelde en dat ik even op de kamer wilde liggen. Ze hoorde me amper, maar met een zacht ge'mmmmm' begreep ik, dat ze me had verstaan. Ik deed mijn topje aan en liep richting hotel, met behoorlijke stappen, want ik wilde de man niet uit het oog verliezen.

Ik zag hem nog net naar binnen gaan en sprintte even, om hem te kunnen volgen. Binnen stond hij bij de balie, waar hij om zijn sleutel van de kamer had gevraagd. Hierna liep hij door de lounge in de richting van de liften.

Terwijl hij stond te wachten tot er een deur openging, ging ik naast hem staan. Even later stapten we beiden in de lift. Ik vroeg hem in het Engels, naar welke verdieping hij moest. Hij antwoordde door drie vingers op te steken. Op de derde etage hield de lift halt en de man stapte uit, en ik volgde hem. Zijn bruine lichaam werd onderbroken door een strakke, rode zwembroek. Een echte zwembroek, geen bermuda, zoals je tegenwoordig alleen nog maar ziet, maar een echte zwembroek, waar je alle vormen van een mannenlichaam in kunt ontdekken.

Ik zag zijn gespierde billen bewegen. Bij zijn kamer aangekomen, groette hij me nog even en ging naar binnen. Ik liep door, maar even verder draaide ik me om en liep terug. Bij zijn kamer bleef ik staan, en na een korte aarzeling durfde ik aan te kloppen. Ik hoorde iemand wat roepen , maar kon het niet goed verstaan. Toen de deur openging, stond de man, nog steeds in zijn zwembroek, voor me. Hij was groot, erg groot. Hij vroeg, met een zuiver Rotterdams accent, wat er aan de hand was.

Ik was heel brutaal, dat weet jij ook Julia, en zonder schroom zei ik: Toen pas besefte ik, dat er een mogelijkheid was, dat er ook een partner op de kamer aanwezig kon zijn. Ik voelde me rood worden, tot achter mijn oren. Hij kuchte even, en hield toen de deur verder open en vroeg me binnen te komen. Ik liep de kamer binnen en hoorde de deur achter me dichtvallen.

Tot mijn genoegen was er verder niemand in de kamer, stel je voor dat er nog twee of zelfs meer van die mannen waren geweest. Ik draaide me om en keek de man recht in het gezicht. Hij bekeek me aandachtig. Even duurde het, voordat hij toenadering zocht. Hij liep op me af en begon me te betasten. Zijn handen, zo groot als kolenschoppen, gleden over mijn schouders, mijn rug, knepen even in mijn billen. Ik zag een glimlach op zijn mond.

Hij zweette, glimmende druppels stonden op zijn kale hoofd. Ik weet niet, hebben jullie die film gezien, "The green Mile", hij leek op die neger, die daar de hoofdrol in speelde. Nadat mijn billen waren beknepen, was het de beurt aan mijn borsten.

Zoals jullie kunnen zien, heb ik niet achteraan gestaan, toen ze werden uitgedeeld, en na twee kinderen waren ze nog groter geworden. Toch konden zijn handen ze volledig omvatten. Hij trok de halter van mij bikinitopje over mijn hoofd, en zo het geheel een beetje naar beneden. Mijn borsten waren stevig en de tepels waren mede door zijn aanraking hard. Ik legde in de tussentijd mijn handen op zijn billen.

Ze voelden hard aan, het was één en al spier. Zonder ook maar iets te zeggen, tilde de zwarte kolos mij op en legde me op zijn bed, waarna hij naast me kwam liggen. Het haakje, waarmee mijn bikini nog vastzat, haalde hij los en het topje wierp hij op de vloer.

Hij duwde zijn hoofd tussen mijn borsten. Ik zette mijn nagels in zijn rug en genoot van de kussen, die hij met zijn grote lippen op mijn huid plaatste.

Hij legde zijn handen op mijn heupen en langzaam trok hij het broekje van mijn bikini naar beneden, zo stiekem, dat ik het eerst helemaal niet merkte. Ik lag helemaal naakt bij een wildvreemde neger in een hotelkamer, in Portugal, terwijl mijn man thuis, in Nederland op de kinderen paste.

Even kreeg ik een schuldgevoel, maar dat was verdwenen, toen de man zijn lippen op mijn venusheuvel plaatste. Teder kuste hij mijn schaamstreek, af en stoppend om een verdwaald schaamhaartje uit zijn mond te halen. Pas toen begon hij te praten. Hierna liet hij zijn lange tong tussen mijn schaamlippen verdwijnen, wat een golf van genot door mijn lichaam stuurde. Met een lange sis probeerde ik een harde schreeuw te onderdrukken, omdat de schuifpui naar het balkon open stond.

Toch kon ik een korte kreun niet voorkomen. Ik klemde zijn hoofd tussen mijn benen, maar het stoorde hem niet, hij bleef met lange halen langs mijn schaamlippen en kittelaartje. Ik heb even liggen janken, puur van genot. Maar dat was niet alles, ik wilde meer.

Als een wild beest sprong ik op en pakte zijn rode zwembroek vast. Gewillig liet hij me het broekje uittrekken. Wat ik toen zag, had ik nog nooit gezien en later heb ik ook nooit zoiets meer gezien. De man, hij stelde zich later voor als Duncan, had een penis, helemaal in verhouding met zijn lichaam. Ik kon het niet geloven, het apparaat was zeker dertig centimeter lang, en dik, geweldig dik.

Even twijfelde ik, of ik wel door wilde zetten, maar ik had A gezegd, dus zou ik ook B zeggen. Ik ging op mijn knieën voor hem zitten en pakte het kolossale lid vast. De glimmende eikel was stond strak vooruit.

