Groente in kut sexcontact leiden

groente in kut sexcontact leiden

Dank je wel, helemaal top. Klik nu op de knop hieronder om je keuze te bevestigen en door te gaan naar FOK. Ja, Ik wil graag een goed werkende site! Je gaat tevens akkoord met onze privacy policy en algemene voorwaarden.

Je kunt deze toestemming op ieder moment intrekken. Je zult dan echter geen toegang meer hebben tot onze site. Je browser ondersteunt geen javascript. Schakel javascript in om door te kunnen gaan. Scroll omlaag voor meer informatie. De cookie is een klein stukje tekst dat door een website op je computer wordt geplaatst om bijvoorbeeld bij te houden of je bent ingelogd, wanneer je laatste bezoek was etc. Cookies zijn niet eng, maar onderdeel van de HTTP-specificatie.

Het HyperText Transfer Protocol wordt door iedereen gebruikt die een website bezoekt: Cookies kunnen nooit gebruikt worden om privégegevens van je computer uit te lezen of wachtwoorden te onderscheppen. Ook kunnen ze een computer niet infecteren met een virus of trojan. Ze zijn dus volkomen veilig en worden al sinds de jaren 90 zonder incident gebruikt op bijna ALLE websites in de wereld.

Uitleg over onze cookies. Dit is een hash van je huidige session id. Deze wordt gebruikt om te voorkomen dat anderen zich door middel van browsermanipulatie kunnen voordoen als jou.

In dit cookie staat je userid opgeslagen. Zo blijf ik een half uur in bad liggen. Ik til mijn been op en probeer mijn voet rond te draaien, om zo de enkel te voelen. Ik merk het nog wel, maar echt pijn doet het niet meer. Na nog een kwartier weken merk ik dat het water de echt warme temperatuur aan het kwijtraken is en ik til mezelf uit het water. Ik droog me rustig af en ten teken dat ik er echt weer beter aan toe ben richt mijn pik zich een beetje op als ik er met de handdoek overheen ga.

Ik grinnik even om de gedachte dat ik me duidelijk weer beter voel, maar weersta het idee om me even af te trekken. Ik droog mezelf verder af en wandel pijnvrij! Daar sta ik even te twijfelen, zal ik alsnog de bar bezoeken en me dus weer aankleden, of juist vroeg mijn bed induiken en bijslapen van de vermoeiende dag? Dan gaat de telefoon, niet mijn mobieltje maar de kamertelefoon. Verbaasd neem ik op, Aan de andere kant hoor ik de stem van Linda.

Eh, ik zit hier nu alleen in de kamer, de kinderen liggen in bed en ik denk dat ik toch gebruik ga maken van de uitnodiging, als die nog staat. Natuurlijk staat de uitnodiging nog open.

Ik stond net op het punt om te gaan. Beslissing genomen en even later ben ik aangekleed. Ik fatsoeneer net mijn haar als er op de deur wordt geklopt. Ik doe, op het bedlampje na, alle lichten uit en open de deur. Daar staat Linda te wachten, met een zenuwachtig glimlachje om haar mond. Ik sluit de deur achter me en we lopen naar de lift.

Linda kijkt naar mijn voeten want ze verliest bij de eerste stappen terrein. Met een klein spurtje wandelt ze weer naast me en ze zegt, “Dat lopen gaat inmiddels een stuk beter zie ik. Ik voel mijn enkels nog wel, maar echt pijn zoals vanmiddag doen ze niet meer. Bij de lift aangekomen kijken we elkaar weer aan. Tegelijk zeggen we “Met de trap,” en we lachen als we de trap aflopen. Eenmaal beneden aangekomen lopen we de bar binnen om tot de conclusie te komen dat het niet druk is.

Sterker nog, er is bijna niemand. Op een stelletje in een nisje in de hoek na zit er niemand in de bar. Maar op de barkeeper na is er ook geen personeel. We gaan daarom maar aan de bar zitten en bestellen een drankje. Beiden niet alcoholisch en dat hebben we de hele avond volgehouden.

Ik ben er zo aan gewend dat iedereen meteen tegen me begint te je en jij-en dat ik me er een beetje ongemakkelijk bij voel. Net alsof ik een oude vrouw ben. Vind u dat erg? Maar om antwoord op je vraag te geven, zoals je misschien zult weten zijn Sander en ik uit elkaar. Ik ben blij dat we niet meer samen zijn, maar toen ik alleen in die hotelkamer zat en de kinderen in bed lagen werd het me even teveel.

Ik wilde niet meer alleen zijn en had en heb de behoefte aan wat gezelschap. Dat is niet van de ene op de andere dag weg. Zeker als je iemand hebt die kan luisteren. Ik bedoel, we kennen elkaar net een dag en je weet niets van mij. Misschien staat alles morgen wel in de bladen. Maar ik geloof niet dat je dat zult doen. Je stelt te weinig vragen voor een journalist. Linda drinkt haar glas leeg en gebaart de barkeeper het bij te vullen.

Het is niet juist om te zeggen dat ze door de drank loslippig geworden is alcoholvrij, weet u nog , maar langzaam begint ze wel te praten, zeker nadat het stelletje uit het nisje ook vertrokken is. De avond door praat ze over haar werk, haar gezin en uiteraard over haar ex.

Aandachtig luister ik, geen moment ben ik afgeleid en eigenlijk is het wel een beetje interessant om te horen. Als de barkeeper de bijna lege fles jus d’orange bij ons neerzet schrikken we op. Hij legt uit dat zijn tijd erop zit en de bar gaat sluiten, maar aangezien we niet aan de alcoholische drank hebben gezeten laat hij ons zitten met de fles.

Ik zeg hem de drankjes op mijn kamer te berekenen en hij belooft het te zullen doen, ondanks de protesten van Linda. Ik hef mijn glas naar haar en zeg “Chin chin, wat dat ook moge betekenen. Gelukkig zijn de toiletten in de lobby nog wel open en snel schieten we naar binnen.

Niet veel later stappen we tegelijk tijdig van het toilet af en we slaken een diepe zucht. Zullen we maar teruggaan naar onze kamers? Het effect van het bad begint uit te werken, en zo loop ik wel weer langzamer. Linda heeft het snel door en past ook haar snelheid aan. Ik had het echt even nodig. Even je gemoed legen zeg maar, maar dan zonder tranen.

Maar ik ben ook niet zo’n huilerig persoon. Uiteraard hebben ze die hier niet op de gangen, dus ik trek een sprintje voor zover me dat lukt en gooi de deur van mijn kamer los en klik het licht aan. Linda sprint lang me heen en rent het toilet op. Ze trekt haar broek van haar lijf en laat zich op de bril vallen.

Nog voor ik de plof hoor van haar billen die de bril raken hoor ik het geklater van haar plas die in de pot geperst wordt. De deur staat op een kier en mijn pogingen om de kruk zo voorzichtig mogelijk te pakken en de deur dicht te trekken leiden er alleen maar toe dat ik de deur verder open tik.

Een moment kijken we elkaar aan, ik bij de deur en Linda op de WC met haar ellebogen op haar benen. Het klinkt als een waterval en als het geklater stopt hoor ik een zucht van verlichting van Linda. Het afgrijslijke gepiep van de toiletrolhouder ook echt het enige negatieve van het hotel! Even later stapt Linda van de badkamer af en kijkt me een beetje beschaamd aan. Ik had de deur gewoon dicht moeten doen, maar ik moest zo nodig dat ik net te weinig kracht heb gezet.

Zie ik je morgen nog? Even later hoor ik de deur dichtvallen. Ik laat me achterover op het bed zakken en slaak een diepe zucht.

Ik kruip weer overeind, kleed me om in mijn pyjama, was mezelf en poets mijn tanden en even later slaap ik. De volgende ochtend of eigenlijk een paar uur later wordt ik wakker door mijn mobieltje. Gelukkig wordt ik niet gestoord door een telefoontje of SMS bericht, maar door een herinnering dat ik moet opstaan.

Met moeite sleep ik mezelf, met weer pijnlijke enkels naar de badkamer voor mijn ochtendplas. Ik trek de bril omhoog en bedenk me dat gisteren, eh, maar een paar uur geleden Linda de Mol daar nog zat. Als ik niet al een ochtenderectie zou hebben zou ik er wel een stijve van gekregen hebben. Die ik overigens liever kwijt ben, het plast niet makkelijk namelijk. Nadat ik me gewassen en aangekleed heb wandel ik naar beneden naar het ontbijt in het zelfde tempo als vroeg in de ochtend naar boven.

Ik ben vroeg, of gewoon één van de eersten, want ik zie maar weinig mensen zitten. Ik laad mijn bord weer vol hmm, scrambled eggs!

Aangezien mijn klasgenoten nog nergens te zien zijn mietjes! Het wat voor mij ook laat, eh, vroeg! Ik heb alleen nog niet de eerste eggs op een boterham gesmeerd en wat zout toegevoegd ai ai roepen mijn nieren of er staat iemand met een grote glimlach naast me.

Ik glimlach terug en zeg, “Tuurlijk, geen probleem. Even later schuiven Linda en Noah aan, maar is Julian nog een het uitzoeken. Julian schuift ook aan en heeft voor een boterham met hagelslag gekozen, zonder boter dus de hagelslagjes vallen tussen de dubbelgevouwen boterham weer op het bord. De kinderen knikken driftig en Linda antwoord, “Ja, lekker geslapen.

Als ik de hap met wat melk heb weggespoeld kan ik antwoord geven, “Ja, ik ook, dank je. Als we allemaal ons bord leeg hebben excuseer ik mij aangezien ik weer naar de skilessen moet. Bezorgt vraagt Noah, “Doet u wel voorzichtig met uw enkels? Niet veel later lig ik weer in de sneeuw. Enkele seconden eerder stond ik weer op de ski’s, maar u begrijpt het al.

De ochtend verstrijkt tergend langzaam tot we op een moment bij een aantal sneeuwwallen komen eh, een wal is een muur van sneeuw, het is niet de hoerenbuurt van het dorp, dit is immers niet Amsterdam! Achter de wallen klinkt een geronk, maar de ski-instructeur praat verder. Ik glijd een stukje verder, overigens niet dat ik dat echt wil, maar ik heb nog steeds geen controle over waar ik geen ga of met welke snelheid. Ik zie wel meer van achter de wallen.

Ik zie af en toe iets voorbij flitsen, voorafgegaan door en gevolgd door een mij bekend voorkomend geronk. Ik zie genoeg en weet wat er aan de hand is, sneeuwracen! Dus ik klik mijn ski’s van mijn voeten af en lever de dingen met de stokken in bij de instructeur. Nogmaals benadruk ik dat het hier sneeuwwallen zijn, anders zou die zin echt helemaal verkeerd begrepen kunnen worden. Ik tref een complete sneeuwracecursus aan! Op het punt van beginnen en niet veel later zit ik ingesnoerd in de auto naar een instructeur.

Ronde na ronde rijden we voor ik het stuur mag overnemen. Eerst behoedzaam, maar al gauw sneller ga ik rond, de auto in de prachtigste drifts gooiend.

De instructeur steekt een duimpje omhoog, ook omdat je met de helm op en de herrie, nee, het geluid van de motor elkaar nauwelijks kunt verstaan.

Aan het einde van de dag, en de cursus, heb ik de derde snelste tijd neergezet, win ik een beker als beste debutant en heb ik een erg leuke middag gehad. Ik praat nog wat na met de instructeur, onder andere over mijn racelicentie en ondanks het succes op het onverharde besluit ik het toch op circuitracen te houden.

Bij rallyrijden ben je immers met zijn tweeën en de gedachte dat ik verantwoordelijk ben voor mijn navigator zou me toch afremmen, in een raceauto zit je alleen, met alleen andere auto’s om je heen of als je het goed doet, geen auto’s om je heen.

En zo stap ik in de schemering het hotel binnen, met in mijn armen een oorkonde en twee bekers. Terwijl ik op de sleutel van mijn kamer wacht die had ik voor de zekerheid afgegeven, aangezien ik er vanuit ging dat ik meerdere keren zou gaan vallen en dus erg snel de sleutel in de sneeuw kwijt zou kunnen raken komen Linda en de kinderen ook binnen wandelen.

Het is Linda die me achter de bekers ontdekt en de kinderen om mijn aanwezigheid attent maakt. Even later staan ze voor me, vol bewondering naar de bekers te kijken.

Verbaasd vraagt Julian, “Hebt u die allemaal met skiën gewonnen? Snel sprint ik, voor zover met mijn enkels mogelijk, naar mijn kamer en leg de bekers en de oorkonde op de tafel. Ik fris me op en niet veel later zit ik beneden bij Linda en de kinderen.

Ik heb mijn bord minder vol gestapeld en samen met Noah en Julian hebben we de grootste gesprekken. Linda zit meer stil te eten en ze kijkt liefdevol naar de kinderen die af en toe vergeten te eten, waarna Linda ze aanspoort.

Doordat we tegelijk zijn begonnen en de obers doorhebben gekregen dat ze gisteren wel heel erg snel waren, hebben we de tijd voor we onze dessertkeuze maken. Ik besluit tot een bananasplit terwijl Julian mijn keuze van gisteren overneemt met een Dame Blanche. Noah wil het geschenk bij het kinderijsje niet missen en Linda neemt ook een bananasplit. Eerlijk is eerlijk, deze keer was ik degene die het laatst was met het opeten van mijn toetje.