Ik opende mijn mond en sloot mijn lippen om de eikel, waarna ik het lid steeds een beetje verder naar binnen zoog. Ik kwam nog niet tot de helft. Met mijn speeksel maakte ik het voorste gedeelte iets vochtig en begon later aan zijn penis te likken.

Ik liet mijn tong langs de schacht glijden, en nam zijn testikels één voor één in mijn mond. Zijn balzak was kaal, maar zijn gehele schaamstreek was bedekt met kort, krullend en gitzwart schaamhaar. Ik pijpte hem, langdurig, en het leek, alsof zijn harde pik steeds groter werd, maar dat was schijn, groter kon gewoon niet.

Duncan hielp me later overeind. Resoluut liep ik naar het balkon en leunde over de balustrade. Ik keek over het strand en zag, net naast een grote parasol, Julia liggen. Ze sliep nog steeds en had me waarschijnlijk nog niet eens gemist. Duncan kwam achter me staan en ik voelde zijn penis tegen mijn billen. Gelukkig waren de balkons aan de zijkanten afgeschermd, zodat de naastliggende kamers geen zicht hadden naar ons. Ik voelde de grote handen om mijn borsten. Zijn lippen kusten mijn nek.

Ik ging wijdbeens staan en even later voelde ik de dikke eikel tussen de schaamlippen door mijn vagina in glijden. Het leek alsof ik uitscheurde, maar dat voelde alleen maar zo. Ik kon een korte, harde kreet niet onderdrukken en verschrikt keek ik naar beneden. Een paar mensen hadden me gehoord en keken even omhoog, maar schonken verder geen aandacht aan ons. De penis gleed dieper en dieper in mijn kutje, en toen hij niet verder wilde, begon Duncan me te neuken, eerst zacht en teder, maar vervolgens steeds harder en ruiger.

Ik liet me ongegeneerd gaan en begon te kreunen van genot. Steeds meer mensen keken met een scheef oog naar boven, sommigen maar even, maar steeds meer mensen keken steeds langer naar ons balkon. Wat zeg je Julia, heb jij dat toen gehoord, maar je wist zeker niet dat het je bloedeigen zuster was, die daar op drie hoog door die neger werd genomen. Oh, je had geen vermoeden zelfs.

Nou dames, die Duncan maakte het beest in me los. Op een gegeven moment neukte hij mij niet meer, maar ik hem. Hij stond gewoon stil op het balkon, terwijl ik mijn vochtige vagina over zijn paal liet glijden. Bijna gillend kwam ik meerdere keren achtereen klaar. En Duncan, nou het is waar wat ze van negers zeggen, ze houden het langer vol dan de blanke mannen. Hij leek onvermoeibaar en pas na twintig minuten spoot hij zijn lading sperma in mijn inmiddels brandende kut. En een hoeveelheid, meiden.

Hij bleef schokken, wel anderhalve minuut. Het laatste restje heb ik er met mijn mond uit gezogen, en daar had ik mijn mond al bijna van vol.

Ik heb hem hierna bedankt met een lange kus, heb mijn bikini weer aangetrokken en ben naar beneden gegaan, waar ik, na me even schoongespoeld te hebben in de zee, weer naast mijn lieve zusje neervlijde.

Ik heb het altijd, tot vandaag, voor iedereen geheim kunnen houden. Zijn jullie nu geschokt? Een beetje geschokt ben ik wel, want ik had het nooit van jou verwacht. Maar wees gerust, papa krijgt het van ons nooit te horen. Tja, toen was het mijn beurt, lieve lezers en lezeressen. Eerst wilde ik het verhaal van afgelopen oudejaarsavond gaan vertellen, maar dat heb ik jullie al eens laten lezen, dus besloot ik een verhaal te vertellen, dat ik in mijn vroegere jeugd heb beleefd.

Een introductie van mezelf heb ik in een eerder verhaal al gedaan, dus die sla ik over. Ria 'Ja dames, ik wil jullie iets vertellen over de periode, voordat ik Gert leerde kennen. Ik was werkzaam als dienstmeisje bij een rijke familie. Ik deed daar het huishouden, maar serveerde ook het diner, zorgde voor het bezoek. Het was de familie Z Mijnheer leeft niet meer, en mevrouw woont in een aanleunwoning.

Het was allemaal weelde in het huis. Alles was groot en overbodige luxe was er in overvloed. Maar goed, ik werkte er en ik had het er prima naar mijn zin. Het enige, dat mij tegenstond, was het tuttige kostuum dat ik behoorde te dragen. Het was echt een dienstmeisjeskostuum, zwart jurkje, wit schortje, wit kapje in mijn haar, zwarte panty's en goed gepoetste schoenen. Mijnheer lette er streng op en als er iets niet klopte, kreeg ik een geweldige uitbrander.

Ik deed het werk samen met Liesbeth, die ik overigens altijd Liesje noemde. Ook Liesje werd geacht genoemde kleding te dragen. Ik was 17, Liesje ook, dus is het al 25 jaar geleden, wat vliegt de tijd.

Op een dag was de familie uit. De hele dag waren ze met de wagen weg en Liesje en ik besloten, om het die dag maar eens wat rustiger aan te doen. Liesje zou de tafel afruimen en de afwas doen, terwijl ik het grote bed zou gaan verschonen. Ik was lekker bezig op de slaapkamer op de eerste verdieping. Het weer was zonnig, het was in het vroege voorjaar. Ik opende het raam en groette Sietze, de tuinman.

Hij zwaaide vrolijk terug. Ik haalde de dekens van het bed en hing deze over het kozijn, half naar buiten. Ja Simone, dekens, dekbedden waren er nog niet. Zo konden ze even lekker luchten. Mijn oog viel daarbij op het nachtkastje, aan de zijde van mevrouw. Eén van de laatjes stond iets open. Ik zag iets glimmen, maar kon niet thuisbrengen wat het kon zijn.