Maar dat kwam omdat ik regelmatig rondkeek of ik mijn klasgenoten ergens kon ontdekken. Die heb ik sinds het eten van gisteravond niet meer gezien en ook nu is er taal noch teken van hen. Noah is blij met haar speeltje en Linda en Julian willen graag naar hun kamer toe, dus besluiten we om gezamenlijk naar onze kamers terug te lopen.

Weer sprinten de kinderen voor ons uit, maar toch, na een aantal trappen buiten adem te raken aha, dus toch een eindige kracht in de aandrijving , waarna ze het iets rustiger aandoen. Zal ik je bellen of kan ik gewoon aankloppen? We nemen afscheid en ik stap mijn kamer binnen. Ik hoor nog hoe Linda naar de kinderen roept “die klinkt hoeft er niet af hoor! Na een aantal telefoontjes waar die eikels uithangen en waarvan de meeste ook nog hun mobieltjes uithadden krijg ik eindelijk wat antwoorden.

Ze liggen nog in de bedden van de lokale schonen en zijn al een dag niet meer in het hotel geweest. En nu willen ze ophangen want ze hebben weer een stijven en de meiden willen weer, ajow! Daarvoor ga je dan samen op vakantie! Boos plof ik op het bed neer. Een tijdje later wordt er op de deur geklopt. Ik doe open en Linda staat er. Heb je de bekers al gezien? Ik sluit de deur achter haar en loop ook de kamer in. Ik ga op het bed zitten, Linda gaat in één van de stoelen zitten en pakt de eerste beker van de tafel.

Aandachtig bekijkt ze het ding, alvorens goedkeurend te knikken, “Goed gedaan hoor! Ik neem aan dat je dit ook met meer plezier hebt gedaan dan het skiën. Dit is een stuk leuker, en een stuk minder pijnlijk voor mijn enkels. Ze kijkt me aan, “Hoe is het met je enkels, heb je nog erg veel pijn. Het wordt wel steeds beter. Vandaar dat het skiën niet wilde, dat zag ik al niet zitten.

Ze bukt voor me en feliciteert me met drie zoenen op mijn wangen, maar na de derde zoen blijft ze met haar gezicht voor het mijne hangen, met haar mond een beetje open. Een minuut lang kijken we in elkaars ogen al voor ik de stilte doorbreek. Dat is wel een goed idee ja. Dankbaar maak ik er gebruik van en even later lopen we samen naar de bar. Het is niet te geloven, maar de barkeeper is de enige persoon aanwezig.

Zelfs het stelletje van gisteren is er niet meer. We nemen onze plaatsen aan de bar weer in en bestellen weer, maar waar ik mijn reguliere jus d’orange neem, twijfelt Linda.

Ze kijkt me aan, “Zal ik wat sterkers nemen? Ze denkt lang na en besluit om ook aan de jus d’orange te gaan. We kletsen nu echt, in tegenstelling tot de monoloog van Linda van gisteren. Weten ze niet dat je hier zit? Dus krijgt ze een blonde pruik op, een dikke zonnebril, een auto met een volle tank en de opdracht de paparazzi mee te nemen naar een plek ver van deze. Eenmaal in het hotel trekt ze de kleren en pruik uit en verlaat het hotel stiekem.

Zouden de paparazzi het niet doorhebben als er iemand zonder kleren naar buiten loopt? Een ander tafereel herhaalt zich wel van gisteren, de barkeeper die de fles bij ons neerzet en wederom de rekening op mijn kamer wil zetten, maar Linda is heel beslist dat deze keer de rekening op haar kamer komt.

Ze wil van geen wijken weten en dus moet ik wel accoord gaan. Ze houdt de fles naar het licht, “Nog maar een bodempje, niet zo veel dus. Met de uiterste precisie van een moeder van twee kinderen weet ze de inhoud van de fles eerlijk te verdelen over onze glazen.

Vandaar dat moeders al snel een talent hebben voor eerlijke verdeling. Zo hebben we beiden een klein bodempje met jus d’orange en we toosten. Nou toosten is meestal op iets, we tikken de glazen dus tegen elkaar. En een bodempje is ook snel op, dus even later staan we in de lobby, klaar om naar de kamers terug te gaan. Ik wacht nog even, kijk en wijs naar de toiletten, “weet je zeker dat je niet nog even moet?

Als we bij de deur van mijn kamer aankomen stoppen we uiteraard. Ik ontsluit de deur en zet hem op een kier, dan draai ik me weer naar Linda. Het is al even geleden dat ik zo van het gezelschap van iemand heb genoten. Dank je wel,” en ze kust me op mijn wang. En nog een keer en weer blijft haar hoofd voor mijn gezicht hangen met haar mond een beetje geopend. Ik zie de twijfel in haar ogen en voel de twijfel in mijn achterhoofd. We horen gerommel vanuit de gang komen en van schrik doet Linda een stap naar binnen, waardoor we tegen elkaar aanstaan.

Ik voel haar stijve tepels in mijn borst prikken en we kijken elkaar in de ogen. Haar mond bevind zich op millimeters van de mijne, ik til haar een beetje op en trek haar verder de kamer in.

Terwijl onze lippen elkaar ontmoeten geef ik de deur een zet en die valt met een zachte klik in het slot. Haar tong dringt mijn mond binnen, ik sla mij beide armen om haar rug en druk haar tegen me aan. Met voorzichtige stapjes komen we bij het bed terecht en als mijn benen er tegen tikken stoppen we met tongen. Linda wil haar trui uittrekken, maar ik pak haar armen vast. Ze kijkt naar me en ik kijk in haar ogen, “Weet je zeker dat je dit wilt?

Dat weet ik niet. Misschien ga ik spijt krijgen als ik het doe. Ik ben nu geil, ik kan me in mijn kamer liggen vingeren, maar eigenlijk wil ik dat ook niet. En ik weet dat ik meer spijt ga krijgen als ik het niet doe dan wanneer ik het wel doe.

Door het T-shirt van Linda zie ik de stijve tepels al, verbazingwekkend als ik even later merk dat ze onder het shirt ook nog een BH aanheeft. Maar die is ook snel uit en zo zie ik haar volle borsten, maar ik aarzel en kijk haar aan.

Ze knikt slechts kort en ik pak de beide tieten met beide handen beet. Ze kreunt zachtjes als ik er in knijp en de tepels één voor één in mijn mond neem. Ik laat mijn tong over de tepelhoven spelen en masseer tegelijk haar bollen.

Met haar vrije handen trekt Linda mijn trui omhoog, samen met mijn T-shirt. Uiteraard komt ze niet ver, omdat mijn handen immers op haar borsten liggen. Ik kom weer omhoog en begin weer met haar te tongen. Zo kan ze mijn trui en T-shirt van mijn armen trekken, maar om ze over mijn hoofd de krijgen moeten we elkaar toch even loslaten.

Linda gooit de twee kledingstukken om de grond naast de hare, maar als ze naar het stapeltje kijkt lijkt ze toch te twijfelen. Ik pak haar arm zachtjes vast en ze kijkt me weer aan, in haar ogen is een wervelstorm aan emoties te zien, twijfel, spijt, woede, geilheid, dankbaarheid, het komt allemaal langs, maar ik merk aan het trillen van haar lichaam dat ze op het punt staat te breken.

Daarom trek ik haar naar me toe en sla ik mijn armen om haar heen. Ik leg mijn hoofd op haar schouder en een hand tegen haar achterhoofd zodat ze hetzelfde bij mij doet. Haar borsten liggen plat tegen de mijne, maar dat merk ik niet meer aangezien Linda met snikken begint te huilen.

Alle emotionele gebeurtenissen wreken zich nu en ik voel hoe de tranen over mijn rug lopen. Ik trek haar dichter tegen me aan, zo dicht dat ze mijn stijve wel tegen haar, in haar broek verpakte, kutje moet voelen; maar ook moet merken dat de stijfheid zienderogen afneemt. Intussen fluister ik sussende woorden in haar oor. Haar lichaam schokt onder de kracht van haar tranen en ze laat het dan ook lopen, tegenhouden heeft geen zin.

Ik wrijf over haar rug om haar te kalmeren en wieg haar rustig heen en weer. Na een paar minuten wordt de tranenstroom minder en ze maakt zich uit mijn omhelzing los. Weken ben ik sterk geweest voor de kinderen, maar nu sta ik zelf als een kind te grienen. Huilen lucht op, en als je het nu bij mij doet ben je straks weer sterk voor de kinderen.

Ik geef het aan haar zodat ze haar tranen kan afwegen. Ik glimlach, “Natuurlijk mag dat, je weet de badkamer wel te vinden. Ik kijk naar de stapel met kleren, mijn trui, mijn T-shirt met Linda’s tranen erin, haar trui, haar T-shirt en haar BH. Wat een volstrekt onwerkelijke ervaring heb ik. En kan ik wel verder gaan, wil ik haar neuken?

Maar kan ik het naar mezelf toe doen, en maak ik wel misbruik van de situatie. En wil Linda nog wel? Ik schudt mijn twijfels van me af, ik heb Linda mogelijkheden genoeg gegeven om weg te gaan, en ze wil nu toch niet meer, na zo’n emotionele ontlading is sex wel het laatste waar ze aan denkt.

Ik besluit wel even een blik op haar te werpen, om te kijken of het goed gaat met haar. Zo stap ik de badkamer binnen waar ik Linda aantref die met WC papier haar doorgelopen make-up wegveegt, de make-up die ook tranen overleeft moet nog uitgevonden worden. Ze ziet me in de spiegel aankomen en lacht een beetje. Ze strekt haar armen naar de spiegel, “Meen je dat echt? Haar ogen worden groot en ze wijst naar de spiegel, naar iets dat zij wel, maar ik niet kan zien. Dan zie ik ook dat er een aantal strepen met make-up langs mijn rug lopen, van mijn schouder omlaag, precies daar waar Linda heeft staan huilen.

Gelukkig stoppen de strepen net boven mijn broek, anders had ik de vlekken daar in gehad. Linda slaat haar hand voor haar mond, “Oh, sorry, dat spijt me. Ik wist niet dat ik die vlekken kon maken. Ik maak het eerst schoon.

Ze trekt mijn broek een stukje van mijn lichaam af en constateert dat de strepen toch doorlopen tot op mijn billen. Ze klopt tegen mijn kont en zegt, “Kom op, uit. Ik heb die vlekken veroorzaakt en ik zal ze schoonmaken ook. Ik trek eerst mijn schoenen uit, dan mijn sokken die ik weer in de schoenen prop.

De schoenen gooi ik vervolgens de kamer in. Mijn broek volgt al snel, maar ik aarzel als ik mijn onderbroek wil uittrekken. Ik heb tenslotte twee kinderen. Met een fraaie boog vliegt ook dit kledingstuk de kamer in. Regelmatig maakt ze de handdoek nat en wisselt ze van stukje, omdat de vlekken van mijn rug op de handdoek komen. Het schudden van Linda begint bij mij effect te hebben, zeker omdat ik in de spiegel haar borsten heen en weer zie schudden op de kracht van haar bewegingen.

Als ze klaar is knijpt ze even in mijn billen en zegt ze, “Zo lekker kontje, klaar. Ze draaide zich net om, om de handdoek in het bad te gooien, maar als ze terugdraait glijden haar ogen wel meteen naar mijn kruis.

Haar ogen blijven rusten op mijn pik die rustig overeind staat en langzaam beweegt op het kloppen van mijn hart. Ze slikt, fluistert weer, “ehm…Ik…” en ze kijkt weer naar beneden. Haar hand zweeft langzaam naar mijn pik toe, en pas op centimeters ervan lukt het Linda de controle terug te winnen en haar hand te laten hangen.

Ze kijkt me weer aan en in haar ogen zie ik de geilheid weer opvlammen. Tegelijk met haar hand naar mijn pik brengt ze haar lippen naar de mijne en ze drukt haar tong in mijn mond. Haar vrije hand pakt mijn achterhoofd beet en duwt me naar zich toe.

Haar andere hand grijpt als een fluwelen handschoen mijn pik beet en trekt de voorhuid naar achteren. Onze tongen spelen met elkaar en ik kan me ook niet meer inhouden. Ik sla mijn armen om haar rug en druk haar lichaam tegen me aan.

Zo worden haar hand en mijn lul tussen onze lichamen geplet en sijpelt er wat voorvocht over haar pols. Een druppel of zo. Linda trekt haar handen van me los en duwt me een beetje van zich weg.

Ze bukt en trekt haar schoenen van haar voeten, samen met haar sokken vliegen ze de kamer in. Dan maakt ze langzaam haar riem los, het knoopje van de broek volgt en de rits gaat naar beneden.

Ze stroopt het ding van haar lichaam af, gooit het de kamer in en zo staat ze in alleen haar slipje voor me. Fans van lingerie zullen teleurgesteld zijn, want het is een simpel wit slipje, maar met een donkere plek daar waar haar kutje zich bevind. Ze haakt haar vingers achter de rand en trekt het tergend langzaam naar beneden. Daar presenteert zich het kutje van Linda, ze is in ieder geval echt blond, dat is duidelijk te zien aan het netjes bijgewerkte schaamhaar.

Duidelijk beter dan een simpele bikinilijn, maar niet dat er iets weg is. Alles is er nog, al heeft ze het voordeel dat de kleine, blonde haartjes minder opvallen op een blanke huid. Ik zak door mijn knieën en breng mijn gezicht voor haar kutje, haar hand rust even op mijn hoofd, maar meer aanmoediging heb ik niet nodig en voorzichtig lik ik aan haar schaamlippen.

Ze is geil, want ik proef haar sappen en ze kreunt als ik iets hoger lik en haar klitje tussen de schaamlippen raak.