Nieuwsgierig liep ik naar de lade en opende deze verder, iets wat ik nooit eerder had gedaan, de nachtkastjes waren privé.

Met grote ogen keek ik in het laatje. Er lag een glimmende, goudkleurige dildo. Het ding was ongeveer 20 centimeter lang en had een doorsnee van ongeveer 3 centimeter. Ik had niet eerder een dildo gezien, dus voorzichtig pakte ik het uit het laatje. De kop van het ding was prachtig rond, de achterkant was plat en had een geribbelde rand.

Toen ik die rand ronddraaide, begon het apparaat te zoemen en te trillen. Ik schrok en liet hem bijna vallen. Na hem uitgezet te hebben, legde ik hem op het bed.

Mijn nieuwsgierigheid had mijn principes afgetroefd. Nu wilde ik weten, wat er in het tweede laatje lag. Met een ruk trok ik het laatje open en de inhoud verbaasde me nog meer. Er lag een zwart maskertje, een sexy corselet en zwarte, zijden kousen. Onder dat alles lag een kat, een zweepje met meerdere leertjes. Mevrouw en mijnheer deden aan SM. Snel liep ik rond het bed en trok de lades van mijnheer open.

De bovenste lag vol met erotische lectuur, met name SM-lectuur. De onderste was gevuld met twee paar handboeien, de bijbehorende sleutels en wat lederen slips. Ik kon een lach niet bedwingen. Snel stopte ik de spullen terug en liep naar beneden, om mijn ontdekking aan de preutse Lies te gaan vertellen. Ik kwam bij de keuken, maar Liesje was niet daar. Het afwaswater zat in het teiltje, maar de vuile borden stonden op het aanrecht. Juist op het moment dat ik haar wilde roepen, zag ik buiten de wagen van de melkman staan.

Ze was natuurlijk met hem meegelopen om te kijken, wat hij in de aanbieding had. Ik begon vast met de afwas, zolang ik toch op haar moest wachten.

Maar het duurde toch wel erg lang, zo lang, dat ik besloot een kijkje te gaan nemen. Ik liep in de richting van de melkwagen, maar er was niemand te zien. Toch hoorde ik iets, het leken wel stemmen. Ik liep over het gazon en daar was Liesje. Ze stond in het prieeltje, dat midden op het gazon was gebouwd.

Achter haar stond de melkman, en ik verzeker jullie, ze waren niet de laatste nieuwtjes op melkgebied aan het doornemen. Japie de melkman neukte Liesje van achteren, terwijl ze gewoon rechtop stonden. Ze hadden mij niet gezien, dus besloot ik om te lopen en ze vanuit de bossen te gaan begluren. Opgewonden liep ik rond het huis en ging op mijn hurken achter een struik zitten, zodat ik alles goed kon zien.

Japie hield het jurkje van Liesje omhoog, haar panty zat op kniehoogte, evenals haar slipje. Hij neukte haar van achteren.

Het tafereel wond mij op. Ongemerkt liet ik mijn hand in de richting van mijn kruis gaan en met een beetje onhandig gewurg, kreeg ik mijn hand in mijn slipje. Eerst kriebelde ik door het streepje schaamhaar, dat ik had, maar al snel beroerde mijn vingertoppen mijn klitje. Ik wreef erover heen, met hetzelfde tempo als Japie aanhield om zijn piemel in het kutje van mijn collegaatje te pompen. Het ging gestaag, maar lekker dat de aanraking van mijn genotknopje was. Kunnen jullie begrijpen, dat ik mij geheel onbespied waande, net zoals Liesje en de melkman dat deden?

Nou niet dus, Sietze, de tuinman, had mij de hele tijd in de gaten gehad. Hij zag mij om het huis sluipen en achter de bosjes plaatsnemen. Hij kon niet zien waar ik naar keek, maar hij had een prima uitzicht op mijn kruis, en de daar aanwezige hand. Hij sloeg op zijn beurt weer de hand aan zichzelf en stond zich achter het schuurtje af te trekken. En als hij in zijn geile bui niet tegen de zinken gieter had aangetrapt, had ik hem nooit in de gaten gekregen.

Door het lawaai van de gieter schrok ik op uit mijn roes. Liesje en haar partner merkten niets, die gingen volledig op in hun liefdesspel. Maar ik zag Sietze. Hij wist niet waar hij het moest zoeken. Toen hij me vluchtig aan durfde te kijken, wenkte ik hem. Schuchter kwam hij in mijn richting en kwam op zijn hurken naast me zitten.

Zonder te praten wees ik in de richting van het prieeltje. Met grote ogen keek Sietze naar het neukende stelletje. Het duurde luttele seconden, eer het tot de tuinman doordrong, dat stilte geboden was om het paartje niet te storen. Ik drukte mijn wijsvinger op zijn lippen en maakte een zacht, sissend geluid. Ik pakte hem lachend bij de hand en trok hem achter me aan de trap op. Boven trok ik de kleren van zijn lijf. Ik sommeerde hem te blijven staan, liep naar het nachtkastje van Mijnheer en haalde de handboeien tevoorschijn.

Met een klikkend geluid sloot ik de boeien om de polsen van Sietze en duwde hem naar achteren, zodat hij op zijn rug op bed viel. De uiteinden van de boeien maakte ik vast aan de bedspijlen. Sietze protesteerde helemaal niet.

Om de boeien vast te kunnen maken, zat ik met gespreide benen op hem, dus je kunt nagaan, dat er al iets begon te groeien.

Toen de boeien vast zaten, haalde ik het zweepje uit de lade van Mevrouw. Met soepele bewegingen liet ik de leertjes over de buik van de tuinman glijden. Waarschijnlijk kriebelde dat en kon hij daar niet zo goed tegen.