...

Tantra overijssel bloote meide

Daarbij kom ik langs de tafel waar Linda met de kinderen zit. Ze kijkt me aan als ik langzaam naar haar tafel schuif, om daar af te kunnen buigen naar de onze. Als ik ter hoogte van haar tafel ben vraagt ze met een glimlach “Voor het eerst op de ski’s? Dan weet u wat u moet doen en hebt u vanzelf minder last van uw enkels. Julian vraagt “Ben je vaak gevallen? Die spreek je met u aan. De ene minuut vaker dan de andere. Met een pijnlijk gezicht neem ik plaats aan onze tafel en na de nodige opmerkingen dat ik sjans heb met Linda glijdt het gesprek naar het skiën van de dag en hoe mijn vorderingen zijn.

Ik denk dat tegen het einde van de week alles pijn zal doen. Zij zullen dan ook een aprés ski disco induiken waarbij ik ze veel plezier wens. Wederom proberen ze me mee te praten maar dit keer winnen mijn argumenten het; voornamelijk mijn pijnlijke enkels zijn reden genoeg om het discogedoe aan me voorbij te laten gaan.

De jongens besluiten het dessert dan ook over te slaan en gaan meteen naar de disco toe. Hartelijk en met de belofte alles tot in details bij het ontbijt te vertellen nemen ze afscheid. Omdat ik mijn bord voller heb geladen, langzamer liep en door de gesprekken ook nog eens langzamer eet zit ik dus even later alleen. Rustig eet ik door en langzaam komt het bord weer in zicht. Ik schrik als plotseling Julian naast me staat.

Alleen eten is ook niet leuk. Doordat ik echt langzaam ben heeft hij ruim de tijd om de grote stoel nou ja, voor hem is de stoel groot een stukje naar achteren te trekken en het bord op tafel te zetten. Als ik eindelijk aanschuif zie ik dat de borden van Linda en de kinderen al leeg zijn. Alleen komen de obers steeds naar onze tafel toe als ze zien dat onze borden leeg zijn.

Dus uw hulp komt extra goed van pas. Ik steek mijn hand uit naar Linda en zeg, “Waar zijn mijn manieren. Ik zal me netjes voorstellen. Terwijl ik rustig dooreet zakt Linda achterover en zucht een keer, “Poeh poeh, dat was toch meer dan ik dacht.

Weten jullie zeker dat jullie nog toetje willen? Hebben jullie zoveel ruimte in jullie buikjes dan? Nog voor de mes en de vork op het bord liggen wordt het al van tafel gegrist door de ober, met de andere borden, het bestek en de glazen. Sprakeloos kijken we elkaar aan. Slechts enkele seconden later hebben we allemaal de dessertkaart in handen en kijken we naar al dat lekker. Weet je al wat je wilt? De toegesnelde ober noteert de bestelling en is even snel weer weg. Als Julian als laatste zijn lepel op het ijsschaaltje legt bedank ik hem nogmaals voor zijn uitnodiging en wil ik mijzelf verexcuseren omdat ik naar mijn kamer ga.

Wilt u misschien een stukje meelopen. Dan kunt u een heel eind meelopen. Mijn gezicht vertrekt van de pijn en ik zegt “Oef, dat lopen zal in ieder geval niet zo snel zijn, ik was de pijn in mijn enkels vergeten.

Dan kan mijn maag even wennen aan de inhoud. Bij de trap staan Noah en Julian te wachten maar Linda en ik kijken naar de trap, voelen beiden de protesten van onze ledematen en haar hand raakt de mijne als ik op het liftknopje druk. We lachen en ik zeg, “Great minds think alike. Greet mijnts dink een lijk? Dat is een Engels gezegde en dat betekend slimme mensen denken hetzelfde. Linda zucht als ze in de lift staat, “waarom jongens nu zo nodig op het knopje moeten drukken snap ik nu nog niet.

Linda wel, maar die probeert de lach te onderdrukken en staat zo met een beetje een domme grijs in de lift. Even later is er een nieuwe ping en de kinderen stuiven de gang in, Linda roept hen nog na “Niet rennen in de gangen! Ze grinnikt en langzaam vorderen we. Dat was geen probleem, ik doe het graag en jullie zijn uitstekend gezelschap. U bent één van de weinige Nederlanders die me netjes met U en mevrouw aanspreekt. Bijna iedereen denkt dat je meteen mag tutoyeren, alleen omdat ik een bekende Nederlander ben.

Ik ken u immers niet persoonlijk. Ik ken u van TV, maar vind niet dat dit een andere behandeling vereist ten opzichte van een onbekende Nederlander. Een beetje wel, bijvoorbeeld bij een begroeting of bij het inchecken van het hotel hier. Dan weet ik dat Linda de Mol voor me staat, hoef ik niet naar een naam te vragen en kan ik ook gewoon ‘goedemiddag mevrouw de Mol’ zeggen.

Maar meer dan dat? Eigenlijk zeg ik dat verkeerd, door de pijn in mijn enkels vorderen we erg langzaam, stappen gaat bijzonder moeilijk, ook omdat mijn enkels door het stilzitten bij het eten nog eens stijf zijn geworden ook. Stapje voor stapje gaan we verder.

Ik besluit wat stoute schoenen aan te trekken, “Hebt u misschien nog plannen voor vanavond? Misschien hebt u interesse om mee te gaan. Ik ben op vakantie om aan wat rust toe te zijn, dus nee, dank u, maar nee. Mocht u zich bedenken,” ik stop eindelijk bij mijn kamerdeur en tik tegen de deur, “dan weet u nu waar u mij kunt vinden. Ze glimlacht en zegt, “een prettige avond nog Patrick,” en ze draait zich om en wil verder lopen maar bedenkt zich nog.

Linda draait zich weer naar mij en zegt “Een warm bad zal misschien helpen tegen de pijn in uw enkels en uw … eh … kont,” en ze loopt door naar haar eigen kamer, onderweg haar kinderen weer roepend.

Ik glimlach nog even, ontsluit de deur en strompel mijn kamer binnen. Met een kreun laat ik me op het bed vallen. Als de pijn in mijn enkels minder is geworden schiet me het advies van Linda weer te binnen. Met wat gekreun en gegrom kruip ik overeind en sleep mezelf naar de badkamer toe. Daar laat ik het bad vollopen en regel de benodigde handdoeken. Ik plof weer neer op het bed en trek met een pijnlijk gezicht en een paar kreten de schoenen en sokken van mijn voeten. Mijn enkels zien eruit alsof ze een cel gedeeld hebben met Mike Tyson, en zo voelen ze ook.

De rest van mijn kleding gaat makkelijker, dat wil zeggen dat ik op het bed lig en alles uittrek, dit doet minder pijn. Naakt strompel ik naar het, inmiddels volgelopen, bad en snel laat ik me erin zakken. Langzaam maar zeker dringt de warmte van het water door in mijn lijf en blijkt dat Linda gelijk heeft. Tergend langzaam verdwijnt de pijn uit mijn enkels en ook de rest van mijn lichaam begint zich beter te voelen. Zo blijf ik een half uur in bad liggen.

Ik til mijn been op en probeer mijn voet rond te draaien, om zo de enkel te voelen. Ik merk het nog wel, maar echt pijn doet het niet meer. Na nog een kwartier weken merk ik dat het water de echt warme temperatuur aan het kwijtraken is en ik til mezelf uit het water. Ik droog me rustig af en ten teken dat ik er echt weer beter aan toe ben richt mijn pik zich een beetje op als ik er met de handdoek overheen ga.

Ik grinnik even om de gedachte dat ik me duidelijk weer beter voel, maar weersta het idee om me even af te trekken. Ik droog mezelf verder af en wandel pijnvrij! Daar sta ik even te twijfelen, zal ik alsnog de bar bezoeken en me dus weer aankleden, of juist vroeg mijn bed induiken en bijslapen van de vermoeiende dag? Dan gaat de telefoon, niet mijn mobieltje maar de kamertelefoon. Verbaasd neem ik op, Aan de andere kant hoor ik de stem van Linda.

Eh, ik zit hier nu alleen in de kamer, de kinderen liggen in bed en ik denk dat ik toch gebruik ga maken van de uitnodiging, als die nog staat. Natuurlijk staat de uitnodiging nog open. Ik stond net op het punt om te gaan. Beslissing genomen en even later ben ik aangekleed.

Ik fatsoeneer net mijn haar als er op de deur wordt geklopt. Ik doe, op het bedlampje na, alle lichten uit en open de deur. Daar staat Linda te wachten, met een zenuwachtig glimlachje om haar mond.

Ik sluit de deur achter me en we lopen naar de lift. Linda kijkt naar mijn voeten want ze verliest bij de eerste stappen terrein. Met een klein spurtje wandelt ze weer naast me en ze zegt, “Dat lopen gaat inmiddels een stuk beter zie ik. Ik voel mijn enkels nog wel, maar echt pijn zoals vanmiddag doen ze niet meer. Bij de lift aangekomen kijken we elkaar weer aan. Tegelijk zeggen we “Met de trap,” en we lachen als we de trap aflopen.

Eenmaal beneden aangekomen lopen we de bar binnen om tot de conclusie te komen dat het niet druk is. Sterker nog, er is bijna niemand. Op een stelletje in een nisje in de hoek na zit er niemand in de bar. Maar op de barkeeper na is er ook geen personeel. We gaan daarom maar aan de bar zitten en bestellen een drankje. Beiden niet alcoholisch en dat hebben we de hele avond volgehouden.

Ik ben er zo aan gewend dat iedereen meteen tegen me begint te je en jij-en dat ik me er een beetje ongemakkelijk bij voel. Net alsof ik een oude vrouw ben. Vind u dat erg? Maar om antwoord op je vraag te geven, zoals je misschien zult weten zijn Sander en ik uit elkaar. Ik ben blij dat we niet meer samen zijn, maar toen ik alleen in die hotelkamer zat en de kinderen in bed lagen werd het me even teveel. Ik wilde niet meer alleen zijn en had en heb de behoefte aan wat gezelschap.

Dat is niet van de ene op de andere dag weg. Zeker als je iemand hebt die kan luisteren. Ik bedoel, we kennen elkaar net een dag en je weet niets van mij. Misschien staat alles morgen wel in de bladen. Maar ik geloof niet dat je dat zult doen.

Je stelt te weinig vragen voor een journalist. Linda drinkt haar glas leeg en gebaart de barkeeper het bij te vullen. Het is niet juist om te zeggen dat ze door de drank loslippig geworden is alcoholvrij, weet u nog , maar langzaam begint ze wel te praten, zeker nadat het stelletje uit het nisje ook vertrokken is.

De avond door praat ze over haar werk, haar gezin en uiteraard over haar ex. Aandachtig luister ik, geen moment ben ik afgeleid en eigenlijk is het wel een beetje interessant om te horen. Als de barkeeper de bijna lege fles jus d’orange bij ons neerzet schrikken we op.

Hij legt uit dat zijn tijd erop zit en de bar gaat sluiten, maar aangezien we niet aan de alcoholische drank hebben gezeten laat hij ons zitten met de fles. Ik zeg hem de drankjes op mijn kamer te berekenen en hij belooft het te zullen doen, ondanks de protesten van Linda. Ik hef mijn glas naar haar en zeg “Chin chin, wat dat ook moge betekenen. Gelukkig zijn de toiletten in de lobby nog wel open en snel schieten we naar binnen.

Niet veel later stappen we tegelijk tijdig van het toilet af en we slaken een diepe zucht. Zullen we maar teruggaan naar onze kamers? Het effect van het bad begint uit te werken, en zo loop ik wel weer langzamer. Linda heeft het snel door en past ook haar snelheid aan. Ik had het echt even nodig. Even je gemoed legen zeg maar, maar dan zonder tranen. Maar ik ben ook niet zo’n huilerig persoon.

Uiteraard hebben ze die hier niet op de gangen, dus ik trek een sprintje voor zover me dat lukt en gooi de deur van mijn kamer los en klik het licht aan.

Linda sprint lang me heen en rent het toilet op. Ze trekt haar broek van haar lijf en laat zich op de bril vallen. Nog voor ik de plof hoor van haar billen die de bril raken hoor ik het geklater van haar plas die in de pot geperst wordt. De deur staat op een kier en mijn pogingen om de kruk zo voorzichtig mogelijk te pakken en de deur dicht te trekken leiden er alleen maar toe dat ik de deur verder open tik.

Een moment kijken we elkaar aan, ik bij de deur en Linda op de WC met haar ellebogen op haar benen. Het klinkt als een waterval en als het geklater stopt hoor ik een zucht van verlichting van Linda. Het afgrijslijke gepiep van de toiletrolhouder ook echt het enige negatieve van het hotel! Even later stapt Linda van de badkamer af en kijkt me een beetje beschaamd aan. Ik had de deur gewoon dicht moeten doen, maar ik moest zo nodig dat ik net te weinig kracht heb gezet.

Zie ik je morgen nog? Even later hoor ik de deur dichtvallen. Ik laat me achterover op het bed zakken en slaak een diepe zucht. Ik kruip weer overeind, kleed me om in mijn pyjama, was mezelf en poets mijn tanden en even later slaap ik. De volgende ochtend of eigenlijk een paar uur later wordt ik wakker door mijn mobieltje. Gelukkig wordt ik niet gestoord door een telefoontje of SMS bericht, maar door een herinnering dat ik moet opstaan. Met moeite sleep ik mezelf, met weer pijnlijke enkels naar de badkamer voor mijn ochtendplas.

Ik trek de bril omhoog en bedenk me dat gisteren, eh, maar een paar uur geleden Linda de Mol daar nog zat. Als ik niet al een ochtenderectie zou hebben zou ik er wel een stijve van gekregen hebben. Die ik overigens liever kwijt ben, het plast niet makkelijk namelijk. Nadat ik me gewassen en aangekleed heb wandel ik naar beneden naar het ontbijt in het zelfde tempo als vroeg in de ochtend naar boven. Ik ben vroeg, of gewoon één van de eersten, want ik zie maar weinig mensen zitten.

Ik laad mijn bord weer vol hmm, scrambled eggs! Aangezien mijn klasgenoten nog nergens te zien zijn mietjes! Het wat voor mij ook laat, eh, vroeg! Ik heb alleen nog niet de eerste eggs op een boterham gesmeerd en wat zout toegevoegd ai ai roepen mijn nieren of er staat iemand met een grote glimlach naast me. Ik glimlach terug en zeg, “Tuurlijk, geen probleem. Even later schuiven Linda en Noah aan, maar is Julian nog een het uitzoeken. Julian schuift ook aan en heeft voor een boterham met hagelslag gekozen, zonder boter dus de hagelslagjes vallen tussen de dubbelgevouwen boterham weer op het bord.

De kinderen knikken driftig en Linda antwoord, “Ja, lekker geslapen. Als ik de hap met wat melk heb weggespoeld kan ik antwoord geven, “Ja, ik ook, dank je. Als we allemaal ons bord leeg hebben excuseer ik mij aangezien ik weer naar de skilessen moet. Bezorgt vraagt Noah, “Doet u wel voorzichtig met uw enkels? Niet veel later lig ik weer in de sneeuw. Enkele seconden eerder stond ik weer op de ski’s, maar u begrijpt het al.

De ochtend verstrijkt tergend langzaam tot we op een moment bij een aantal sneeuwwallen komen eh, een wal is een muur van sneeuw, het is niet de hoerenbuurt van het dorp, dit is immers niet Amsterdam! Achter de wallen klinkt een geronk, maar de ski-instructeur praat verder.

Ik glijd een stukje verder, overigens niet dat ik dat echt wil, maar ik heb nog steeds geen controle over waar ik geen ga of met welke snelheid.

Ik zie wel meer van achter de wallen. Ik zie af en toe iets voorbij flitsen, voorafgegaan door en gevolgd door een mij bekend voorkomend geronk. Ik zie genoeg en weet wat er aan de hand is, sneeuwracen! Dus ik klik mijn ski’s van mijn voeten af en lever de dingen met de stokken in bij de instructeur. Nogmaals benadruk ik dat het hier sneeuwwallen zijn, anders zou die zin echt helemaal verkeerd begrepen kunnen worden.

Ik tref een complete sneeuwracecursus aan! Op het punt van beginnen en niet veel later zit ik ingesnoerd in de auto naar een instructeur. Ronde na ronde rijden we voor ik het stuur mag overnemen. Eerst behoedzaam, maar al gauw sneller ga ik rond, de auto in de prachtigste drifts gooiend. De instructeur steekt een duimpje omhoog, ook omdat je met de helm op en de herrie, nee, het geluid van de motor elkaar nauwelijks kunt verstaan.

Aan het einde van de dag, en de cursus, heb ik de derde snelste tijd neergezet, win ik een beker als beste debutant en heb ik een erg leuke middag gehad. Ik praat nog wat na met de instructeur, onder andere over mijn racelicentie en ondanks het succes op het onverharde besluit ik het toch op circuitracen te houden.

Bij rallyrijden ben je immers met zijn tweeën en de gedachte dat ik verantwoordelijk ben voor mijn navigator zou me toch afremmen, in een raceauto zit je alleen, met alleen andere auto’s om je heen of als je het goed doet, geen auto’s om je heen. En zo stap ik in de schemering het hotel binnen, met in mijn armen een oorkonde en twee bekers.

Terwijl ik op de sleutel van mijn kamer wacht die had ik voor de zekerheid afgegeven, aangezien ik er vanuit ging dat ik meerdere keren zou gaan vallen en dus erg snel de sleutel in de sneeuw kwijt zou kunnen raken komen Linda en de kinderen ook binnen wandelen.

Het is Linda die me achter de bekers ontdekt en de kinderen om mijn aanwezigheid attent maakt. Even later staan ze voor me, vol bewondering naar de bekers te kijken. Verbaasd vraagt Julian, “Hebt u die allemaal met skiën gewonnen?

Snel sprint ik, voor zover met mijn enkels mogelijk, naar mijn kamer en leg de bekers en de oorkonde op de tafel. Ik fris me op en niet veel later zit ik beneden bij Linda en de kinderen.

Ik heb mijn bord minder vol gestapeld en samen met Noah en Julian hebben we de grootste gesprekken. Linda zit meer stil te eten en ze kijkt liefdevol naar de kinderen die af en toe vergeten te eten, waarna Linda ze aanspoort. Doordat we tegelijk zijn begonnen en de obers doorhebben gekregen dat ze gisteren wel heel erg snel waren, hebben we de tijd voor we onze dessertkeuze maken.

Ik besluit tot een bananasplit terwijl Julian mijn keuze van gisteren overneemt met een Dame Blanche. Noah wil het geschenk bij het kinderijsje niet missen en Linda neemt ook een bananasplit.

Eerlijk is eerlijk, deze keer was ik degene die het laatst was met het opeten van mijn toetje. Maar dat kwam omdat ik regelmatig rondkeek of ik mijn klasgenoten ergens kon ontdekken. Die heb ik sinds het eten van gisteravond niet meer gezien en ook nu is er taal noch teken van hen. Noah is blij met haar speeltje en Linda en Julian willen graag naar hun kamer toe, dus besluiten we om gezamenlijk naar onze kamers terug te lopen. Weer sprinten de kinderen voor ons uit, maar toch, na een aantal trappen buiten adem te raken aha, dus toch een eindige kracht in de aandrijving , waarna ze het iets rustiger aandoen.

Zal ik je bellen of kan ik gewoon aankloppen? We nemen afscheid en ik stap mijn kamer binnen. Ik hoor nog hoe Linda naar de kinderen roept “die klinkt hoeft er niet af hoor!

Na een aantal telefoontjes waar die eikels uithangen en waarvan de meeste ook nog hun mobieltjes uithadden krijg ik eindelijk wat antwoorden. Ze liggen nog in de bedden van de lokale schonen en zijn al een dag niet meer in het hotel geweest. En nu willen ze ophangen want ze hebben weer een stijven en de meiden willen weer, ajow!

Daarvoor ga je dan samen op vakantie! Boos plof ik op het bed neer. Een tijdje later wordt er op de deur geklopt. Ik doe open en Linda staat er. Heb je de bekers al gezien? Ik sluit de deur achter haar en loop ook de kamer in. Ik ga op het bed zitten, Linda gaat in één van de stoelen zitten en pakt de eerste beker van de tafel.

Aandachtig bekijkt ze het ding, alvorens goedkeurend te knikken, “Goed gedaan hoor! Ik neem aan dat je dit ook met meer plezier hebt gedaan dan het skiën. Dit is een stuk leuker, en een stuk minder pijnlijk voor mijn enkels. Ze kijkt me aan, “Hoe is het met je enkels, heb je nog erg veel pijn. Het wordt wel steeds beter. Vandaar dat het skiën niet wilde, dat zag ik al niet zitten.

Ze bukt voor me en feliciteert me met drie zoenen op mijn wangen, maar na de derde zoen blijft ze met haar gezicht voor het mijne hangen, met haar mond een beetje open. Een minuut lang kijken we in elkaars ogen al voor ik de stilte doorbreek.

Dat is wel een goed idee ja. Dankbaar maak ik er gebruik van en even later lopen we samen naar de bar. Het is niet te geloven, maar de barkeeper is de enige persoon aanwezig. Zelfs het stelletje van gisteren is er niet meer. We nemen onze plaatsen aan de bar weer in en bestellen weer, maar waar ik mijn reguliere jus d’orange neem, twijfelt Linda. Ze kijkt me aan, “Zal ik wat sterkers nemen? Ze denkt lang na en besluit om ook aan de jus d’orange te gaan.

We kletsen nu echt, in tegenstelling tot de monoloog van Linda van gisteren. Weten ze niet dat je hier zit? Dus krijgt ze een blonde pruik op, een dikke zonnebril, een auto met een volle tank en de opdracht de paparazzi mee te nemen naar een plek ver van deze. Eenmaal in het hotel trekt ze de kleren en pruik uit en verlaat het hotel stiekem. Zouden de paparazzi het niet doorhebben als er iemand zonder kleren naar buiten loopt?

Een ander tafereel herhaalt zich wel van gisteren, de barkeeper die de fles bij ons neerzet en wederom de rekening op mijn kamer wil zetten, maar Linda is heel beslist dat deze keer de rekening op haar kamer komt. Ze wil van geen wijken weten en dus moet ik wel accoord gaan. Ze houdt de fles naar het licht, “Nog maar een bodempje, niet zo veel dus.

Met de uiterste precisie van een moeder van twee kinderen weet ze de inhoud van de fles eerlijk te verdelen over onze glazen. Vandaar dat moeders al snel een talent hebben voor eerlijke verdeling. Zo hebben we beiden een klein bodempje met jus d’orange en we toosten. Nou toosten is meestal op iets, we tikken de glazen dus tegen elkaar. En een bodempje is ook snel op, dus even later staan we in de lobby, klaar om naar de kamers terug te gaan. Ik wacht nog even, kijk en wijs naar de toiletten, “weet je zeker dat je niet nog even moet?

Als we bij de deur van mijn kamer aankomen stoppen we uiteraard. Ik ontsluit de deur en zet hem op een kier, dan draai ik me weer naar Linda. Het is al even geleden dat ik zo van het gezelschap van iemand heb genoten. Dank je wel,” en ze kust me op mijn wang. En nog een keer en weer blijft haar hoofd voor mijn gezicht hangen met haar mond een beetje geopend. Ik zie de twijfel in haar ogen en voel de twijfel in mijn achterhoofd. We horen gerommel vanuit de gang komen en van schrik doet Linda een stap naar binnen, waardoor we tegen elkaar aanstaan.

Ik voel haar stijve tepels in mijn borst prikken en we kijken elkaar in de ogen. Haar mond bevind zich op millimeters van de mijne, ik til haar een beetje op en trek haar verder de kamer in.

Terwijl onze lippen elkaar ontmoeten geef ik de deur een zet en die valt met een zachte klik in het slot. Haar tong dringt mijn mond binnen, ik sla mij beide armen om haar rug en druk haar tegen me aan. Met voorzichtige stapjes komen we bij het bed terecht en als mijn benen er tegen tikken stoppen we met tongen.

Linda wil haar trui uittrekken, maar ik pak haar armen vast. Ze kijkt naar me en ik kijk in haar ogen, “Weet je zeker dat je dit wilt? Dat weet ik niet. Misschien ga ik spijt krijgen als ik het doe.

Ik ben nu geil, ik kan me in mijn kamer liggen vingeren, maar eigenlijk wil ik dat ook niet. En ik weet dat ik meer spijt ga krijgen als ik het niet doe dan wanneer ik het wel doe. Door het T-shirt van Linda zie ik de stijve tepels al, verbazingwekkend als ik even later merk dat ze onder het shirt ook nog een BH aanheeft.

Maar die is ook snel uit en zo zie ik haar volle borsten, maar ik aarzel en kijk haar aan. Ze knikt slechts kort en ik pak de beide tieten met beide handen beet. Klik nu op de knop hieronder om je keuze te bevestigen en door te gaan naar FOK.

Ja, Ik wil graag een goed werkende site! Je gaat tevens akkoord met onze privacy policy en algemene voorwaarden. Je kunt deze toestemming op ieder moment intrekken. Je zult dan echter geen toegang meer hebben tot onze site.

Je browser ondersteunt geen javascript. Schakel javascript in om door te kunnen gaan. Scroll omlaag voor meer informatie. De cookie is een klein stukje tekst dat door een website op je computer wordt geplaatst om bijvoorbeeld bij te houden of je bent ingelogd, wanneer je laatste bezoek was etc.

Cookies zijn niet eng, maar onderdeel van de HTTP-specificatie. Het HyperText Transfer Protocol wordt door iedereen gebruikt die een website bezoekt: Cookies kunnen nooit gebruikt worden om privégegevens van je computer uit te lezen of wachtwoorden te onderscheppen.

Ook kunnen ze een computer niet infecteren met een virus of trojan. Ze zijn dus volkomen veilig en worden al sinds de jaren 90 zonder incident gebruikt op bijna ALLE websites in de wereld. Uitleg over onze cookies. Dit is een hash van je huidige session id. Deze wordt gebruikt om te voorkomen dat anderen zich door middel van browsermanipulatie kunnen voordoen als jou. In dit cookie staat je userid opgeslagen.

Deze werkt alleen in combinatie met het sessid cookie dat hierboven al vermeld staat.




groente in kut sexcontact leiden

Dank je wel, helemaal top. Klik nu op de knop hieronder om je keuze te bevestigen en door te gaan naar FOK. Ja, Ik wil graag een goed werkende site! Je gaat tevens akkoord met onze privacy policy en algemene voorwaarden. Je kunt deze toestemming op ieder moment intrekken. Je zult dan echter geen toegang meer hebben tot onze site. Je browser ondersteunt geen javascript. Schakel javascript in om door te kunnen gaan. Scroll omlaag voor meer informatie.