Hij begon te spartelen en begon te lachen, als een kind dat uitgekieteld wordt. Sietze werd stil, maar voordat hij iets kon zeggen haalde ik uit met het zweepje. De leertjes striemden over zijn buik. Nogmaals liet ik het zweepje over zijn buik gaan, nu iets harder.

Ik keek hem streng aan, waardoor hij niet nog eens durfde te schreeuwen. Zijn penis stond inmiddels recht omhoog, een teken dat hij nog steeds opgewonden was. Ik voelde me zijn meesteres, alhoewel ik nog nooit aan SM had gedaan.

Met mijn zwarte jurkje en zwarte panty leek ik natuurlijk wel op een meesteres. Ik besloot er een spelletje van te gaan maken. Ik ging op Sietze zitten en beval hem mijn panty en slipje uit te trekken. En dan met zijn mond, want ik was niet van plan zijn boeien los te maken. Gretig zette hij zijn tanden in de nylon van mijn panty, die onder dat geweld begon te scheuren. Toen het mij iets te lang begon te duren, heb ik hem even geholpen. Ik scheurde de restanten van de panty kapot. Het broekje was volledig gescheurd, maar mijn benen bleven bedekt met zwart nylon, dat allemaal ladders vertoonde.

Met mijn slipje had hij minder problemen. Al snel, en met een klein beetje hul, was deze tot onder mijn knieën gezakt. Ongeduldig kuste hij mijn venusheuvel, die ik gedeeltelijk had geschoren. Ook mijn schaamlippen liet hij niet ongemoeid en zijn tong gleed langs de binnenzijde van die lippen. Achter mijn billen had ik zijn keiharde penis te pakken en trok eraan of mijn leven ervan afhing.

Niet veel later bereed ik Sietze, alsof ik op het paard van Mevrouw door de bossen galoppeerde. Sietze kreunde, schreeuwde van genot. Het grote bed kraakte onder het geweld, maar ik was op dat moment onverzadigbaar, zo leek het. Zelfs toen Sietze zich niet meer kon houden en zijn zaad in mijn vagina had gespoten, ging ik door.

Zijn steeds slapper wordende penis glipte op den duur uit mijn kutje en sloeg bijna dubbel onder mijn onderlichaam. Zijn zaad stroomde langs mijn dijen en drupten uiteindelijk op de benen van Sietze, maar ook op het onderlaken van het bed. Helaas had ik dat niet gezien.

Toen het heerlijke gevoel uit mijn lichaam sijpelde keek ik door de openstaande slaapkamerdeur en zag Liesje, samen met Japie de melkman, naar ons kijken. Op dezelfde manier als Sietze en ik hen hadden begluurd, deden zij dat bij ons. Ik voelde me rood worden en in de lichtelijke paniek die ontstond, maakte ik Sietze snel los en beiden probeerden we onze half naakte lichamen te bedekken. Na een kop koffie en een lange lachbui vertrok Japie met zijn melkkar, en ging Sietze verder met zijn werkzaamheden in de tuin.

Liesje en ik praatten nog een tijdje, waarna ik naar boven ging, om een nieuwe panty aan te trekken. Boven sloot ik de nog openstaande deur van de grote slaapkamer. De rest van de dag hebben Liesje en ik het werk gedaan gekregen. Op het laatste moment kwam ik er echter nog achter, dat het bed nog opgenaakt moest worden.

Snel haalde ik de dekens uit het raam en maakte het bed op. Ik was juist klaar, toen mijnheer en mevrouw Z De volgende ochtend moest ik op het matje komen bij mevrouw. Ze vroeg, of ik haar uit kon leggen, hoe die witte, vochtige plekken in het onderlaken waren gekomen.

Kunnen jullie je voorstellen, dat ik om die vlekken mijn ontslag bij de familie heb gekregen? De overige dames vonden het knap, dat ik het toch verteld had. Nummer 7, dat was Simone. Het jarige zusje van de bruid. Ze zag er adembenemend uit die avond. Haar lange, lichtbruine haren hingen op haar schouders. Haar gezicht was licht opgemaakt en straalde ondeugd uit. Haar speelse blouse kon niet verbergen, dat ze een paar mooie borsten had. Verder droeg ze een leuke spijkerrok, met daaronder hoge, crèmekleurige laarzen.

Simone 'Ongelooflijk zeg, wat jullie allemaal hebben meegemaakt. Maar ja, jullie hebben allemaal veel meer ervaring dan ik. Maar, ik heb ook wel een verhaal hoor. Mam, je wordt niet boos hoor, dat hebben we afgesproken.

Eigenlijk durf ik dit helemaal niet te vertellen, maar goed, het blijft onder ons. Mam, Petra, jullie kennen Robert toch nog wel. Natuurlijk, voor de overigen, ik heb drie jaar lang verkering gehad met Robert, een lieve jongen, maar helaas maakte hij het vlak na mijn achttiende verjaardag uit.

Nou, die Robert kwam ik drie weken geleden weer tegen. Mijn verhaal is dus nog vrij recent. Peter, mijn huidig vriendje, wilde niet stappen.

Hij ging liever met zijn vrienden naar een concert, waar ik dus helemaal geen zin in had. We besloten dus apart te gaan die zaterdagavond. Hij naar het concert, ik lekker stappen met een paar vriendinnen. Kennen jullie allemaal dat leuke kroegje in de Hoofdstraat, nou daar ben ik dus heen geweest.

En drie maal raden, wie daar ook was, juist Robert. Ik zag hem achter een gokkast staan, waar een vriend van hem op stond te spelen. Ik was volledig van de kaart, want hoe lief Peter ook voor me is, Robert was echt de ware voor me. Hij was niets veranderd en ik voelde direct weer die kriebels in mijn buik. Eerst wilde ik weg, maar mijn vriendinnen zeiden, dat ik me niet weg moest laten jagen. Toen de dj een lekkere dansplaat draaide, wilde ik graag naar de dansvloer, maar dan moest ik bij Robert langs.