De cookie is een klein stukje tekst dat door een website op je computer wordt geplaatst om bijvoorbeeld bij te houden of je bent ingelogd, wanneer je laatste bezoek was etc. Cookies zijn niet eng, maar onderdeel van de HTTP-specificatie.

Het HyperText Transfer Protocol wordt door iedereen gebruikt die een website bezoekt: Cookies kunnen nooit gebruikt worden om privégegevens van je computer uit te lezen of wachtwoorden te onderscheppen. Ook kunnen ze een computer niet infecteren met een virus of trojan. Ze zijn dus volkomen veilig en worden al sinds de jaren 90 zonder incident gebruikt op bijna ALLE websites in de wereld.

Uitleg over onze cookies. Dit is een hash van je huidige session id. Deze wordt gebruikt om te voorkomen dat anderen zich door middel van browsermanipulatie kunnen voordoen als jou. In dit cookie staat je userid opgeslagen. Zo blijf ik een half uur in bad liggen. Ik til mijn been op en probeer mijn voet rond te draaien, om zo de enkel te voelen. Ik merk het nog wel, maar echt pijn doet het niet meer. Na nog een kwartier weken merk ik dat het water de echt warme temperatuur aan het kwijtraken is en ik til mezelf uit het water.

Ik droog me rustig af en ten teken dat ik er echt weer beter aan toe ben richt mijn pik zich een beetje op als ik er met de handdoek overheen ga. Ik grinnik even om de gedachte dat ik me duidelijk weer beter voel, maar weersta het idee om me even af te trekken. Ik droog mezelf verder af en wandel pijnvrij! Daar sta ik even te twijfelen, zal ik alsnog de bar bezoeken en me dus weer aankleden, of juist vroeg mijn bed induiken en bijslapen van de vermoeiende dag? Dan gaat de telefoon, niet mijn mobieltje maar de kamertelefoon.

Verbaasd neem ik op, Aan de andere kant hoor ik de stem van Linda. Eh, ik zit hier nu alleen in de kamer, de kinderen liggen in bed en ik denk dat ik toch gebruik ga maken van de uitnodiging, als die nog staat.

Natuurlijk staat de uitnodiging nog open. Ik stond net op het punt om te gaan. Beslissing genomen en even later ben ik aangekleed. Ik fatsoeneer net mijn haar als er op de deur wordt geklopt. Ik doe, op het bedlampje na, alle lichten uit en open de deur. Daar staat Linda te wachten, met een zenuwachtig glimlachje om haar mond. Ik sluit de deur achter me en we lopen naar de lift. Linda kijkt naar mijn voeten want ze verliest bij de eerste stappen terrein. Met een klein spurtje wandelt ze weer naast me en ze zegt, “Dat lopen gaat inmiddels een stuk beter zie ik.

Ik voel mijn enkels nog wel, maar echt pijn zoals vanmiddag doen ze niet meer. Bij de lift aangekomen kijken we elkaar weer aan. Tegelijk zeggen we “Met de trap,” en we lachen als we de trap aflopen. Eenmaal beneden aangekomen lopen we de bar binnen om tot de conclusie te komen dat het niet druk is. Sterker nog, er is bijna niemand. Op een stelletje in een nisje in de hoek na zit er niemand in de bar.

Maar op de barkeeper na is er ook geen personeel. We gaan daarom maar aan de bar zitten en bestellen een drankje. Beiden niet alcoholisch en dat hebben we de hele avond volgehouden. Ik ben er zo aan gewend dat iedereen meteen tegen me begint te je en jij-en dat ik me er een beetje ongemakkelijk bij voel.

Net alsof ik een oude vrouw ben. Vind u dat erg? Maar om antwoord op je vraag te geven, zoals je misschien zult weten zijn Sander en ik uit elkaar. Ik ben blij dat we niet meer samen zijn, maar toen ik alleen in die hotelkamer zat en de kinderen in bed lagen werd het me even teveel.

Ik wilde niet meer alleen zijn en had en heb de behoefte aan wat gezelschap. Dat is niet van de ene op de andere dag weg. Zeker als je iemand hebt die kan luisteren. Ik bedoel, we kennen elkaar net een dag en je weet niets van mij. Misschien staat alles morgen wel in de bladen. Maar ik geloof niet dat je dat zult doen. Je stelt te weinig vragen voor een journalist. Linda drinkt haar glas leeg en gebaart de barkeeper het bij te vullen. Het is niet juist om te zeggen dat ze door de drank loslippig geworden is alcoholvrij, weet u nog , maar langzaam begint ze wel te praten, zeker nadat het stelletje uit het nisje ook vertrokken is.

De avond door praat ze over haar werk, haar gezin en uiteraard over haar ex. Aandachtig luister ik, geen moment ben ik afgeleid en eigenlijk is het wel een beetje interessant om te horen. Als de barkeeper de bijna lege fles jus d’orange bij ons neerzet schrikken we op. Hij legt uit dat zijn tijd erop zit en de bar gaat sluiten, maar aangezien we niet aan de alcoholische drank hebben gezeten laat hij ons zitten met de fles.

Ik zeg hem de drankjes op mijn kamer te berekenen en hij belooft het te zullen doen, ondanks de protesten van Linda. Ik hef mijn glas naar haar en zeg “Chin chin, wat dat ook moge betekenen.

Gelukkig zijn de toiletten in de lobby nog wel open en snel schieten we naar binnen. Niet veel later stappen we tegelijk tijdig van het toilet af en we slaken een diepe zucht. Zullen we maar teruggaan naar onze kamers? Het effect van het bad begint uit te werken, en zo loop ik wel weer langzamer.

Linda heeft het snel door en past ook haar snelheid aan. Ik had het echt even nodig. Even je gemoed legen zeg maar, maar dan zonder tranen. Maar ik ben ook niet zo’n huilerig persoon. Uiteraard hebben ze die hier niet op de gangen, dus ik trek een sprintje voor zover me dat lukt en gooi de deur van mijn kamer los en klik het licht aan. Linda sprint lang me heen en rent het toilet op.

Ze trekt haar broek van haar lijf en laat zich op de bril vallen. Nog voor ik de plof hoor van haar billen die de bril raken hoor ik het geklater van haar plas die in de pot geperst wordt.

De deur staat op een kier en mijn pogingen om de kruk zo voorzichtig mogelijk te pakken en de deur dicht te trekken leiden er alleen maar toe dat ik de deur verder open tik. Een moment kijken we elkaar aan, ik bij de deur en Linda op de WC met haar ellebogen op haar benen. Het klinkt als een waterval en als het geklater stopt hoor ik een zucht van verlichting van Linda.

Het afgrijslijke gepiep van de toiletrolhouder ook echt het enige negatieve van het hotel! Even later stapt Linda van de badkamer af en kijkt me een beetje beschaamd aan. Ik had de deur gewoon dicht moeten doen, maar ik moest zo nodig dat ik net te weinig kracht heb gezet. Zie ik je morgen nog? Even later hoor ik de deur dichtvallen. Ik laat me achterover op het bed zakken en slaak een diepe zucht. Ik kruip weer overeind, kleed me om in mijn pyjama, was mezelf en poets mijn tanden en even later slaap ik.

De volgende ochtend of eigenlijk een paar uur later wordt ik wakker door mijn mobieltje. Gelukkig wordt ik niet gestoord door een telefoontje of SMS bericht, maar door een herinnering dat ik moet opstaan. Met moeite sleep ik mezelf, met weer pijnlijke enkels naar de badkamer voor mijn ochtendplas.

Ik trek de bril omhoog en bedenk me dat gisteren, eh, maar een paar uur geleden Linda de Mol daar nog zat. Als ik niet al een ochtenderectie zou hebben zou ik er wel een stijve van gekregen hebben.

Die ik overigens liever kwijt ben, het plast niet makkelijk namelijk. Nadat ik me gewassen en aangekleed heb wandel ik naar beneden naar het ontbijt in het zelfde tempo als vroeg in de ochtend naar boven.

Ik ben vroeg, of gewoon één van de eersten, want ik zie maar weinig mensen zitten. Ik laad mijn bord weer vol hmm, scrambled eggs! Aangezien mijn klasgenoten nog nergens te zien zijn mietjes! Het wat voor mij ook laat, eh, vroeg! Ik heb alleen nog niet de eerste eggs op een boterham gesmeerd en wat zout toegevoegd ai ai roepen mijn nieren of er staat iemand met een grote glimlach naast me.

Ik glimlach terug en zeg, “Tuurlijk, geen probleem. Even later schuiven Linda en Noah aan, maar is Julian nog een het uitzoeken. Julian schuift ook aan en heeft voor een boterham met hagelslag gekozen, zonder boter dus de hagelslagjes vallen tussen de dubbelgevouwen boterham weer op het bord. De kinderen knikken driftig en Linda antwoord, “Ja, lekker geslapen. Als ik de hap met wat melk heb weggespoeld kan ik antwoord geven, “Ja, ik ook, dank je.

Als we allemaal ons bord leeg hebben excuseer ik mij aangezien ik weer naar de skilessen moet. Bezorgt vraagt Noah, “Doet u wel voorzichtig met uw enkels? Niet veel later lig ik weer in de sneeuw. Enkele seconden eerder stond ik weer op de ski’s, maar u begrijpt het al. De ochtend verstrijkt tergend langzaam tot we op een moment bij een aantal sneeuwwallen komen eh, een wal is een muur van sneeuw, het is niet de hoerenbuurt van het dorp, dit is immers niet Amsterdam!

Achter de wallen klinkt een geronk, maar de ski-instructeur praat verder. Ik glijd een stukje verder, overigens niet dat ik dat echt wil, maar ik heb nog steeds geen controle over waar ik geen ga of met welke snelheid. Ik zie wel meer van achter de wallen. Ik zie af en toe iets voorbij flitsen, voorafgegaan door en gevolgd door een mij bekend voorkomend geronk. Ik zie genoeg en weet wat er aan de hand is, sneeuwracen! Dus ik klik mijn ski’s van mijn voeten af en lever de dingen met de stokken in bij de instructeur.

Nogmaals benadruk ik dat het hier sneeuwwallen zijn, anders zou die zin echt helemaal verkeerd begrepen kunnen worden. Ik tref een complete sneeuwracecursus aan! Op het punt van beginnen en niet veel later zit ik ingesnoerd in de auto naar een instructeur.

Ronde na ronde rijden we voor ik het stuur mag overnemen. Eerst behoedzaam, maar al gauw sneller ga ik rond, de auto in de prachtigste drifts gooiend. De instructeur steekt een duimpje omhoog, ook omdat je met de helm op en de herrie, nee, het geluid van de motor elkaar nauwelijks kunt verstaan. Aan het einde van de dag, en de cursus, heb ik de derde snelste tijd neergezet, win ik een beker als beste debutant en heb ik een erg leuke middag gehad.

Ik praat nog wat na met de instructeur, onder andere over mijn racelicentie en ondanks het succes op het onverharde besluit ik het toch op circuitracen te houden.

Bij rallyrijden ben je immers met zijn tweeën en de gedachte dat ik verantwoordelijk ben voor mijn navigator zou me toch afremmen, in een raceauto zit je alleen, met alleen andere auto’s om je heen of als je het goed doet, geen auto’s om je heen.

En zo stap ik in de schemering het hotel binnen, met in mijn armen een oorkonde en twee bekers. Terwijl ik op de sleutel van mijn kamer wacht die had ik voor de zekerheid afgegeven, aangezien ik er vanuit ging dat ik meerdere keren zou gaan vallen en dus erg snel de sleutel in de sneeuw kwijt zou kunnen raken komen Linda en de kinderen ook binnen wandelen.

Het is Linda die me achter de bekers ontdekt en de kinderen om mijn aanwezigheid attent maakt. Even later staan ze voor me, vol bewondering naar de bekers te kijken. Verbaasd vraagt Julian, “Hebt u die allemaal met skiën gewonnen? Snel sprint ik, voor zover met mijn enkels mogelijk, naar mijn kamer en leg de bekers en de oorkonde op de tafel. Ik fris me op en niet veel later zit ik beneden bij Linda en de kinderen. Ik heb mijn bord minder vol gestapeld en samen met Noah en Julian hebben we de grootste gesprekken.

Linda zit meer stil te eten en ze kijkt liefdevol naar de kinderen die af en toe vergeten te eten, waarna Linda ze aanspoort. Doordat we tegelijk zijn begonnen en de obers doorhebben gekregen dat ze gisteren wel heel erg snel waren, hebben we de tijd voor we onze dessertkeuze maken. Ik besluit tot een bananasplit terwijl Julian mijn keuze van gisteren overneemt met een Dame Blanche. Noah wil het geschenk bij het kinderijsje niet missen en Linda neemt ook een bananasplit.

Eerlijk is eerlijk, deze keer was ik degene die het laatst was met het opeten van mijn toetje. Maar dat kwam omdat ik regelmatig rondkeek of ik mijn klasgenoten ergens kon ontdekken. Die heb ik sinds het eten van gisteravond niet meer gezien en ook nu is er taal noch teken van hen. Noah is blij met haar speeltje en Linda en Julian willen graag naar hun kamer toe, dus besluiten we om gezamenlijk naar onze kamers terug te lopen. Weer sprinten de kinderen voor ons uit, maar toch, na een aantal trappen buiten adem te raken aha, dus toch een eindige kracht in de aandrijving , waarna ze het iets rustiger aandoen.

Zal ik je bellen of kan ik gewoon aankloppen? We nemen afscheid en ik stap mijn kamer binnen. Ik hoor nog hoe Linda naar de kinderen roept “die klinkt hoeft er niet af hoor! Na een aantal telefoontjes waar die eikels uithangen en waarvan de meeste ook nog hun mobieltjes uithadden krijg ik eindelijk wat antwoorden. Ze liggen nog in de bedden van de lokale schonen en zijn al een dag niet meer in het hotel geweest.

En nu willen ze ophangen want ze hebben weer een stijven en de meiden willen weer, ajow! Daarvoor ga je dan samen op vakantie! Boos plof ik op het bed neer.

Een tijdje later wordt er op de deur geklopt. Ik doe open en Linda staat er. Heb je de bekers al gezien? Ik sluit de deur achter haar en loop ook de kamer in. Ik ga op het bed zitten, Linda gaat in één van de stoelen zitten en pakt de eerste beker van de tafel. Aandachtig bekijkt ze het ding, alvorens goedkeurend te knikken, “Goed gedaan hoor! Ik neem aan dat je dit ook met meer plezier hebt gedaan dan het skiën. Dit is een stuk leuker, en een stuk minder pijnlijk voor mijn enkels.

Ze kijkt me aan, “Hoe is het met je enkels, heb je nog erg veel pijn. Het wordt wel steeds beter. Vandaar dat het skiën niet wilde, dat zag ik al niet zitten. Ze bukt voor me en feliciteert me met drie zoenen op mijn wangen, maar na de derde zoen blijft ze met haar gezicht voor het mijne hangen, met haar mond een beetje open. Een minuut lang kijken we in elkaars ogen al voor ik de stilte doorbreek. Dat is wel een goed idee ja. Dankbaar maak ik er gebruik van en even later lopen we samen naar de bar.

Het is niet te geloven, maar de barkeeper is de enige persoon aanwezig. Zelfs het stelletje van gisteren is er niet meer. We nemen onze plaatsen aan de bar weer in en bestellen weer, maar waar ik mijn reguliere jus d’orange neem, twijfelt Linda. Ze kijkt me aan, “Zal ik wat sterkers nemen? Ze denkt lang na en besluit om ook aan de jus d’orange te gaan.

We kletsen nu echt, in tegenstelling tot de monoloog van Linda van gisteren. Weten ze niet dat je hier zit? Dus krijgt ze een blonde pruik op, een dikke zonnebril, een auto met een volle tank en de opdracht de paparazzi mee te nemen naar een plek ver van deze. Eenmaal in het hotel trekt ze de kleren en pruik uit en verlaat het hotel stiekem. Zouden de paparazzi het niet doorhebben als er iemand zonder kleren naar buiten loopt?

Een ander tafereel herhaalt zich wel van gisteren, de barkeeper die de fles bij ons neerzet en wederom de rekening op mijn kamer wil zetten, maar Linda is heel beslist dat deze keer de rekening op haar kamer komt.

Ze wil van geen wijken weten en dus moet ik wel accoord gaan. Ze houdt de fles naar het licht, “Nog maar een bodempje, niet zo veel dus. Met de uiterste precisie van een moeder van twee kinderen weet ze de inhoud van de fles eerlijk te verdelen over onze glazen. Vandaar dat moeders al snel een talent hebben voor eerlijke verdeling. Zo hebben we beiden een klein bodempje met jus d’orange en we toosten. Nou toosten is meestal op iets, we tikken de glazen dus tegen elkaar.

En een bodempje is ook snel op, dus even later staan we in de lobby, klaar om naar de kamers terug te gaan. Ik wacht nog even, kijk en wijs naar de toiletten, “weet je zeker dat je niet nog even moet?

Als we bij de deur van mijn kamer aankomen stoppen we uiteraard. Ik ontsluit de deur en zet hem op een kier, dan draai ik me weer naar Linda. Het is al even geleden dat ik zo van het gezelschap van iemand heb genoten.

Dank je wel,” en ze kust me op mijn wang. En nog een keer en weer blijft haar hoofd voor mijn gezicht hangen met haar mond een beetje geopend. Ik zie de twijfel in haar ogen en voel de twijfel in mijn achterhoofd. We horen gerommel vanuit de gang komen en van schrik doet Linda een stap naar binnen, waardoor we tegen elkaar aanstaan.

Ik voel haar stijve tepels in mijn borst prikken en we kijken elkaar in de ogen. Haar mond bevind zich op millimeters van de mijne, ik til haar een beetje op en trek haar verder de kamer in. Terwijl onze lippen elkaar ontmoeten geef ik de deur een zet en die valt met een zachte klik in het slot. Haar tong dringt mijn mond binnen, ik sla mij beide armen om haar rug en druk haar tegen me aan. Met voorzichtige stapjes komen we bij het bed terecht en als mijn benen er tegen tikken stoppen we met tongen.

Linda wil haar trui uittrekken, maar ik pak haar armen vast. Ze kijkt naar me en ik kijk in haar ogen, “Weet je zeker dat je dit wilt? Dat weet ik niet. Misschien ga ik spijt krijgen als ik het doe. Ik ben nu geil, ik kan me in mijn kamer liggen vingeren, maar eigenlijk wil ik dat ook niet.

En ik weet dat ik meer spijt ga krijgen als ik het niet doe dan wanneer ik het wel doe. Door het T-shirt van Linda zie ik de stijve tepels al, verbazingwekkend als ik even later merk dat ze onder het shirt ook nog een BH aanheeft.

Maar die is ook snel uit en zo zie ik haar volle borsten, maar ik aarzel en kijk haar aan. Ze knikt slechts kort en ik pak de beide tieten met beide handen beet. Ze kreunt zachtjes als ik er in knijp en de tepels één voor één in mijn mond neem. Ik laat mijn tong over de tepelhoven spelen en masseer tegelijk haar bollen. Met haar vrije handen trekt Linda mijn trui omhoog, samen met mijn T-shirt. Uiteraard komt ze niet ver, omdat mijn handen immers op haar borsten liggen.

Ik kom weer omhoog en begin weer met haar te tongen. Zo kan ze mijn trui en T-shirt van mijn armen trekken, maar om ze over mijn hoofd de krijgen moeten we elkaar toch even loslaten. Linda gooit de twee kledingstukken om de grond naast de hare, maar als ze naar het stapeltje kijkt lijkt ze toch te twijfelen. Ik pak haar arm zachtjes vast en ze kijkt me weer aan, in haar ogen is een wervelstorm aan emoties te zien, twijfel, spijt, woede, geilheid, dankbaarheid, het komt allemaal langs, maar ik merk aan het trillen van haar lichaam dat ze op het punt staat te breken.

Daarom trek ik haar naar me toe en sla ik mijn armen om haar heen. Ik leg mijn hoofd op haar schouder en een hand tegen haar achterhoofd zodat ze hetzelfde bij mij doet.

Haar borsten liggen plat tegen de mijne, maar dat merk ik niet meer aangezien Linda met snikken begint te huilen. Alle emotionele gebeurtenissen wreken zich nu en ik voel hoe de tranen over mijn rug lopen. Ik trek haar dichter tegen me aan, zo dicht dat ze mijn stijve wel tegen haar, in haar broek verpakte, kutje moet voelen; maar ook moet merken dat de stijfheid zienderogen afneemt.

Intussen fluister ik sussende woorden in haar oor. Haar lichaam schokt onder de kracht van haar tranen en ze laat het dan ook lopen, tegenhouden heeft geen zin. Ik wrijf over haar rug om haar te kalmeren en wieg haar rustig heen en weer. Na een paar minuten wordt de tranenstroom minder en ze maakt zich uit mijn omhelzing los.

Weken ben ik sterk geweest voor de kinderen, maar nu sta ik zelf als een kind te grienen. Huilen lucht op, en als je het nu bij mij doet ben je straks weer sterk voor de kinderen. Ik geef het aan haar zodat ze haar tranen kan afwegen. Ik glimlach, “Natuurlijk mag dat, je weet de badkamer wel te vinden. Ik kijk naar de stapel met kleren, mijn trui, mijn T-shirt met Linda’s tranen erin, haar trui, haar T-shirt en haar BH. Wat een volstrekt onwerkelijke ervaring heb ik.

En kan ik wel verder gaan, wil ik haar neuken? Maar kan ik het naar mezelf toe doen, en maak ik wel misbruik van de situatie. En wil Linda nog wel? Ik schudt mijn twijfels van me af, ik heb Linda mogelijkheden genoeg gegeven om weg te gaan, en ze wil nu toch niet meer, na zo’n emotionele ontlading is sex wel het laatste waar ze aan denkt.

Ik besluit wel even een blik op haar te werpen, om te kijken of het goed gaat met haar. Zo stap ik de badkamer binnen waar ik Linda aantref die met WC papier haar doorgelopen make-up wegveegt, de make-up die ook tranen overleeft moet nog uitgevonden worden. Ze ziet me in de spiegel aankomen en lacht een beetje.

Ze strekt haar armen naar de spiegel, “Meen je dat echt? Haar ogen worden groot en ze wijst naar de spiegel, naar iets dat zij wel, maar ik niet kan zien. Dan zie ik ook dat er een aantal strepen met make-up langs mijn rug lopen, van mijn schouder omlaag, precies daar waar Linda heeft staan huilen.

Gelukkig stoppen de strepen net boven mijn broek, anders had ik de vlekken daar in gehad. Linda slaat haar hand voor haar mond, “Oh, sorry, dat spijt me. Ik wist niet dat ik die vlekken kon maken. Ik maak het eerst schoon. Ze trekt mijn broek een stukje van mijn lichaam af en constateert dat de strepen toch doorlopen tot op mijn billen.

Ze klopt tegen mijn kont en zegt, “Kom op, uit. Ik heb die vlekken veroorzaakt en ik zal ze schoonmaken ook. Ik trek eerst mijn schoenen uit, dan mijn sokken die ik weer in de schoenen prop.

De schoenen gooi ik vervolgens de kamer in. Mijn broek volgt al snel, maar ik aarzel als ik mijn onderbroek wil uittrekken. Ik heb tenslotte twee kinderen. Met een fraaie boog vliegt ook dit kledingstuk de kamer in. Regelmatig maakt ze de handdoek nat en wisselt ze van stukje, omdat de vlekken van mijn rug op de handdoek komen. Het schudden van Linda begint bij mij effect te hebben, zeker omdat ik in de spiegel haar borsten heen en weer zie schudden op de kracht van haar bewegingen.

Als ze klaar is knijpt ze even in mijn billen en zegt ze, “Zo lekker kontje, klaar. Ze draaide zich net om, om de handdoek in het bad te gooien, maar als ze terugdraait glijden haar ogen wel meteen naar mijn kruis. Haar ogen blijven rusten op mijn pik die rustig overeind staat en langzaam beweegt op het kloppen van mijn hart. Ze slikt, fluistert weer, “ehm…Ik…” en ze kijkt weer naar beneden. Haar hand zweeft langzaam naar mijn pik toe, en pas op centimeters ervan lukt het Linda de controle terug te winnen en haar hand te laten hangen.

Ze kijkt me weer aan en in haar ogen zie ik de geilheid weer opvlammen. Tegelijk met haar hand naar mijn pik brengt ze haar lippen naar de mijne en ze drukt haar tong in mijn mond. Haar vrije hand pakt mijn achterhoofd beet en duwt me naar zich toe. Haar andere hand grijpt als een fluwelen handschoen mijn pik beet en trekt de voorhuid naar achteren.

Onze tongen spelen met elkaar en ik kan me ook niet meer inhouden. Ik sla mijn armen om haar rug en druk haar lichaam tegen me aan. Zo worden haar hand en mijn lul tussen onze lichamen geplet en sijpelt er wat voorvocht over haar pols. Een druppel of zo. Linda trekt haar handen van me los en duwt me een beetje van zich weg. Ze bukt en trekt haar schoenen van haar voeten, samen met haar sokken vliegen ze de kamer in. Dan maakt ze langzaam haar riem los, het knoopje van de broek volgt en de rits gaat naar beneden.

Ze stroopt het ding van haar lichaam af, gooit het de kamer in en zo staat ze in alleen haar slipje voor me. Fans van lingerie zullen teleurgesteld zijn, want het is een simpel wit slipje, maar met een donkere plek daar waar haar kutje zich bevind.

Ze haakt haar vingers achter de rand en trekt het tergend langzaam naar beneden. Daar presenteert zich het kutje van Linda, ze is in ieder geval echt blond, dat is duidelijk te zien aan het netjes bijgewerkte schaamhaar.

Duidelijk beter dan een simpele bikinilijn, maar niet dat er iets weg is. Alles is er nog, al heeft ze het voordeel dat de kleine, blonde haartjes minder opvallen op een blanke huid. Ik zak door mijn knieën en breng mijn gezicht voor haar kutje, haar hand rust even op mijn hoofd, maar meer aanmoediging heb ik niet nodig en voorzichtig lik ik aan haar schaamlippen.

Ze is geil, want ik proef haar sappen en ze kreunt als ik iets hoger lik en haar klitje tussen de schaamlippen raak.

...









Meiden kutjes sex in coevorden


Ik had de deur gewoon dicht moeten doen, maar ik moest zo nodig dat ik net te weinig kracht heb gezet. Zie ik je morgen nog? Even later hoor ik de deur dichtvallen. Ik laat me achterover op het bed zakken en slaak een diepe zucht. Ik kruip weer overeind, kleed me om in mijn pyjama, was mezelf en poets mijn tanden en even later slaap ik. De volgende ochtend of eigenlijk een paar uur later wordt ik wakker door mijn mobieltje. Gelukkig wordt ik niet gestoord door een telefoontje of SMS bericht, maar door een herinnering dat ik moet opstaan.