Ik verzamelde al mijn moed en stoïcijns probeerde ik langs hem te lopen. Juist nadat ik hem voorbij was, voelde ik een hand op mijn schouder. Verstijfd bleef ik staan. Ik draaide me langzaam om en keek Robert recht in zijn lachende gezicht. Quasi verrast keek ik hem aan. Zijn ogen straalden nog net als toen. Hij vroeg, hoe ik juist daar verzeild was. Zo praatte ik een tijdje met hem, en van dansen kwam dus even niets meer.

Ja, mam, ik zie het aan je gezicht, je weet wat er gaat komen, hè. Nou, het duurde niet lang, eer ik buiten stond met mijn ex-vriendje. Hij kon zijn ogen niet van me afhouden. Ik was natuurlijk ook best wel sexy gekleed, ik had dit spijkerrokje aan, met daaronder die grofmazige netpanty, die ik van jou heb gekregen, Petra. Daarboven droeg ik dat halve shirtje, waar mijn borsten zo goed in naar voren komen.

Ik reed met hem mee naar zijn stamkroeg, waar hij altijd aan het poolen is met zijn vrienden. De kroeg was bijna verlaten. De laatste stond achter de bar, zoals al jaren.

Ik werd verbaasd, maar hartelijk begroet door de jongens, die ik allen door en door kende van de tijd, dat ik verkering had met Robert. Ik kreeg gelijk drankjes aangeboden en ik werd compleet in de watten gelegd door de jongens.

Wat ik daardoor niet in de gaten had, was dat Jeffrey de deur van de zaal op slot had gedraaid en het bordje "gesloten" voor het raam had geplaatst. Ik raakte door de drankjes aardig aangeschoten, maar merkte wel, dat een aantal handen mijn lichaam begonnen te betasten. Ik was, mede door de drank, maar ook door het weerzien met mijn ex-vriend, al redelijk geil geworden.

Het kon me dus weinig schelen, dat tien handen over mijn lichaam gleden. Ik werd overal geknepen, gekriebeld en ook al gekust. Ik voelde, hoe iemand een hand onder mijn rok liet verdwijnen en pogingen deed om langs mijn slipje mijn kutje te grijpen.

Ik probeerde het nog tegen te houden door mijn benen over elkaar te slaan, maar dat mocht niet baten. Verzet had geen zin en ik had geen zin in verzet. Ik genoot van de aandacht, die ik van hen kreeg. Het was Jeffrey die me optilde en naar het poolbiljart verhuisde.

De andere vier keken toe, hoe de barkeeper mijn laarzen uittrok, en me vervolgens achterover op het biljart duwde. Mijn billen lagen op de rand. Met één ruk trok hij mijn slip en mijn panty uit, en legde deze op de naastgelegen barkruk. Vervolgens schoof hij mij rokje omhoog, zodat hij mijn kale kutje, ik had mijn schaamhaar net die avond helemaal afgeschoren, kon zien.

Hierdoor werd Jeffrey ongeduldig. Met trillende handen maakte hij zijn broek los en liet hem zakken. Het volgende moment was hij druk bezig mij te neuken. Ik moet zeggen, ik hou ook van een lekker voorspel, maar zoals hij me direct nam, beviel me best. Met ferme halen penetreerde hij me. Ik voelde zijn ballen tegen de binnenkant van mijn billen kletsen.

Ik kon aan de grimas op zijn gezicht zien, dat een zaadlozing naderde. Vlak voordat het zaad uit zijn penis spoot, trok Jeffrey terug en ving het sperma op in een bierglas, die hem werd aangereikt door Rinus. Hierna ging hij naast het biljart staan en schoof mijn shirtje omhoog, zodat mijn borsten bloot kwamen. Ik liet het allemaal toe. Het was de beurt van Edward. Terwijl Jeffrey mijn borsten betastte, kwam Edward tussen mijn benen staan en al snel voelde ik zijn penis tussen mijn schaamlippen verdwijnen.

Hij was wilder dan zijn voorgangen. Edward ging sneller heen en weer, maar minder diep. Het gevolg was, dat hij veel te snel klaar kwam. Met pijn en moeite kon hij zich terugtrekken en een deel van het witte goedje kwam niet in het bierglas terecht, maar er naast. Het sperma liep over de muis van zijn hand. Wat ze van plan waren met het opgevangen sperma, wist ik op dat moment nog niet.

Rinus was de volgende, en hij kon er wat van dames, onwijs. Niet te wild, niet te zacht, hij wist precies wat ik lekker vind. Hij was dan ook de eerste, die me een orgasme bezorgde. Hij hield het van de vijf het langste vol. Ongeveer zeven minuten, nadat hij zijn penis in me bracht, begon zijn zaadlozing op gang te komen.

Hij kwam uit me, trok zich boven het bierglas af en spoot een flinke lading bij de rest van het sperma. Robert wilde als vierde. Het was lang geleden, dat ik hem in me had gevoeld, maar het verlangen was er, zowel bij hem als bij mij. In onze verkeringtijd kwam hij altijd snel klaar, te snel, maar daarna was hij weer snel paraat en de tweede en derde keer hield hij het veel langer vol. Deze keer was hij ook na een paar keer flink stoten al klaar. Hij vulde het bierglas er verder mee, maar in tegenstelling tot de voorgaande jongens, kwam hij terug in me en neukte me langere tijd heerlijk.

Ook hij bezorgde me een orgasme, zij het iets minder lang dan de eerste met Rinus. Geruime tijd later ging Robert weer voor het zingen de kerk uit en een tweede kwak werd bij de rest gespoten.

Alleen Jouke was nog niet aan de beurt geweest. Hij is echt zo'n Friese beer, lijkt wel een beetje op Ritsma, de schaatser. Kort blond koppie, breed gespierd, gewoon lekker.

Zijn penis viel me daarentegen enorm tegen. Typisch een voorbeeld van één brok dynamiet, maar met een te kort lontje. Hij deed overigens flink zijn best het naar mijn zin te maken, maar het stelde allemaal niets voor.

Ik geloof, dat ik, om hem niet te kleineren, nog een orgasme heb gefaket. Met zijn zaadlozing erbij was het glas inmiddels flink gevuld. Nadat Jouke uitgelekt was, nam Jeffrey het bierglas in zijn hand en kwam ermee naar mij toe gelopen. Als bewijs van goed gedrag wordt zij geacht deze fantastische cocktail, speciaal gemixed, te consumeren. Ik schrok, want dat had ik dus niet verwacht. Ik had wel eens sperma in mijn mond gehad, maar zo'n glas vol in enen, dat ook nog eens afgekoeld was, dat schrikte mij wel af.

Jeffrey zette de rand van het glas tegen mijn lippen en begon te schenken. Ik rook de muffe lucht van het gemengde zaad en voelde het eerste vocht tegen mijn lippen. Maar in een vlaag van verstandsverbijstering opende ik mijn mond en liet er een deel van de inhoud van het glas in glijden. Het goedje smaakte naar amandelen, niet vies, maar lekker was het zeker niet. Al snel sloot ik mijn lippen op elkaar, waardoor de rest van de 'borrel' over mijn gezicht werd uitgegoten. Lange slierten sperma liepen over mijn wangen en kwamen in mijn haren terecht.

De jongens genoten met volle teugen van het schouwspel. De rest van de avond heb ik alle jongens nog eens in me gehad, maar een facial hebben ze achterwege gelaten, de rest van het zaad is diep in mijn kutje gespoten. Gaat het nog mam, dit had je niet van je lieve dochter verwacht hè, maar zo zie je maar, stille wateren hebben diepe gronden.

Ik verwacht trouwens wel, dat Peter dit niet te weten komt. Dit was een totale verrassing voor haar geweest. Gelukkig werd ze gerustgesteld door haar zuster Julia. Tja, na deze oprechte, maar schokkende bekentenis van Simone werd het tijd om naar Karin te luisteren.

Karin is de beste vriendin van Petra en mocht op de bruiloft als getuige op komen draven. Een spontane meid, dat was ze al die keren dat ik haar had gezien geweest. Haar blonde haren waren kort geknipt. Haar grijsblauwe ogen straalden één en al vrolijkheid uit. Ze was die avond helemaal in het lichtbruin, haar broek iets donkerder dan de rest, maar wel perfect op elkaar afgestemd.

Karin ' Ja, helaas dames, ik kan jullie niet een erg spannend verhaal over mezelf vertellen. Richard en ik zijn al bij elkaar vanaf de lagere school. Ik ben, in tegenstelling tot jullie, erg monogaam en heb het al die tijd alleen bij Richard gehouden.

Helaas hebben wij ook geen vreemde hobby, zoals bondage of iets in die geest, ook takelen wij elkaar niet met vleeshaken naar het plafond.

Het spannendste standje dat we hebben gedaan is op z'n hondjes, maar daar worden jullie niet meer warm van. Ook over mijn masturbatiebezigheden kan ik weinig vertellen, behalve dat de enige hulpstukken dat ik gebruik mijn vingers zijn. Op seksueel gebied ben ik dus vrij oninteressant. Ik kan wel iets spannends over anderen vertellen. Ik was twaalf jaar en wist helemaal niets over seks. Ik was nog 'plat', zoals men dat noemt, dus geen borstgroei, nog niet ongesteld geweest en ook nog geen haargroei op de intieme delen van het lichaam.

Ik ging na schooltijd vaak met vriendinnetjes mee naar huis, of zij kwamen bij mij. Op een dag ging ik met Marijke mee. Marijke was een meisje, dat een beetje vreemd was. Ze werd regelmatig geplaagd, maar daar trok ze zich helemaal niets van aan. Haar haren had ze altijd in twee vlechtjes, toe al ouderwets, tegenwoordig weer helemaal in. We speelden een spelletje op de spelcomputer.

Het was zo'n eenvoudig spelletje op een commodore Maar goed, plotseling stond Marijke op. Ze hoorde haar zus thuiskomen. Ze deed haar wijsvinger voor haar mond, ik moest stil zijn. Ze wenkte me en door de kier van de deur zagen we haar zus, Greet. Greet was 16 jaar, en ze werd op de MAVO altijd uitgemaakt voor hoer.

Om de haverklap had ze een ander vriendje, en het gerucht ging, dat ze het zelfs al eens met een leraar had gedaan, om haar cijfers op te schroeven. Wel, we zagen Greet in de hal. Waarschijnlijk was ze in de veronderstelling alleen thuis te zijn, want ze zong, iets wat ze absoluut niet in het bijzijn van anderen deed. Greet ging de keuken in, waar ze duidelijk hoorbaar een fles fris opende en een glas inschonk.

Marijke en ik slopen stiekem de trap af. Het was duidelijk dat mijn vriendinnetje haar grote zus wilde bespieden, iets dat ze op school ook altijd graag mocht doen. Ik vond het wel spannend en deed dus gewoon met haar mee. Halverwege de trap werden we opgeschrikt door het geluid van de bel.

Snel renden we de trap op, voordat Greet ons kon zien. Plat op onze buiken lagen we op de overloop, toen Greet beneden door de hal aan kwam lopen en de deur opende.