Met moeite sleep ik mezelf, met weer pijnlijke enkels naar de badkamer voor mijn ochtendplas. Ik trek de bril omhoog en bedenk me dat gisteren, eh, maar een paar uur geleden Linda de Mol daar nog zat. Als ik niet al een ochtenderectie zou hebben zou ik er wel een stijve van gekregen hebben. Die ik overigens liever kwijt ben, het plast niet makkelijk namelijk.

Nadat ik me gewassen en aangekleed heb wandel ik naar beneden naar het ontbijt in het zelfde tempo als vroeg in de ochtend naar boven. Ik ben vroeg, of gewoon één van de eersten, want ik zie maar weinig mensen zitten. Ik laad mijn bord weer vol hmm, scrambled eggs!

Aangezien mijn klasgenoten nog nergens te zien zijn mietjes! Het wat voor mij ook laat, eh, vroeg! Ik heb alleen nog niet de eerste eggs op een boterham gesmeerd en wat zout toegevoegd ai ai roepen mijn nieren of er staat iemand met een grote glimlach naast me. Ik glimlach terug en zeg, “Tuurlijk, geen probleem. Even later schuiven Linda en Noah aan, maar is Julian nog een het uitzoeken. Julian schuift ook aan en heeft voor een boterham met hagelslag gekozen, zonder boter dus de hagelslagjes vallen tussen de dubbelgevouwen boterham weer op het bord.

De kinderen knikken driftig en Linda antwoord, “Ja, lekker geslapen. Als ik de hap met wat melk heb weggespoeld kan ik antwoord geven, “Ja, ik ook, dank je. Als we allemaal ons bord leeg hebben excuseer ik mij aangezien ik weer naar de skilessen moet.

Bezorgt vraagt Noah, “Doet u wel voorzichtig met uw enkels? Niet veel later lig ik weer in de sneeuw. Enkele seconden eerder stond ik weer op de ski’s, maar u begrijpt het al. De ochtend verstrijkt tergend langzaam tot we op een moment bij een aantal sneeuwwallen komen eh, een wal is een muur van sneeuw, het is niet de hoerenbuurt van het dorp, dit is immers niet Amsterdam! Achter de wallen klinkt een geronk, maar de ski-instructeur praat verder. Ik glijd een stukje verder, overigens niet dat ik dat echt wil, maar ik heb nog steeds geen controle over waar ik geen ga of met welke snelheid.

Ik zie wel meer van achter de wallen. Ik zie af en toe iets voorbij flitsen, voorafgegaan door en gevolgd door een mij bekend voorkomend geronk. Ik zie genoeg en weet wat er aan de hand is, sneeuwracen!

Dus ik klik mijn ski’s van mijn voeten af en lever de dingen met de stokken in bij de instructeur. Nogmaals benadruk ik dat het hier sneeuwwallen zijn, anders zou die zin echt helemaal verkeerd begrepen kunnen worden.

Ik tref een complete sneeuwracecursus aan! Op het punt van beginnen en niet veel later zit ik ingesnoerd in de auto naar een instructeur. Ronde na ronde rijden we voor ik het stuur mag overnemen. Eerst behoedzaam, maar al gauw sneller ga ik rond, de auto in de prachtigste drifts gooiend.

De instructeur steekt een duimpje omhoog, ook omdat je met de helm op en de herrie, nee, het geluid van de motor elkaar nauwelijks kunt verstaan. Aan het einde van de dag, en de cursus, heb ik de derde snelste tijd neergezet, win ik een beker als beste debutant en heb ik een erg leuke middag gehad. Ik praat nog wat na met de instructeur, onder andere over mijn racelicentie en ondanks het succes op het onverharde besluit ik het toch op circuitracen te houden. Bij rallyrijden ben je immers met zijn tweeën en de gedachte dat ik verantwoordelijk ben voor mijn navigator zou me toch afremmen, in een raceauto zit je alleen, met alleen andere auto’s om je heen of als je het goed doet, geen auto’s om je heen.

En zo stap ik in de schemering het hotel binnen, met in mijn armen een oorkonde en twee bekers. Terwijl ik op de sleutel van mijn kamer wacht die had ik voor de zekerheid afgegeven, aangezien ik er vanuit ging dat ik meerdere keren zou gaan vallen en dus erg snel de sleutel in de sneeuw kwijt zou kunnen raken komen Linda en de kinderen ook binnen wandelen.

Het is Linda die me achter de bekers ontdekt en de kinderen om mijn aanwezigheid attent maakt. Even later staan ze voor me, vol bewondering naar de bekers te kijken. Verbaasd vraagt Julian, “Hebt u die allemaal met skiën gewonnen?

Snel sprint ik, voor zover met mijn enkels mogelijk, naar mijn kamer en leg de bekers en de oorkonde op de tafel. Ik fris me op en niet veel later zit ik beneden bij Linda en de kinderen. Ik heb mijn bord minder vol gestapeld en samen met Noah en Julian hebben we de grootste gesprekken. Linda zit meer stil te eten en ze kijkt liefdevol naar de kinderen die af en toe vergeten te eten, waarna Linda ze aanspoort.

Doordat we tegelijk zijn begonnen en de obers doorhebben gekregen dat ze gisteren wel heel erg snel waren, hebben we de tijd voor we onze dessertkeuze maken. Ik besluit tot een bananasplit terwijl Julian mijn keuze van gisteren overneemt met een Dame Blanche. Noah wil het geschenk bij het kinderijsje niet missen en Linda neemt ook een bananasplit.

Eerlijk is eerlijk, deze keer was ik degene die het laatst was met het opeten van mijn toetje. Maar dat kwam omdat ik regelmatig rondkeek of ik mijn klasgenoten ergens kon ontdekken. Die heb ik sinds het eten van gisteravond niet meer gezien en ook nu is er taal noch teken van hen. Noah is blij met haar speeltje en Linda en Julian willen graag naar hun kamer toe, dus besluiten we om gezamenlijk naar onze kamers terug te lopen. Weer sprinten de kinderen voor ons uit, maar toch, na een aantal trappen buiten adem te raken aha, dus toch een eindige kracht in de aandrijving , waarna ze het iets rustiger aandoen.

Zal ik je bellen of kan ik gewoon aankloppen? We nemen afscheid en ik stap mijn kamer binnen. Ik hoor nog hoe Linda naar de kinderen roept “die klinkt hoeft er niet af hoor! Na een aantal telefoontjes waar die eikels uithangen en waarvan de meeste ook nog hun mobieltjes uithadden krijg ik eindelijk wat antwoorden. Ze liggen nog in de bedden van de lokale schonen en zijn al een dag niet meer in het hotel geweest. En nu willen ze ophangen want ze hebben weer een stijven en de meiden willen weer, ajow!

Daarvoor ga je dan samen op vakantie! Boos plof ik op het bed neer. Een tijdje later wordt er op de deur geklopt. Ik doe open en Linda staat er. Heb je de bekers al gezien? Ik sluit de deur achter haar en loop ook de kamer in.

Ik ga op het bed zitten, Linda gaat in één van de stoelen zitten en pakt de eerste beker van de tafel. Aandachtig bekijkt ze het ding, alvorens goedkeurend te knikken, “Goed gedaan hoor!

Ik neem aan dat je dit ook met meer plezier hebt gedaan dan het skiën. Dit is een stuk leuker, en een stuk minder pijnlijk voor mijn enkels. Ze kijkt me aan, “Hoe is het met je enkels, heb je nog erg veel pijn. Het wordt wel steeds beter. Vandaar dat het skiën niet wilde, dat zag ik al niet zitten. Ze bukt voor me en feliciteert me met drie zoenen op mijn wangen, maar na de derde zoen blijft ze met haar gezicht voor het mijne hangen, met haar mond een beetje open.

Een minuut lang kijken we in elkaars ogen al voor ik de stilte doorbreek. Dat is wel een goed idee ja. Dankbaar maak ik er gebruik van en even later lopen we samen naar de bar. Het is niet te geloven, maar de barkeeper is de enige persoon aanwezig. Zelfs het stelletje van gisteren is er niet meer. We nemen onze plaatsen aan de bar weer in en bestellen weer, maar waar ik mijn reguliere jus d’orange neem, twijfelt Linda.

Ze kijkt me aan, “Zal ik wat sterkers nemen? Ze denkt lang na en besluit om ook aan de jus d’orange te gaan. We kletsen nu echt, in tegenstelling tot de monoloog van Linda van gisteren.

Weten ze niet dat je hier zit? Dus krijgt ze een blonde pruik op, een dikke zonnebril, een auto met een volle tank en de opdracht de paparazzi mee te nemen naar een plek ver van deze. Eenmaal in het hotel trekt ze de kleren en pruik uit en verlaat het hotel stiekem.

Zouden de paparazzi het niet doorhebben als er iemand zonder kleren naar buiten loopt? Een ander tafereel herhaalt zich wel van gisteren, de barkeeper die de fles bij ons neerzet en wederom de rekening op mijn kamer wil zetten, maar Linda is heel beslist dat deze keer de rekening op haar kamer komt.

Ze wil van geen wijken weten en dus moet ik wel accoord gaan. Ze houdt de fles naar het licht, “Nog maar een bodempje, niet zo veel dus. Met de uiterste precisie van een moeder van twee kinderen weet ze de inhoud van de fles eerlijk te verdelen over onze glazen. Vandaar dat moeders al snel een talent hebben voor eerlijke verdeling. Zo hebben we beiden een klein bodempje met jus d’orange en we toosten.

Nou toosten is meestal op iets, we tikken de glazen dus tegen elkaar. En een bodempje is ook snel op, dus even later staan we in de lobby, klaar om naar de kamers terug te gaan. Ik wacht nog even, kijk en wijs naar de toiletten, “weet je zeker dat je niet nog even moet?

Als we bij de deur van mijn kamer aankomen stoppen we uiteraard. Ik ontsluit de deur en zet hem op een kier, dan draai ik me weer naar Linda. Het is al even geleden dat ik zo van het gezelschap van iemand heb genoten. Dank je wel,” en ze kust me op mijn wang. En nog een keer en weer blijft haar hoofd voor mijn gezicht hangen met haar mond een beetje geopend. Ik zie de twijfel in haar ogen en voel de twijfel in mijn achterhoofd.

We horen gerommel vanuit de gang komen en van schrik doet Linda een stap naar binnen, waardoor we tegen elkaar aanstaan. Ik voel haar stijve tepels in mijn borst prikken en we kijken elkaar in de ogen. Haar mond bevind zich op millimeters van de mijne, ik til haar een beetje op en trek haar verder de kamer in. Terwijl onze lippen elkaar ontmoeten geef ik de deur een zet en die valt met een zachte klik in het slot.

Haar tong dringt mijn mond binnen, ik sla mij beide armen om haar rug en druk haar tegen me aan. Met voorzichtige stapjes komen we bij het bed terecht en als mijn benen er tegen tikken stoppen we met tongen. Linda wil haar trui uittrekken, maar ik pak haar armen vast. Ze kijkt naar me en ik kijk in haar ogen, “Weet je zeker dat je dit wilt? Dat weet ik niet. Misschien ga ik spijt krijgen als ik het doe. Ik ben nu geil, ik kan me in mijn kamer liggen vingeren, maar eigenlijk wil ik dat ook niet.

En ik weet dat ik meer spijt ga krijgen als ik het niet doe dan wanneer ik het wel doe. Door het T-shirt van Linda zie ik de stijve tepels al, verbazingwekkend als ik even later merk dat ze onder het shirt ook nog een BH aanheeft. Maar die is ook snel uit en zo zie ik haar volle borsten, maar ik aarzel en kijk haar aan. Ze knikt slechts kort en ik pak de beide tieten met beide handen beet. Ze kreunt zachtjes als ik er in knijp en de tepels één voor één in mijn mond neem.

Ik laat mijn tong over de tepelhoven spelen en masseer tegelijk haar bollen. Met haar vrije handen trekt Linda mijn trui omhoog, samen met mijn T-shirt.

Uiteraard komt ze niet ver, omdat mijn handen immers op haar borsten liggen. Ik kom weer omhoog en begin weer met haar te tongen. Zo kan ze mijn trui en T-shirt van mijn armen trekken, maar om ze over mijn hoofd de krijgen moeten we elkaar toch even loslaten. Linda gooit de twee kledingstukken om de grond naast de hare, maar als ze naar het stapeltje kijkt lijkt ze toch te twijfelen. Ik pak haar arm zachtjes vast en ze kijkt me weer aan, in haar ogen is een wervelstorm aan emoties te zien, twijfel, spijt, woede, geilheid, dankbaarheid, het komt allemaal langs, maar ik merk aan het trillen van haar lichaam dat ze op het punt staat te breken.

Daarom trek ik haar naar me toe en sla ik mijn armen om haar heen. Ik leg mijn hoofd op haar schouder en een hand tegen haar achterhoofd zodat ze hetzelfde bij mij doet. Haar borsten liggen plat tegen de mijne, maar dat merk ik niet meer aangezien Linda met snikken begint te huilen. Alle emotionele gebeurtenissen wreken zich nu en ik voel hoe de tranen over mijn rug lopen. Ik trek haar dichter tegen me aan, zo dicht dat ze mijn stijve wel tegen haar, in haar broek verpakte, kutje moet voelen; maar ook moet merken dat de stijfheid zienderogen afneemt.