We hoorden een frisse stem, maar konden niet duidelijk horen wat er werd gezegd. Greet deed een stap opzij en we zagen een oudere vrouw de hal inlopen. Ze had een grote tas in haar hand en een schoudertas bungelde aan haar schouder. Nadat ze de woonkamer waren ingegaan, stonden Marijke en ik weer op en slopen wederom de trap af. Op onze tenen liepen we naar de kamerdeur, welke was voorzien van enkele kleine ruitjes. We zagen door de ruitjes heen, dat de mevrouw zeker een jaar of 45 moest zijn.

Ze keek streng, had kort, gepermanent haar, dat al wat grijzig werd. We konden het volgende van het gesprek opvangen. Ik kan het me nog heel goed herinneren. Je moet minimaal een 9 halen op je volgende toets, anders moet ik een negatief advies afgeven.

We kwamen tot de ontdekking, dat het de lerares Duits was. Ze vroeg, of er geen andere manier was, om haar cijfer op te halen. De discussie in de woonkamer liep even hoog op, maar toen hoorden we lerares zeggen: Marijke en ik snelden naar boven, en juist toen we uit het zicht van de twee dames beneden waren, kwamen zei de kamer uit en maakten aanstalten om de trap op te gaan.

We konden nergens anders heen, dan naar de kamer van Greet, anders zouden ze ons absoluut zien, en dat was het laatste dat we wilden. Op Greets kamer was één wand voorzien van een garderobekast, met van die saloondeuren ervoor, weet je wel, die klapdeurtjes die je vaak in westerns ziet. Snel schoten Marijke en ik in een kastdeel, en sloten de deuren. Niet veel later ging de kamerdeur open en kwamen Greet en haar lerares binnen.

Greet deed de deur achter haar op slot. De oudere dame zette haar tas op de vloer en begon direct haar bloes los te knopen.

Greet keek toe, net als wij. De vrouw kleedde zich langzaam uit, zonder dat Greet een hand uitstak. Na haar bloes volgde haar grijsgroene rok.

Alle kleding hing ze keurig over de bureaustoel van Greet. Haar beha-bandjes liet ze zakken, ze draaide het ding helemaal rond, zodat ze de haakjes aan de voorkant los kon maken. Met het wegvallen van de beha, zakten ook haar borsten een flink eind naar beneden. Greet moest naar haar toekomen. De lerares pakte haar handen vast en begeleidde ze naar haar borsten. De vrouw genoot zichtbaar van de aanraking, want ze sloot haar ogen en zuchtte. Zo moest de zus van mijn vriendin een tijdje haar best doen.

Greet stond met de rug naar ons toe en belemmerde ons uitzicht op de borsten van de vrouw een beetje. Toch wisten we donders goed wat er gebeurde. Nu kon ik haar veel beter zien. Haar borsten waren erg groot, zeker een E-Cup. De tepels waren eveneens groot. Ze droeg een witte onderbroek, zo'n gladde met aangegoten jarretelles, waar twee huidkleurige kousen aan waren bevestigd, met een naad achter op het been.

De vrouw haalde de kousen los van de jarretelles, en hierna trok ze de onderbroek naar beneden. We zagen een geweldig bos schaamhaar, in de kleuren peper en zout. Ja Simone, het grote deel was gewoon grijs. Zelfs de binnenkant van haar dijbenen waren nog bedekt met haar. Marijke en ik keken elkaar in de halfdonkere kast aan en trokken onze neus op. Ook Greet zal dat hebben gedaan, alleen konden we het niet zien. De vrouw ging op de rand van het éénpersoons bed van Greet zitten en liet haar achterover vallen.

Eerst haar sportschoenen, haar spijkerbroek, haar T-shirt en sokken volgden. Langzaam verwijderde Greet haar beha en liet ze haar slipje zakken. Haar billen waren erg strak, mooi om te zien ook. Ik had er dan ook prima uitzicht op. Geheel naakt stapte ze naar het bed.

Ze ging met haar ranke lichaam op de oudere vrouw liggen en liet haar hand in het bos haar verdwijnen. Al snel begon de vrouw ervan te genieten. Greet genoot er minder van, dat was op haar gezicht af te lezen. Overigens kon ik nu de voorkant van haar lichaam zien. Haar borsten waren klein, maar strak. Tussen haar dijen prijkte een zwart bosje schaamhaar. Ze liet haar handen het werk doen. Maar het lukte Greet haar lerares een orgasme te bezorgen. De vrouw knorde als een varken, toen ze klaar kwam.

Hierna pakte ze Greets hoofd vast en trok het tussen haar borsten. Het redelijk kleine hoofd van Greet zat klem tussen de twee gigantische uiers.

Ja sorry dat ik het zo zeg, maar het was gewoon een immense melkfabriek. Greet moest lange tijd op de tepels van de Duitse lerares zuigen. Met grote ogen volgde ik het schouwspel. De vrouw liet haar hand in de tussentijd over de smalle billen van Greet glijden. Hierbij sloeg ze af en toe met haar platte hand op de blanke huid. Dat ging niet hard, maar wel zo vaak, dat de huid rood begon op te schijnen. Greet keek niet blij, maar je moet er wat voor over hebben, om een voldoende op je rapport te krijgen.

Ten langen leste ging de lerares ook nog eens met gespreide benen liggen en sommeerde ze haar leerling haar zwaar behaarde schaamlippen te likken. Ondanks dat Greet het met tegenzin deed, deed ze het blijkbaar naar behoren, want met een ferme schreeuw kwam de vrouw al snel klaar. Ik heb een tekening van het complex weten te bemachtigen en er is bijna geen ontsnappen mogelijk.

In het laatste toilet zit aan de linkerkant van de muur een rooster. Dit rooster is een luchtschacht die in verbinding staat met alle ruimtes in dit complex. Dan laten we ons vallen in een van de containers met was. De was wordt namelijk elke avond opgehaald rond Het douchen begint ook rond Op dat moment haalt Janine een papier uit haar bh. Angela begint hardop te lezen: Angela keek vervolgens naar Lauri en Janine. Janine deed vevolgens haar benen iets verder uit elkaar en ritste haar bajeskostuum open.