Intussen fluister ik sussende woorden in haar oor. Haar lichaam schokt onder de kracht van haar tranen en ze laat het dan ook lopen, tegenhouden heeft geen zin. Ik wrijf over haar rug om haar te kalmeren en wieg haar rustig heen en weer.

Na een paar minuten wordt de tranenstroom minder en ze maakt zich uit mijn omhelzing los. Weken ben ik sterk geweest voor de kinderen, maar nu sta ik zelf als een kind te grienen. Huilen lucht op, en als je het nu bij mij doet ben je straks weer sterk voor de kinderen. Ik geef het aan haar zodat ze haar tranen kan afwegen. Ik glimlach, “Natuurlijk mag dat, je weet de badkamer wel te vinden. Ik kijk naar de stapel met kleren, mijn trui, mijn T-shirt met Linda’s tranen erin, haar trui, haar T-shirt en haar BH.

Wat een volstrekt onwerkelijke ervaring heb ik. En kan ik wel verder gaan, wil ik haar neuken? Maar kan ik het naar mezelf toe doen, en maak ik wel misbruik van de situatie. En wil Linda nog wel? Ik schudt mijn twijfels van me af, ik heb Linda mogelijkheden genoeg gegeven om weg te gaan, en ze wil nu toch niet meer, na zo’n emotionele ontlading is sex wel het laatste waar ze aan denkt.

Ik besluit wel even een blik op haar te werpen, om te kijken of het goed gaat met haar. Zo stap ik de badkamer binnen waar ik Linda aantref die met WC papier haar doorgelopen make-up wegveegt, de make-up die ook tranen overleeft moet nog uitgevonden worden. Ze ziet me in de spiegel aankomen en lacht een beetje. Ze strekt haar armen naar de spiegel, “Meen je dat echt? Haar ogen worden groot en ze wijst naar de spiegel, naar iets dat zij wel, maar ik niet kan zien.

Dan zie ik ook dat er een aantal strepen met make-up langs mijn rug lopen, van mijn schouder omlaag, precies daar waar Linda heeft staan huilen. Gelukkig stoppen de strepen net boven mijn broek, anders had ik de vlekken daar in gehad. Linda slaat haar hand voor haar mond, “Oh, sorry, dat spijt me.

Ik wist niet dat ik die vlekken kon maken. Ik maak het eerst schoon. Ze trekt mijn broek een stukje van mijn lichaam af en constateert dat de strepen toch doorlopen tot op mijn billen. Ze klopt tegen mijn kont en zegt, “Kom op, uit. Ik heb die vlekken veroorzaakt en ik zal ze schoonmaken ook. Ik trek eerst mijn schoenen uit, dan mijn sokken die ik weer in de schoenen prop. De schoenen gooi ik vervolgens de kamer in. Mijn broek volgt al snel, maar ik aarzel als ik mijn onderbroek wil uittrekken.

Ik heb tenslotte twee kinderen. Met een fraaie boog vliegt ook dit kledingstuk de kamer in. Regelmatig maakt ze de handdoek nat en wisselt ze van stukje, omdat de vlekken van mijn rug op de handdoek komen. Het schudden van Linda begint bij mij effect te hebben, zeker omdat ik in de spiegel haar borsten heen en weer zie schudden op de kracht van haar bewegingen. Als ze klaar is knijpt ze even in mijn billen en zegt ze, “Zo lekker kontje, klaar.

Ze draaide zich net om, om de handdoek in het bad te gooien, maar als ze terugdraait glijden haar ogen wel meteen naar mijn kruis. Haar ogen blijven rusten op mijn pik die rustig overeind staat en langzaam beweegt op het kloppen van mijn hart. Ze slikt, fluistert weer, “ehm…Ik…” en ze kijkt weer naar beneden. Haar hand zweeft langzaam naar mijn pik toe, en pas op centimeters ervan lukt het Linda de controle terug te winnen en haar hand te laten hangen.

Ze kijkt me weer aan en in haar ogen zie ik de geilheid weer opvlammen. Tegelijk met haar hand naar mijn pik brengt ze haar lippen naar de mijne en ze drukt haar tong in mijn mond. Haar vrije hand pakt mijn achterhoofd beet en duwt me naar zich toe.

Haar andere hand grijpt als een fluwelen handschoen mijn pik beet en trekt de voorhuid naar achteren. Onze tongen spelen met elkaar en ik kan me ook niet meer inhouden. Ik sla mijn armen om haar rug en druk haar lichaam tegen me aan. Zo worden haar hand en mijn lul tussen onze lichamen geplet en sijpelt er wat voorvocht over haar pols. Een druppel of zo. Linda trekt haar handen van me los en duwt me een beetje van zich weg.

Ze bukt en trekt haar schoenen van haar voeten, samen met haar sokken vliegen ze de kamer in. Dan maakt ze langzaam haar riem los, het knoopje van de broek volgt en de rits gaat naar beneden.

Ze stroopt het ding van haar lichaam af, gooit het de kamer in en zo staat ze in alleen haar slipje voor me. Fans van lingerie zullen teleurgesteld zijn, want het is een simpel wit slipje, maar met een donkere plek daar waar haar kutje zich bevind. Ze haakt haar vingers achter de rand en trekt het tergend langzaam naar beneden.

Daar presenteert zich het kutje van Linda, ze is in ieder geval echt blond, dat is duidelijk te zien aan het netjes bijgewerkte schaamhaar. Duidelijk beter dan een simpele bikinilijn, maar niet dat er iets weg is.

Alles is er nog, al heeft ze het voordeel dat de kleine, blonde haartjes minder opvallen op een blanke huid. Ik zak door mijn knieën en breng mijn gezicht voor haar kutje, haar hand rust even op mijn hoofd, maar meer aanmoediging heb ik niet nodig en voorzichtig lik ik aan haar schaamlippen.

Ze is geil, want ik proef haar sappen en ze kreunt als ik iets hoger lik en haar klitje tussen de schaamlippen raak. Ik kantel mijn hoofd om iets dieper in haar te kunnen likken, maar echt ver kom ik niet. Daarom kom ik weer overeind en kijk haar in haar ogen. Nog voor ik iets kan doen geeft ze me een tongzoen en proeft zichzelf. Even likt ze haar lippen af, maar ze laat zich weer aan mij over.

Ik til Linda een beetje op en zet haar de wastafel, die in het hotel uiteraard lekker groot is. Ik trek haar naar het randje toe zodat haar kutje makkelijk bereikbaar is. Ik ga weer door mijn knieën en begin weer te likken. Linda reageert door haar benen over mijn schouders te slaan.

Ze duwt me naar zich toe, maar met lichte druk en ik lik dat het me een lieve lust is. Haar kutje opent zich een beetje en ik speel vals bij het beffen door een vinger naar binnen te drukken. Linda kreunt opnieuw en als ik even omhoog kijk zie ik dat ze haar ogen gesloten heeft en haar hoofd achterover hangt. Haar ene hand ligt op mijn hoofd ter sturing, de andere masseert haar borst, waarbij ze haar tepels niet vergeet. Haar klitje heeft zich inmiddels opgericht en door de schaamlippen heen gewurmd.

Zachtjes sabbel ik op het knopje, wat meer gekreun van Linda opwekt, “Jah, precies daar ja,” verzucht ze en ze duwt mijn hoofd dichter op haar vagina. Ze begint wat te wippen met haar kontje en ik krom de vinger in haar kut. Hier moet ergens die beroemde G-Spot zitten, maar ik denk niet dat ik hem ga vinden, zoveel ervaring heb ik ook niet en zelfs vrouwen kunnen niet altijd hun G-spot vinden, misschien weet Linda dat wel, maar goed Dit alles neemt niet weg dat ze wel geniet van de, inmiddels, twee vingers in haar poesje en de tong over haar klit.

Haar vingers klauwen in mijn hoofd en haar benen pletten het bijna, maar stilletjes komt ze klaar. Dit merk ik aan de toegenomen stroom geil uit haar kutje die ik snel oplik, ze smaakt echt lekker , het ritmisch samenspannen van haar kutspieren en voornamelijk omdat ze het zegt, “Dank je Patrick. Ik ben al een tijdje niet meer zo lekker klaargekomen,” en ze streelt me door mijn haar.

Ik glimlach en geef nog een kusje op haar schaamlippen. Als je luid gillend klaarkomt dan staan ze even later aan je bed om te vragen of alles goed is.

Weer proeft ze haar eigen sappen, ze lijkt het wel lekker te vinden. Linda kijkt naar beneden en ziet mijn trillende pik, die zo merk ik nu pas pijnlijk stijf is. Ik pak hem met een hand beet en houd hem voor de geopende ingang van haar kutje, maar op een paar centimeter ervoor aarzel ik. Ik kijk Linda in de ogen en zij mij. Ze leest bij mij wat ik bij haar lees. Snel sprint ik naar de kamer, ruk het laatje open geen woordspeling bedoeld en met het condoom in handen loop ik weer terug.

Onderweg scheur ik de verpakking open en rol het rubber over mijn pik. Als ik weer voor haar sta, klaar om haar te penetreren, zit ze met haar hand voor haar mond. Het kost haar moeite haar lach te verbergen. Ik zet mijn handen in mijn zij en kijk haar vragend aan. Ze tongt weer met me, ze pakt mijn pik beet en zet de eikel voor haar schaamlippen. Ik knik en duw mijn paal langzaam in haar poesje. Als een handschoen past haar kutje om mijn pik heen en al snel begin ik te stoten.

Ik merk dat ze een ervaren vrouw is, want haar kutspieren masseren mijn pik als ik in en uit haar schuif.

Mijn ballen klappen alleen tegen de rand van de wastafel, en dat is verre van prettig. Ik sla mijn armen om haar heen en trek haar naar me toe, wat meteen betekend dat ik met haar kan tongzoenen. Onze tongen spelen een spel samen en Linda slaat haar benen om mijn heupen, om zo het tempo aan te geven.

Dat ligt lager dan het mijne en als ik het ga volgen merk ik dan het een stuk lekkerder is. Linda glijdt met haar vrije hand, de andere ligt op mijn rug, tussen onze lichamen in en ze begint haar klitje te strelen. Ze verhoogt het tempo met haar benen, mijn ballen beginnen samen te trekken en even later spuit ik het condoom vol.

Linda voelt hoe het rubber opbolt en knijpt even in haar klit om ook klaar te komen. Dit keer is het minder stil, maar haar gekerm en gekreun wordt door mijn mond gedempt. Haar kutspieren melken mijn pik en ik blijf pompen tot ik niet meer kan, pas minuten daarna laten we elkaar los. Ik schud mijn hoofd terwijl ik het condoom bij de rand vasthoud, “Nee, ik woon nog bij mijn ouders, en ik moet stilletjes komen wil ik het geheim houden.

Ik houd het ding omhoog zodat Linda kan zien hoeveel ik gelost heb. Ze fluit eventjes, “Dat is een beste lading. Stel je toch eens voor dat we dronken geweest zouden zijn. Dan zou dit onderweg zijn naar je baarmoeder. Ik open de prullenbak en deponeer het ding er netjes in. Linda zit nog na te hijgen op de wastafel en ik leun er met mijn handen op.

Ik kijk haar aan en kus haar zachtjes. Vanuit de kamer roep ik “Net over één uur. En zie ik er met een slappe pik minder belachelijk uit? Ze pakt mijn hoofd met beide handen beet en kust me, “Ja, minder belachelijk, maar ik moet je inderdaad verlaten. Ik moet straks weer op voor de kinderen. Er blijft een natte plek over waar haar kutje was.

Samen lopen we naar de kamer toe alwaar ik, om Henk Westbroek maar te citeren, een omgekeerde striptease te zien krijg van Linda die haar kleren weer aantrekt. Met elk kleding stuk verdwijnt de glimlach van haar gezicht, tot ze bij haar trui alleen nog droevig kijkt.

Ze trekt weer een glimlach op haar gezicht, “Ik weet het niet. Ik probeer het verder, “was ik niet goed dan? Ze staart in de verte, en lijkt mijn naakte lichaam te vergeten. Ik loop met haar mee naar de deur, om haar netjes uitgeleide te doen.

Ik open de deur voor haar en kijk of er niemand in de gang loopt. Zo staan we nog even tegenover elkaar. Ja, ik ga akkoord met de privacy policy. Ja, ik ga akkoord met de algemene voorwaarden. Ja, ik accepteer alle cookies en aanverwante technieken.

Dank je wel, helemaal top. Klik nu op de knop hieronder om je keuze te bevestigen en door te gaan naar FOK. Ja, Ik wil graag een goed werkende site! Je gaat tevens akkoord met onze privacy policy en algemene voorwaarden.

Je kunt deze toestemming op ieder moment intrekken. Je zult dan echter geen toegang meer hebben tot onze site. Je browser ondersteunt geen javascript. Schakel javascript in om door te kunnen gaan.

Scroll omlaag voor meer informatie. De cookie is een klein stukje tekst dat door een website op je computer wordt geplaatst om bijvoorbeeld bij te houden of je bent ingelogd, wanneer je laatste bezoek was etc. Cookies zijn niet eng, maar onderdeel van de HTTP-specificatie.

Het HyperText Transfer Protocol wordt door iedereen gebruikt die een website bezoekt: Cookies kunnen nooit gebruikt worden om privégegevens van je computer uit te lezen of wachtwoorden te onderscheppen.

Ook kunnen ze een computer niet infecteren met een virus of trojan. Ze zijn dus volkomen veilig en worden al sinds de jaren 90 zonder incident gebruikt op bijna ALLE websites in de wereld. Uitleg over onze cookies.

Manda Esqueda