Lauri ging aan de andere kant van Janine zitten en begon haar rustig te tongzoenen. Angela was inmiddels met 2 vingers in de drijfnatte behaarde poes van Janine gegleden en vingerde haar G-spott. Janine werd hier bloedgeil van en ontdeed zich van al haar kleren. Angela en Lauri stonden vervolgens op en ontdeden zich van hun weinige kleding. Angela ging weidt gespreid op het liggen, terwijl Janine op haar buik en knieen voor Angela ging zitten en haar begon te likken. Janine ging met haar warme drijfnatte tong over en in de zwaar behaarde poes van Angela.

Angela schokte wild van genot. Ook Janine werd opgewonden van de geilheid van Angela. Door de geile geur uit de poes van Angela, begon Janine uit haar poes te spuiten. Lauri, die Janine aan het beffen was werd helemaal ondergespoten. Hierdoor ging Lauri ook uit haar poes spuiten. Janine stond op, keek de dames aan en zei: Janine deed haar zwart-wit gestreepte gevangenispak weer aan en vertrok. De dag was aangebroken. Vandaag zou het gebeuren. Angela, Janine en Lauri zouden gaan ontsnappen uit de gevangenis.

De dag duurde lang en na het avondeten gingen Angela en Lauri terug naar de cel. Normaal gesproken gingen ze nog wat sporten, maar de energie zouden ze nog goed kunnen gebruiken. Het was rond half acht toen op dat moment Janine klopte tegen de celdeur van Angela en Lauri. Angela en Lauri stonden op en liepen de cel uit. De bewaakster keek naar haar collega, die instemmend knikte. Yes, dacht Angela op dat moment, dit is de eerste hindernis, die we overwinnen. Vervolgens werden Angela, Lauri en Janine, begeleidt door een van de cipiers, naar de doucheruimte gebracht.

Na de handdoeken te hebben gepakt ontdeden de dames zich van de zwart-wit gestreepte pakken. Angela dacht nog op dat moment: Ze wierp nog even een blik in het kruis van de broek. Deze was nat en lichtgeel door haar poes geworden en dit bewees dat ze nooit en te nimmer een onderbroek droeg.

De meiden liepen de doucheruimte in en deden de douches aan. Het water kletterde en binnen een aantal seconden was in de ruimte voldoende damp.

Op dat moment liepen de dames richting de toiletruimte. De trillingen gierden door het lijf van Angela, terwijl Janine het allemaal wel spannend leek te vinden. Ook Lauri leek redelijk relaxt. Bij het openen van de laatste toiletdeur zat inderdaad links van de plee het luchtgat. Janine, had eerder op de dag de schroefjes eruit gedraaid met een uit de werkplaats gejatte schroevedraaier. Hierdoor wipte ze vrij eenvoudig het rooster eruit.

Janine lachte en zei: Janine ging als eerste door het gat, vervolgens Angela en als laatste Lauri. Lauri die deed vervolgens via de binnenkant het rooster er weer op. Naakt en kruipend gingen de meiden door de schacht op weg naar de wasruimte.

Angela die vlak achter Janine kroop zat nagenoeg met haar neus in de kont van Janine. Angela gaf dan ook even een lik over het kontgaatje van Janine. Janine giechelde en zei: Na een minuut of 5 kruipen waren de meiden aangekomen bij de wasserette.

Janine kon door het rooster de klok zien. Het was bijna 8 uur. Het rooster werd verwijderd en de dames kropen snel tussen de was van de container. Na een minuurt of 5 ging de roldeur open van de wasserette. De vrachtwagen was aangekomen. Bij Angela ging het hart weer sneller kloppen. De chauffeur was in gesprek met een van de bewakers over de mee te nemen spullen.

Op een gegeven moment hoorde Angela, dat de bewaker wegging en de chaufeur een prettige avond wenste. Een paar tellen later voelden de dames dat er beweging in de container kwam.

De chauffeur reed deze in de vrachtwagen samen met nog 3 containers en deed deze vervolgens op slot. Vervolgens hoorde men dat de vrachtwagen werd gestart en dat deze begon te rijden. Na een 20 seconden stond deze weer stil. Na een halve minuut begon de wagen te rijden. Op dat moment hoorden de meiden een keihard alarm afgaan achter hun.

Het was het alarm dat er iemand was ontsnapt. De vrachtwagen reed een kleine 2 minuten en stopte. De meiden zaten in de achterste container, die moest er dus als laatste uit. De roldeur van de wagen ging open en de chauffeur haalde de eerste container eruit en reed deze vervolgens naar binnen.

De deur van de auto stond nu wagenwijd open. De meiden klommen snel uit de container, slopen naar de opening van de deur en spiekten eerst of de kust veilig was. Ze hadden wederom geluk. De vrachtwagen stond in een redelijk afgelegen omgeving en 50 meter verderop was bos. De chaufeur was nog binnen en had niets in de gaten. Op dat moment sprongen de 3 naakte dames uit de vrachtauto en renden het bos in.

Na een minuut sprinten stopten ze. Door het bos op de grote weg hoorde men de geluiden van sirenes van politie-autos. Na een minuut of 5 hoorde Angela iets. Angela en Janine keken vervolgens door de struiken en zagen een megagroot zwembad met eromheen en erin naakte mannen en vrouwen.

Het was een groot feest. Er lagen stellen langs de kant te neuken, in het water in het gras. Sommige liepen er rustig tussendoor en vermaakten zich puur aan het uitzicht. Kortom het was een grote orgie. Op dat moment liepen de 3 dames uit de struiken richting het zwembad. Ineens schreeuwde een kerel van de waterkant richting de dames:

Ha Maloney